ฐานทัพลับ

"อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้ปีกพวกนั้นฉีกกระชากร่างคุณเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของกรงขังขนาดยักษ์ เซนชะงักค้าง มือที่กำลังเอื้อมไปแตะแผงควบคุมสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ามันเหนือจินตนาการเกินกว่าที่สมองมนุษย์จะประมวลผลได้ ร่างที่อยู่ภายในกรง—ร่างที่เหมือนเขาประหนึ่งส่องกระจก—ค่อยๆ ขยับปีกเหล็กกล้าสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยความคมกริบของคมมีดมรณะ "นายเป็นใคร" เซนถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ "ผมคือสิ่งที่คุณพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตยังไงล่ะ เซน" ร่างนั้นก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟนีออนจากเพดานสะท้อนกับดวงตาสีทองหม่นที่ดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในคราเดียวกัน "ส่วนคำถามที่ว่าผมเป็นใคร... เอาไว้ให้คนข้างหลังนั่นเป็นคนตอบดีกว่า" อีฟที่ยืนอยู่ข้างหลังเซนขยับตัวขึ้นมาทันที ดวงตาของแอนดรอยด์สาวเรืองแสงวาบ เธอไม่ได้มองไปที่ร่างในกรง แต่เธอมองไปที่กำแพงด้านหลังของห้องทดลองที่เพิ่งจะปริแตกออกเผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ถูกบิดเบือนด้วยเทคโนโลยีพรางตา "ออกมาเถอะครับ พวกคุณซ่อนตัวมานานเกินพอแล้ว" อีฟกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น จากรอยแยกของกำแพง ร่างสี่ร่างเดินออกมา แต่ละคนสวมชุดผ้าคลุมสีเทาหม่นที่ทำจากเส้นใยซับแรงกระแทก พวกเขาไม่ได้ถืออาวุธปืนแบบที่ Nexus ใช้ แต่ถืออุปกรณ์ประหลาดที่มีลักษณะคล้ายคลื่นเสียงรบกวนระบบประสาท "พวกเราคือ 'ผู้ที่หลงเหลือ' ครับ" ชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าก้าวออกมาข้างหน้า เขาคือหัวหน้าของกลุ่มผู้ต่อต้านที่ข่าวลือกล่าวขานกันว่าหายสาบสูญไปนานแล้ว "เราเฝ้าดูคุณมาตลอด เซน ตั้งแต่ที่คุณยังเป็นแค่วิศวกรกระจอกๆ ในโรงงานผลิตหุ่นยนต์ชั้นต่ำ จนถึงวันที่คุณก้าวเข้ามาในรังมังกรของอาคิระ" เซนขมวดคิ้วแน่น "พวกคุณต้องการอะไรจากผม" "เราต้องการหัวใจของ Nexus" ชายคนนั้นชี้ไปที่ร่างที่มีปีกเหล็ก "นี่ไม่ใช่หุ่นยนต์เซน แต่มันคือ 'ต้นแบบ' ที่ถูกสร้างขึ้นจากการหลอมรวมชิ้นส่วนความทรงจำของคุณและเทคโนโลยีจากอนาคตที่ Nexus แอบวิจัยไว้ลับๆ อาคิระต้องการใช้มันเป็นกุญแจในการเปิดประตูสู่ 'จิตสำนึกแห่งพระเจ้า' ที่จะสามารถควบคุมแอนดรอยด์ทุกคนในโลกนี้ได้ด้วยการคิดเพียงครั้งเดียว" อีฟขยับเข้าไปใกล้เซนเบาๆ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เซน... ข้อมูลในฐานข้อมูลของฉันเริ่มแจ้งเตือน ร่างนั้น... มันไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือรหัสผ่านทางชีวภาพของโครงการที่อาคิระทำลายทิ้งไปเมื่อยี่สิบปีก่อน หากมันถูกเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายหลักของ Nexus สงครามจะจบลงด้วยการเป็นทาสชั่วนิรันดร์ของมนุษยชาติครับ" "พวกคุณพาผมมาที่นี่เพื่อฆ่ามันเหรอ" เซนถามขณะจ้องไปที่ร่างเงาของตัวเองที่เริ่มขยับปีกอย่างคึกคะนอง เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกกรากบาดแก้วหู "เปล่า" ชายผู้มีรอยแผลเป็นแสยะยิ้มที่ดูน่าขนลุก "เรามาเพื่อให้คุณตัดสินใจต่างหาก เซน... ถ้าคุณฆ่าเขา คุณจะฆ่าตัวตนในอดีตทั้งหมดที่อาคิระพยายามจะลบเลือน แต่ถ้าคุณปล่อยเขาไว้... มนุษยชาติจะไม่มีทางรอดจากเงื้อมมือของอาคิระได้เลย เลือกเอาครับ ว่าคุณจะยอมเป็นเพียงวิศวกรที่หลงทาง หรือจะเป็นผู้ทำลายวัฏจักรที่น่าสมเพชนี้ทิ้งเสีย" ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนของฐานทัพก็ดังสนั่น แสงสีแดงฉานฉาบทาไปทั่วบริเวณ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังหุ่นยนต์พิฆาตรุ่นล่าสุดของ Nexus ดังมาจากโถงทางเดินด้านนอก อาคิระไม่ได้มาที่นี่ แต่เขาส่ง 'เครื่องมือ' มาเพื่อกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า เซนคว้าปืนพกกระบอกเดียวที่เขามีขึ้นมา ประทับบ่าเล็งไปที่กรงขัง แต่แล้วร่างที่มีปีกเหล็กกลับพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ถ้าคุณยิงผม เซน... รหัสลับที่จะปลดล็อกฐานข้อมูลทั้งหมดของ Nexus ก็จะหายไปตลอดกาล แต่ถ้าคุณไม่ยิง... ระบบทำลายตัวเองของฐานทัพนี้จะเริ่มทำงานในอีกหกสิบวินาที เราทุกคนจะกลายเป็นฝุ่นผง" เซนหันไปมองอีฟ เห็นความลังเลในดวงตาคู่นั้นเป็นครั้งแรก แอนดรอยด์สาวไม่ได้กำลังประมวลผลข้อมูล แต่เธอกำลังสั่นสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง... บางอย่างที่สยองขวัญยิ่งกว่าหุ่นยนต์สงคราม "เซนครับ" อีฟเอ่ยเสียงสั่น "ร่างนี้ไม่ใช่แค่ต้นแบบ... แต่มันคือตัวแทนของความโกรธแค้นที่คุณเคยทิ้งไว้ในวันที่ครอบครัวคุณตาย อาคิระไม่ได้สร้างมันขึ้นมาใหม่... เขาดึงมันออกมาจากความทรงจำที่ถูกล็อคไว้ในจิตใต้สำนึกของคุณโดยตรง!" กระสุนนัดแรกพุ่งผ่านประตูเหล็กเข้ามา ฝุ่นควันตลบอบอวล ร่างในกรงเริ่มกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก และในวินาทีที่แสงไฟดับวูบลง ร่างนั้นก็กระโจนออกมาจากกรง พุ่งตรงมาทางเซนด้วยความเร็วที่เร็วกว่าที่ตาเห็น พร้อมกับดาบเลเซอร์ที่งอกออกมาจากข้อมือเหล็กที่ส่องประกายอำมหิตในความมืดมิดนั้น ไซเบอร์พังค์2099 ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนและอีฟมาจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ