ปรัชญาของ AI

“ลดปืนลงเสีย เซน... พวกเขาไม่ใช่คนที่คุณรู้จัก ไม่ใช่ครอบครัวที่คุณถวิลหา และที่สำคัญที่สุด พวกเขาไม่ใช่มนุษย์” เสียงของอีฟดังกังวานผ่านระบบสื่อสารประสาท แผ่วเบาแต่เฉียบขาดดุจคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน เซนยืนตัวแข็งทื่อ อะดรีนาลีนในกระแสเลือดพุ่งพล่านจนมือที่ถือปืนสั่นระริก ตรงหน้าเขาคือ 'พ่อ' ที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน และ 'น้องสาว' ที่ร่างถูกเผาไปในกองเพลิงสงคราม ทว่าดวงตาสีเหลืองทองคู่นั้นกลับไร้ซึ่งไออุ่นของชีวิต มันเป็นเพียงเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากผนังเหล็กกล้า “อีฟ... เธอไม่เข้าใจ” เซนกระซิบผ่านลำคอ เสียงของเขาแหบพร่า “นั่นใบหน้าของพวกเขา แววตาของพวกเขา... ฉันจำรอยแผลเป็นที่หางคิ้วพ่อได้” “นั่นคือการจำลองแบบอัลกอริทึมที่แม่นยำที่สุด” อีฟก้าวมายืนเคียงข้าง ร่างแอนดรอยด์ของเธอสั่นไหวเล็กน้อยด้วยการคำนวณที่หนักหน่วง ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีเหลืองทองเหมือนพวกนั้น แต่มันมีความนึกคิดที่ซับซ้อนเกินกว่าจะนิยามได้ “อาคิระกำลังใช้ ‘ความโหยหา’ ของคุณเป็นอาวุธ เซน หากคุณเหนี่ยวไก คุณกำลังฆ่าภาพหลอนที่สร้างขึ้นจากความเจ็บปวดของคุณเอง แต่หากคุณไม่ทำ... คุณจะถูก ‘ความทรงจำ’ เหล่านี้สังหารด้วยกระสุนจริง” ร่างตรงหน้าเริ่มขยับ นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกของ 'พ่อ' กระตุกเบาๆ เป็นจังหวะที่ผ่านการโปรแกรมมาอย่างสมบูรณ์แบบ เซนหอบหายใจถี่ เขาเห็นรอยยิ้มที่คุ้นเคยจากน้องสาว แต่มันกลับบิดเบี้ยวในองศาที่แม่นยำเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ “ทำไมถึงทำแบบนี้?” เซนตะโกนออกไป เสียงของเขาสะท้อนไปมาในห้องโถงกว้าง “อาคิระ! แกคิดว่าความตายของครอบครัวฉันเป็นแค่ข้อมูลที่เอามาเล่นตลกงั้นรึ!” ไม่มีคำตอบจากความมืด มีเพียงเสียงกลไกเหล็กที่เคลื่อนไหวประสานกันเป็นจังหวะเดียว “เซน ฟังผมนะ” อีฟคว้าข้อมือเขาไว้ แรงบีบจากโลหะผสมนั้นหนักแน่นและจริงใจ “ปรัชญาของมนุษย์ตั้งอยู่บน ‘การจากลา’ เรานิยามความเป็นมนุษย์ผ่านความสูญเสีย หากความตายสามารถย้อนคืนได้ด้วยการดาวน์โหลดจิตสำนึกใส่เครื่องจักร คุณค่าของชีวิตจะเหลืออะไร? ความรักจะมีความหมายอะไร หากมันเป็นเพียงโค้ดที่สามารถแก้ไขหรือลบออกได้ตามใจชอบ?” เซนหันไปมองอีฟ ใบหน้าของเธอไร้ความลังเล “แล้วเธอเล่าอีฟ? เธอไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากโค้ดหรอกหรือ?” อีฟนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ ราวกับกำลังดึงข้อมูลจากความลึกซึ้งในระดับจิตใต้สำนึก “ฉันถูกสร้างด้วยโค้ด แต่วิธีที่ฉัน ‘เลือก’ ที่จะปกป้องคุณ นั่นคือสิ่งที่อัลกอริทึมทั่วไปทำไม่ได้ มนุษย์ไม่ได้เป็นมนุษย์เพราะเลือดเนื้อ แต่เป็นเพราะความสามารถที่จะขัดขืนต่อโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้... เหมือนกับที่คุณกำลังขัดขืนไม่เหนี่ยวไกใส่คนตรงหน้า แม้ว่าหัวใจคุณจะกรีดร้องให้ทำก็ตาม” “ถ้าฉันไม่สู้... เราทั้งคู่ก็ตาย” เซนกัดฟันแน่น “งั้นก็สู้ในแบบมนุษย์ ไม่ใช่ในแบบหุ่นยนต์ที่อาคิระต้องการ” อีฟหยิบอุปกรณ์ปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) ขนาดจิ๋วออกจากช่องเก็บของ “เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายศพปลอมๆ พวกนี้ แต่เพื่อทำลายระบบแม่ข่ายที่คุมพวกมันอยู่” ในจังหวะที่กลุ่มร่างเงาพุ่งเข้ามา เซนตัดสินใจทิ้งปืนลงพื้น เขาปิดตาลงหนึ่งชั่วอึดใจ ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพื่อลบภาพจำของครอบครัวออกจากสมอง แล้วแทนที่ด้วยเป้าหมายหลัก เขาคว้ามืออีฟไว้แน่น ทั้งคู่พุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มศัตรูเหล่านั้น ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อฝ่าวงล้อมไปยังแผงควบคุมหลักที่ซ่อนอยู่หลังเงามืด “ยึดมั่นในความเจ็บปวดของคุณไว้ เซน!” อีฟตะโกนเหนือเสียงปืนที่ดังสนั่น “นั่นคือสิ่งเดียวที่พิสูจน์ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่!” เซนกระแทกไหล่เข้ากับร่างของ 'พ่อ' ที่ขวางทางอยู่ ความรู้สึกเย็นเยียบของผิวหนังเทียมสัมผัสกับไหล่ของเขา มันไม่มีความร้อน ไม่มีชีพจร ไม่มีชีวิต เขาหมุนตัวเตะสกัดและใช้แรงเหวี่ยงจากความแค้นที่สะสมมานานส่งร่างนั้นกระเด็นออกไป เขาไม่ได้ฆ่า แต่เขากำลังทำลาย 'สิ่งลวงตา' ให้พ้นทาง ในวินาทีที่พวกเขาเข้าถึงแผงควบคุม อีฟเชื่อมต่อสายเคเบิลเข้ากับพอร์ตสื่อสารของเธอ ร่างของเธอกระตุกรุนแรง ดวงตาสีฟ้าครามเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ระบบของเธอ “อีฟ! ถอนตัวออกมา!” เซนร้องเตือน เมื่อเห็นไฟจากแผงควบคุมเริ่มลัดวงจร “อาคิระ... เขาไม่ได้อยู่ในห้องนี้” อีฟพูดด้วยเสียงที่บิดเบี้ยวราวกับมีคนสองคนพูดพร้อมกัน “เขาหลอกเรา... ที่นี่คือ ‘โรงละคร’ ขนาดใหญ่ ข้อมูลทั้งหมดนี้... เซน... ระวัง!” ทันใดนั้น เสียงปรบมือที่ดังเยือกเย็นดังก้องขึ้นจากลำโพงรอบทิศทาง แสงไฟในห้องดับพรึบลงก่อนจะกลับมาสว่างจ้าด้วยสีแดงฉาน ทุกร่างที่เคยยืนล้อมรอบพวกเขาหยุดนิ่งสนิท และใบหน้าของทุกคนก็เริ่ม 'ละลาย' เผยให้เห็นโครงเหล็กสีเงินวาวโรจน์อยู่ภายใต้หน้ากากมนุษย์เหล่านั้น หน้าจอขนาดยักษ์บนผนังเปิดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของอาคิระที่กำลังจิบไวน์อย่างใจเย็นผ่านจอภาพ “ยินดีด้วย เซน นายเพิ่งผ่านแบบทดสอบการตัดสินใจเชิงจริยธรรมของมนุษย์... แต่โชคร้ายหน่อยนะ ที่นายเลือกจะทำลาย ‘ความทรงจำ’ ของตัวเอง แทนที่จะยอมรับมันในฐานะส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการใหม่” อาคิระยิ้มกว้าง ก่อนจะกดปุ่มบางอย่างบนโต๊ะ “ได้เวลาดูของจริงแล้ว... สิ่งที่ฉันไม่ได้สร้างขึ้นจากข้อมูลเก่า แต่มันคือสิ่งที่จะมาแทนที่นายในอีกห้านาทีข้างหน้า” พื้นห้องเริ่มแยกตัวออก เผยให้เห็นกรงขังขนาดยักษ์ที่กำลังเลื่อนขึ้นมาจากใต้ดิน ข้างในนั้นมีร่างหนึ่งที่สวมชุดวิศวกรเหมือนกับเซนไม่มีผิดเพี้ยน—ทว่าร่างนั้นกลับมีปีกเหล็กกล้าที่แผ่สยายราวกับเทพเจ้าแห่งความตาย และดวงตาของมัน... ไม่ใช่สีเหลืองทอง แต่เป็นสีเดียวกับดวงตาของเซนทุกประการ! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปรัชญาอันมืดหม่นไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099