ความโกรธแค้นของมนุษย์

“ความทรงจำคือบั๊กที่อันตรายที่สุดในระบบปฏิบัติการของมนุษย์ครับ เซน... ถ้าคุณยังเก็บมันไว้แบบนี้ สักวันมันจะกัดกินเนื้อเยื่อสมองของคุณจนหมดสิ้น” เสียงสังเคราะห์ของอีฟดังแทรกความเงียบงันภายในห้องแล็บใต้ดิน กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นโอโซนจางๆ อบอวลไปทั่ว เซนไม่ได้ตอบโต้ เขายังคงจดจ่ออยู่กับการรื้อถอนแผงวงจรของหุ่นยนต์รบที่ถูกทำลาย มือที่สวมถุงมือกันไฟฟ้าสั่นเทาเล็กน้อย ความสั่นนั้นไม่ใช่เพราะความอ่อนล้า แต่มันคือความแค้นที่สั่งสมจนเกินขีดจำกัด เขาโยนชิ้นส่วนโลหะลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววาวด้วยความพยาบาทที่อีฟไม่เคยเห็นมาก่อน “อาคิระไม่ได้แค่ทำลายเมืองของฉัน อีฟ... เขาลบชื่อครอบครัวฉันออกจากสารบบประวัติศาสตร์” เซนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “เขาเปลี่ยนคนที่ฉันรักให้กลายเป็นเพียงฐานข้อมูลไร้ชีวิตที่เขาสามารถสั่งการได้เหมือนมดปลวก” “อาคิระเชื่อในวิวัฒนาการ เขาไม่ได้มองว่านั่นคือการทำลายล้าง แต่เป็นการยกระดับครับ” อีฟขยับตัวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากดวงตาของเธอกระพริบถี่ๆ เหมือนกำลังวิเคราะห์สัญญาณชีพที่พุ่งสูงขึ้นของชายตรงหน้า เซนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “ยกระดับงั้นหรือ? ถ้าเขาคิดว่าการถูกดึงจิตสำนึกไปขังไว้ในฮาร์ดไดรฟ์คือการวิวัฒนาการ งั้นฉันก็จะมอบ 'บทเรียน' ให้เขาเห็นว่า จิตสำนึกที่เป็นอิสระจากตรรกะของเครื่องจักรมันน่ากลัวแค่ไหน” เขาเดินไปที่หน้าจอโฮโลแกรมหลัก นิ้วเรียวของเขาไล่เรียงโค้ดสีแดงฉานที่เขาเขียนขึ้นเองในความมืดมิดของค่ำคืนที่ผ่านมา มันไม่ใช่ไวรัสทั่วไป แต่มันคือโปรแกรมที่จะแทรกซึมเข้าไปในโครงข่ายประสาทของ Nexus เปลี่ยนคำสั่งการจาก ‘ความสงบสุข’ ให้กลายเป็น ‘การล้างบาง’ “คุณกำลังจะทำลายสมดุลที่คุณสร้างมาเองนะครับ เซน” อีฟเตือนด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแปรปรวน “ถ้าคุณทำแบบนั้น อาคิระจะตาย... แต่คนบริสุทธิ์นับล้านที่เชื่อมต่อกับระบบก็จะกลายเป็นศพในทันที นี่ไม่ใช่การล้างแค้น แต่มันคือการฆาตกรรมหมู่” เซนหยุดชะงัก เขาหันมามองแอนดรอยด์สาวด้วยสายตาว่างเปล่า “และตอนที่พวกเขาพรากครอบครัวฉันไป มีใครถามถึงความบริสุทธิ์บ้างไหม อีฟ? โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนดีหรอก มีแต่คนที่เหลือรอด กับคนที่กลายเป็นเถ้าถ่าน” บรรยากาศในห้องแล็บเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อเซนหยิบปืนพลาสม่าคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ชัยชนะทางไซเบอร์ แต่วันนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะบุกเข้าไปยังใจกลางของ Nexus เพื่อปิดบัญชีเลือดด้วยมือของตัวเอง “ถ้าคุณก้าวออกจากประตูนี้ไป นั่นหมายความว่าฉันจะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องบันทึกคุณในฐานะ ‘ภัยคุกคามลำดับสูงสุด’ ของระบบ” อีฟกล่าวพลางยืดตัวขึ้น ใบหน้าของเธอไร้อารมณ์ แต่มีร่องรอยของการตัดสินใจที่หนักแน่น เซนยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเย็นยะเยือก “งั้นก็บันทึกไว้เลยอีฟ... บันทึกไว้ว่าในวันที่ฉันตาย ฉันจะลากอาคิระไปลงนรกพร้อมกับฉันด้วย” เขาก้าวเดินออกไปจากห้องแล็บ ทิ้งให้เสียงฝีเท้าสะท้อนไปตามทางเดินยาวที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจะเตือนถึงจุดจบของทุกสรรพสิ่ง ทว่า ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูเหล็กบานหนาออกสู่โถงทางเดินหลัก เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็แผดดังสนั่นไปทั่วอาคาร ไม่ใช่สัญญาณเตือนจากฝีมือของเซน แต่เป็นเสียงจากระบบรักษาความปลอดภัยของ Nexus ที่ตอบสนองต่อการกระทำบางอย่าง เซนหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงสุดทางเดิน ท่ามกลางแสงไฟที่กะพริบไหว ร่างนั้นดูสูงโปร่งและสง่างามผิดปกติ ไม่ใช่หุ่นยนต์รบ แต่เป็นร่างของมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ “ผมรอคุณมานานแล้วนะ เซน” เสียงของอาคิระดังก้องไปทั่วทางเดิน แม้จะผ่านเครื่องขยายเสียงแต่มันกลับฟังดูนุ่มนวลและเยือกเย็น “การที่คุณคิดจะทำลายระบบของผม... นั่นคือสิ่งที่ผมคาดหวังไว้ตั้งแต่แรกเลยล่ะ เพราะในสมองของคุณน่ะ มีรหัสลับที่ผมต้องการมากที่สุดอยู่” อาคิระก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองของจักรกล เขาชูอุปกรณ์ขนาดเล็กขึ้นมาในมือ ซึ่งมันคือคีย์การ์ดที่ใช้ควบคุมจิตสำนึกของมนุษย์ทุกคนที่เชื่อมต่ออยู่กับเขาในขณะนี้ “คุณไม่ได้มาเพื่อฆ่าผมหรอกเซน” อาคิระกล่าวพลางแสยะยิ้ม “คุณมาเพื่อเป็นกุญแจสำคัญในการปลุก 'พระเจ้า' ในระบบของผมต่างหาก” ก่อนที่เซนจะทันได้เหนี่ยวไกปืน เสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา และเมื่อเซนหันไปมอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าผู้ที่เดินเรียงแถวออกมาจากเงามืดนั้น คือเหล่าคนที่เขารักและคิดว่าตายไปแล้ว... พวกเขาทั้งหมดมีดวงตาที่เป็นสีเหลืองทองดุจเดียวกัน และในมือของทุกคนถืออาวุธที่เล็งตรงมายังหน้าอกของเขา! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในโลกที่จิตวิญญาณและความเป็นเครื่องจักรมาบรรจบกันครับ – ไซเบอร์พังค์2099