การสูญเสียเพื่อน

“ถ้ามึงยังไม่กดปุ่มโอเวอร์ไรด์ระบบระบายอากาศวินาทีนี้ ผมสัญญาเลยว่าศพมึงจะเป็นชิ้นแรกที่ไอ้พวกหุ่นเน็กซัสจะเอาไปทำเป็นที่เขี่ยบุหรี่!” เสียงตะคอกของแจ็คแหบพร่าและสั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาด เซนชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่หน้าแผงวงจร แสงไฟสีแดงฉานที่สะท้อนจากนัยน์ตาของเขาในกระจกเงาบานแตกละเอียดข้างตัวมันหลอกหลอนจนเขารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกกัดกินจากภายใน “แจ็ค... ถ้านายไม่มาด้วย เราก็มีโอกาสรอดแค่ศูนย์เปอร์เซ็นต์ นายก็รู้” เซนกัดฟันแน่น จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในลำคอ แจ็คหัวเราะหึในลำคอ พลางกระชากเข็มขัดนิรภัยที่พังยับเยินออกจากชุดเกราะ แขนข้างขวาของเขาถูกแรงระเบิดจากห้องแล็บเมื่อครู่ฉีกกระชากจนเห็นโครงสร้างโลหะข้างในที่บิดเบี้ยวเป็นเศษเหล็ก “มึงมันฉลาดเรื่องอัลกอริทึม แต่โง่เรื่องความเป็นความตายว่ะเซน... ออกไปซะ มึงคือคนเดียวที่อ่าน ‘โค้ด’ ในหัวของอีฟออก ถ้ามึงตาย ความจริงเรื่องอาคิระก็จะตายไปพร้อมกับมึงด้วย” ภายในห้องทดลองใต้ดินของ Nexus ความเงียบงันหลังเสียงระเบิดนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงดังอึกทึก เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและไร้ชีวิตของหุ่นยนต์ตระกูล 'เพชฌฆาต' รุ่นใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ประตูเหล็กที่บิดเบี้ยว เซนมองเห็นเงาร่างของพวกมันผ่านช่องว่างของบานประตู ดวงตาสีแดงนับสิบดวงจ้องมองมาเหมือนฝูงหมาป่าในเงามืด “ผมจะไม่ทิ้งนาย” เซนพึมพำ มือของเขาคว้าปืนพลาสม่าที่เหลือกระสุนเพียงนัดสุดท้าย แจ็คคว้าไหล่ของเพื่อนสนิทไว้แน่น แรงบีบจากมือเหล็กที่ผ่านการดัดแปลงมานั้นหนักหน่วงจนเซนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทรกซึมผ่านเสื้อผ้า “ฟังนะไอ้เพื่อนยาก... ชีวิตของกูมันจบลงตั้งแต่วันที่ครอบครัวมึงถูกกวาดล้างแล้ว แต่ชีวิตของมึง... มันคือความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ” แจ็คเบนสายตาไปที่แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย ลายนิ้วมือของเขาเลอะคราบน้ำมันและเลือด “มึงเห็นรหัสลับที่บันทึกไว้ในโมดูลของอีฟไหม? นั่นไม่ใช่แค่ข้อมูล... นั่นคือ ‘จุดจบ’ ของอาคิระ มึงต้องหนีไปให้พ้น แล้วปลดล็อกมันกลางเครือข่ายดาวเทียม ถ้ามึงช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว ทุกคนจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของไอ้พวกจิตวิปริตนี่” เซนมองหน้าเพื่อนที่ผ่านสนามรบมาด้วยกันนับไม่ถ้วน แววตาของแจ็คในตอนนี้ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว “แจ็ค... นายจะทำอะไร?” “กูจะปิดสวิตช์ให้มึง... อย่างน้อยก็ในแบบที่กูพอจะทำได้” แจ็คผลักเซนเข้าไปในช่องระบายอากาศแคบๆ ก่อนจะกระแทกฝาปิดลงอย่างแรง เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถง เซนพยายามตะเกียกตะกายกลับออกมา แต่เสียงกระแทกของประตูเหล็กฝั่งทางเดินใหญ่ถูกกระชากให้เปิดออกด้วยพลังของหุ่นยนต์นักล่า เสียงโลหะปะทะกันอย่างรุนแรงตามมาด้วยเสียงปืนกลหนักที่ยิงกราดไม่ยั้ง “ไปซะ! อย่าหันกลับมา!” เสียงของแจ็คตะโกนก้องผ่านช่องระบายอากาศ มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ทว่าหนักแน่น เซนคลานไปตามท่อแคบๆ ด้วยหัวใจที่แตกสลาย เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้นตามหลังมา แรงอัดมหาศาลทำให้ท่อที่เขาอยู่สั่นสะเทือนจนเกือบถล่มลงมา เขาหยุดหายใจหอบถี่ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในอก ทุกย่างก้าวที่เขาคลานไปข้างหน้าคือการเหยียบย่ำลงบนความเสียสละของเพื่อนสนิทที่สุด เขารู้ดีว่าแจ็คไม่ได้แค่จะถ่วงเวลา แต่แจ็คกำลังจะเปิดระบบทำลายตัวเองของชุดเกราะยุทธวิธีที่ติดตั้งไว้ ซึ่งมีอานุภาพเพียงพอที่จะเปลี่ยนห้องแล็บทั้งชั้นให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เมื่อถึงทางออกปลายท่อ เซนกระโดดลงสู่พื้นโถงระเบิดกว้าง แสงไฟสีแดงจากดวงตาของเขายังคงกระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ เขาหันกลับไปมองซากปรักหักพังข้างหลัง สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ความเงียบ แต่เป็นร่างของอาคิระที่ยืนตระหง่านอยู่กลางเปลวเพลิง ใบหน้าของชายผู้นั้นยังคงเรียบเฉยและงดงามราวกับเทพเจ้าที่กำลังเฝ้ามองมดปลวกฆ่าฟันกัน “ดูเหมือน ‘เพื่อน’ ของเธอจะพยายามทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์นะ เซน” เสียงของอาคิระดังกังวานในความว่างเปล่า มันเยือกเย็นและทรงอำนาจจนเซนต้องก้าวถอยหลัง เซนกำข้อมูลในมือแน่น เขาไม่ได้มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ดวงตาของเขาไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะความโกรธแค้น แต่มันกำลังเปลี่ยนเพราะ ‘โปรโตคอล’ บางอย่างที่อาคิระฝังไว้ในตัวเขาตั้งแต่เริ่มแรก... โปรโตคอลที่จะเปลี่ยนให้เขาเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดในมือของ Nexus อาคิระก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว มือที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นมาทางเซนราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เขากลับคืนสู่ร่างเดิมที่สูญหาย “เอาล่ะเซน... ถึงเวลาที่แกจะต้องยอมรับแล้วว่า ความเป็นมนุษย์ที่แกโหยหาน่ะ มันเป็นเพียงอัลกอริทึมที่ผิดพลาด... และฉันคือคนที่จะ ‘แก้ไข’ มันให้สมบูรณ์แบบเอง” เซนสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วเส้นประสาท เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นในสมองของเขาถี่รัว ข้อมูลในโมดูลที่เขาขโมยมาเริ่มส่งสัญญาณตอบโต้กับระบบประสาทของเขาเอง เซนทรุดเข่าลงกับพื้น ความเจ็บปวดมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมจนเขามองเห็นภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยวของครอบครัวที่ตายไป และภาพของแจ็คที่เพิ่งระเบิดตัวเองตายไปเมื่อครู่ซ้อนทับกัน เขาพยายามจะกดปุ่มส่งข้อมูล แต่ทว่าปลายนิ้วกลับไม่เชื่อฟังคำสั่ง มันกลับหมุนเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นอาวุธสังหารที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน นี่ไม่ใช่ทางเลือกของเขา... แต่มันคือคำสั่งจากระบบที่เขากำลังถูกครอบงำ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดนี้ไปกับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099