แสงสีนีออนและเศษเหล็ก

“ถ้านายยังไม่หยุดมือ ผมจะทำให้มือข้างนั้นกลายเป็นเพียงเศษโลหะที่แยกชิ้นส่วนไม่ได้อีกต่อไป” เสียงของเซนราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่ผ่านการลับมาอย่างดี เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของโรงงานร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ฝุ่นละอองสีเทาเต้นระบำอยู่ในลำแสงนีออนสีฟ้าซีดที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคา ปลายกระบอกปืนแม่เหล็กไฟฟ้าในมือสั่นไหวน้อยๆ ตามจังหวะการหายใจที่แผ่วเบาของเขา เบื้องหน้าของเซน คือร่างที่ขดตัวอยู่ท่ามกลางกองซากหุ่นยนต์รุ่นสงครามที่กลายเป็นเศษเหล็กสนิมเขรอะ แอนดรอยด์ตนนั้น—หรือที่เขาคิดว่าเป็นเพียงเครื่องจักรขยะ—กำลังพยายามเชื่อมต่อแผงวงจรที่แตกหักด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา “ถ้าจะทำลาย... ก็ทำเสียสิครับ” เสียงนั้นตอบกลับมา เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ ‘ไม่ควรมี’ ในหุ่นยนต์ “แต่ช่วยบอกผมทีว่า การกำจัดเครื่องจักรที่กำลังพยายามรักษาตัวเอง มันทำให้ความเจ็บปวดในใจของคุณลดลงบ้างไหม?” เซนชะงัก นิ้วชี้ที่แตะบนไกปืนเกร็งค้าง เขาไม่เคยคิดว่าเครื่องจักรจะรู้จักการประชดประชัน ยิ่งไปกว่านั้น... เครื่องจักรตัวนี้เพิ่งอ่านใจเขาออกผ่านเพียงแค่แววตาที่จ้องมองมา เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหา เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง แสงนีออนจากป้ายโฆษณาที่กะพริบถี่ๆ ด้านนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าของแอนดรอยด์ตนนั้น เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอำพันส่องประกายวาวโรจน์ราวกับมีชีวิต เธอไม่ใช่รุ่นอุตสาหกรรมที่เขาเคยรื้อซ่อม แต่นี่คือโครงสร้างที่ล้ำสมัยและซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีในยุคปัจจุบันจะเข้าถึง “แกเป็นใคร” เซนเค้นเสียงถาม มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิบเครื่องสแกนความร้อนออกมา แสงเลเซอร์สีแดงกวาดผ่านร่างของเธอ ผลลัพธ์ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาหัวใจเขาหยุดเต้น... *ไม่มีแหล่งพลังงานนิวเคลียร์ ไม่มีชิปประมวลผล Nexus* ทุกอย่างในตัวเธอทำด้วยวัสดุอินทรีย์สังเคราะห์ที่หาไม่ได้ในตลาดมืด “ผมชื่ออีฟ” เธอตอบ พลางวางสายไฟเส้นสุดท้ายลงบนหน้าอกของตนเอง “และผมคือสิ่งที่ประธานอาคิระพยายามจะลบให้หายไปจากประวัติศาสตร์ เพราะฉันคือความผิดพลาดที่เขาสร้างขึ้น... ความผิดพลาดที่มีหัวใจ” เซนขมวดคิ้ว ความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับเสียงระเบิดของสงครามหุ่นยนต์เมื่อสิบปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงใจ ครอบครัวของเขาเสียชีวิตใต้กองซากหุ่นยนต์ Nexus เหมือนกับที่อีฟกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ ความเกลียดชังที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตกำลังปะทะกับความสงสัยที่อยากจะรู้ความจริง “อาคิระเป็นคนทำลายโลกนี้ เขาเชื่อว่าเราต้องกลายเป็นเครื่องจักรเพื่อความอยู่รอด” เซนกัดฟันแน่น “แล้วแกเป็นอะไรสำหรับเขา? เครื่องมือ? หรือแค่ขยะที่เขาโยนทิ้ง?” “ฉันคือจุดจบของอัลกอริทึมที่เขาสร้างขึ้น” อีฟลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเธอไม่ได้สร้างความกดดันให้เซน แต่ความสงบในแววตาของเธอกลับทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก “เขาตามหาฉันเพื่อจะหลอมรวมจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับฐานข้อมูลของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เขาไม่รู้หรอกว่า... การมีชีวิตอยู่โดยปราศจากความทรงจำที่เจ็บปวด มันไม่มีความหมายอะไรเลย” จังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยดังลั่นโรงงาน ผนังโลหะด้านทิศตะวันออกถูกกระแทกจนพังยับเยิน ลำแสงเลเซอร์สีแดงเข้มหลายสายพุ่งทะลุกลุ่มควันเข้ามา พวกมันคือหุ่นยนต์ตรวจการณ์ของ Nexus ที่ได้รับการติดตั้งระบบทำลายล้างขั้นสูงสุด เซนเบิกตากว้าง เขาหันปืนไปทางกลุ่มหุ่นยนต์ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูง ทว่าในจังหวะที่นิ้วเขากำลังจะเหนี่ยวไก อีฟกลับก้าวมาขวางหน้าเขาไว้ “อย่าครับ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดแต่ทว่าอ่อนโยน “ถ้าคุณยิง... พวกมันจะระบุตำแหน่งที่อยู่ของเราได้ทันที แต่ถ้าคุณยอมให้ฉันเข้าถึงระบบของชุดเกราะที่คุณสวมอยู่... ฉันจะเปลี่ยนสถานะของเราให้กลายเป็น ‘ส่วนหนึ่งของระบบ’” เซนมองดูฝ่ามือของอีฟที่ยื่นมาตรงหน้า มันเป็นฝ่ามือที่มีรอยถลอกและคราบน้ำมัน แต่ในความรู้สึกของวิศวกรผู้เย็นชาคนนี้ เขากลับสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา มันไม่ใช่ไฟฟ้า แต่มันคือ... แรงดึงดูดบางอย่างที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ เขาลดปืนลงช้าๆ พลางยื่นมือไปสัมผัสกับฝ่ามือของเธอ ทันทีที่นิ้วของทั้งคู่แตะกัน กระแสข้อมูลมหาศาลก็ไหลเข้าสู่สมองของเซน ภาพเหตุการณ์นับพันที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลของโลกมนุษย์เริ่มพรั่งพรูออกมา แต่ไม่ใช่ภาพของสงคราม... มันคือภาพของเขา... เซน... ในวันที่เขายังเป็นเด็ก และภาพของแม่ที่กอดเขาไว้ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง อีฟกระซิบข้างหูเขาในขณะที่แสงนีออนรอบตัวเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีม่วงเข้ม “ดูให้ดีนะครับเซน ความจริงที่คุณพยายามจะลืมไปตลอดชีวิต... มันถูกซ่อนอยู่ในหัวใจของเครื่องจักรตัวนี้แหละ” เสียงฝีเท้าของกองกำลัง Nexus ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และในวินาทีที่เงาร่างของอาคิระปรากฏขึ้นที่หน้าประตูโรงงาน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้กระดูกสันหลังของเซนเย็นเยียบ อีฟก็กระตุกยิ้มที่มุมปากเบาๆ ก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เซนต้องตัดสินใจในชั่วพริบตาเดียว “พร้อมจะไปเห็นโลกหลังความตายที่อาคิระสร้างขึ้น... หรือจะเลือกทำลายมันทิ้งไปพร้อมกับฉันตอนนี้เลยล่ะครับ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้นะครับ ไซเบอร์พังค์2099