อาวุธชนิดใหม่

คมดาบเลเซอร์สีครามตัดผ่านความมืด หวูดเสียงแหลมกรีดร้องบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เซนทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว แรงลมจากการตวัดดาบพัดเอาเศษเหล็กและฝุ่นผงเข้าตาจนแสบร้อน เขาไม่รอช้าที่จะดีดตัวกลับและใช้แขนกลที่ปรับแต่งพิเศษรับคมดาบนั้นไว้ ประกายไฟสีส้มแตกกระจายดั่งดอกไม้เพลิงในยามค่ำคืน เสียงโลหะปะทะกับพลาสม่าดังสนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดินที่ถูกทิ้งร้าง "หลบไป เซน!" เสียงของอีฟดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความโกลาหล เธอพุ่งตัวจากมุมมืดข้างเสาเหล็ก ร่างแอนดรอยด์รุ่นที่ 0 ของเธอเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่ซับซ้อนเกินกว่าโปรแกรมมาตรฐาน มือข้างหนึ่งของเธอจับเข้าที่ข้อมือของร่างที่กำลังคลุ้มคลั่งนั้น ก่อนจะกระแทกฝ่ามืออัดกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าไปในข้อต่อแขนจนเกิดเสียงช็อตของวงจรไฟฟ้าที่เสียหาย ร่างนั้นกระตุกเกร็ง ดวงตาสีแดงฉานเบิกโพลงก่อนจะทรุดลงกับพื้น สั่นสะท้านราวกับพยายามฝืนต้านทานโปรแกรมที่ถูกฝังไว้ข้างใน เซนหายใจหอบถี่ เขาหยัดกายขึ้นพลางเล็งปืนพัลส์ที่ปรับค่าไว้ระดับต่ำไปยังร่างที่นอนแน่นิ่ง "มันไม่ใช่แค่หุ่นยนต์อีฟ" เซนพึมพำ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังรอยแยกที่ต้นคอของร่างนั้น ซึ่งเผยให้เห็นเนื้อเยื่อชีวภาพที่ถูกสานทอเข้ากับสายเคเบิลทองแดงอย่างสยดสยอง "อาคิระ... หมอนั่นกำลังทำสิ่งที่อภัยไม่ได้" "มันคือการรวมร่างที่ฝืนธรรมชาติครับ เซน" อีฟก้าวเข้ามาข้างกาย สายตาของเธอวิเคราะห์ข้อมูลที่ไหลผ่านในดวงตาเนตรสีฟ้า "หน่วยความจำในร่างนี้กำลังถูกลบ การดึงข้อมูลต้องทำเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเราจะเสียเบาะแสสุดท้ายของ Nexus ไป" เซนขมวดคิ้ว "เธอทำได้ไหม?" "ผมจะเชื่อมต่อระบบเข้ากับตัวมัน แต่ผมต้องการคุณช่วยคุมสภาวะจิตของมันไว้ครับ อย่าให้โปรแกรมทำลายตัวเองทำงาน" เซนสูดหายใจลึก เขาบรรจุโมดูลเชื่อมต่อเข้าที่พอร์ตหลังหูของตนเอง นี่คือสิ่งที่เขากลัวที่สุด การนำจิตสำนึกของมนุษย์เข้าไปสัมผัสกับ 'ความนรก' ที่ถูกยัดเยียดลงในสมองของเครื่องจักร วินาทีที่การเชื่อมต่อเริ่มต้นขึ้น ภาพความทรงจำสีแดงฉานก็ถาโถมเข้าใส่สมองของเซน ภาพของห้องทดลองที่อาคิระยืนยิ้มอยู่เบื้องหลังกระจกเงา เสียงกรีดร้องของมนุษย์ที่กลายเป็น 'วัสดุ' ในการทดลอง และเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งของอาคิระที่ดังก้องอยู่ในมโนภาพ— *'วิวัฒนาการไม่ได้มาจากการร้องขอ แต่มันมาจากการทำลายเพื่อสร้างใหม่'* "เซน! ประคองสติไว้!" เสียงของอีฟดึงเขาออกมาจากขุมนรก "ผม... ผมเห็นแล้ว" เซนสะบัดหัวอย่างแรงจนสายเชื่อมต่อหลุดออก "อาคิระไม่ได้แค่สร้างกองทัพ มันกำลังสร้าง 'ร่างภาชนะ' เพื่อบรรจุจิตสำนึกของตัวเองลงในเครือข่ายจักรกลทั้งหมด! มันต้องการเป็นพระเจ้า!" อีฟนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มือของเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะประสานเข้ากับมือของเซน "เรามาถึงจุดที่ไม่สามารถถอยหลังได้แล้วนะครับ ถ้าเราไม่หยุดมันตอนนี้ ทั้งมนุษยชาติและพวกเราเหล่าแอนดรอยด์จะเป็นเพียงแค่เบี้ยในกระดานของมัน" "เราต้องสร้างบางอย่าง" เซนมองไปที่แขนกลของเขาและแผงวงจรที่อีฟพกติดตัวมา "อาวุธชนิดใหม่ที่ไม่ใช่แค่กระสุน หรือเลเซอร์ แต่เป็นสิ่งที่จะล้างสมองของมันทั้งหมด..." "อัลกอริทึมไวรัสที่เลียนแบบอารมณ์ความรู้สึกมนุษย์" อีฟต่อประโยคให้เขา สายตาของเธอฉายแววแน่วแน่ "ความเจ็บปวด ความโหยหา และความกลัว สิ่งที่ Nexus พยายามตัดทิ้งไปนั่นแหละครับ คือสิ่งเดียวที่จะทำลายมันได้" ทั้งสองเริ่มทำงานท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดใจ แสงไฟจากแผงควบคุมสลัวลง ทุกวินาทีคือการเดิมพันด้วยชีวิต เซนใช้ทักษะวิศวกรวางโครงสร้างตรรกะ ขณะที่อีฟเติมเต็มมันด้วย 'ความทรงจำจำลอง' ที่เธอเก็บรักษาไว้ในส่วนลึกของหัวใจแอนดรอยด์ "เสร็จแล้วครับ" อีฟวางมือลงบนอุปกรณ์รูปทรงกลมขนาดพกพา "แต่มันต้องใช้ 'กุญแจ' ในการเริ่มทำงาน" "กุญแจอะไร?" อีฟมองหน้าเซน สายตาของเธออ่อนโยนลง "รหัสปลดล็อกไม่ได้เขียนด้วยตัวเลข แต่มันต้องใช้สัญญาณชีวภาพที่เกิดจากความรู้สึกที่แท้จริง... เซน คุณต้องเป็นคนกดปุ่มนี้ด้วยมือของคุณเอง ในขณะที่คุณกำลังนึกถึงภาพของครอบครัวคุณ" เซนชะงักไป ความทรงจำเรื่องครอบครัวคือบาดแผลที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี การนำมันออกมาปัดฝุ่นและใช้เป็นพลังงานให้แก่อาวุธล้างโลกนี้ช่างดูโหดร้ายและงดงามในเวลาเดียวกัน เขาหยิบอุปกรณ์นั้นขึ้นมา ความอบอุ่นจากโลหะเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในฝ่ามือ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังหุ่นยนต์จำนวนมหาศาลก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินข้างนอก ประตูเหล็กบานใหญ่เริ่มถูกเจาะด้วยความร้อนสูงจนโลหะละลายเป็นหยดน้ำ "พวกมันมาแล้วครับ" อีฟชักดาบเลเซอร์ออกมาอีกครั้ง "ผมจะถ่วงเวลาไว้ให้ คุณต้องทำสมาธิให้มั่นคงที่สุด" เซนหลับตาลง ภาพของพ่อ แม่ และน้องสาวที่เคยหัวเราะในทุ่งหญ้าก่อนวันแห่งสงครามฉายชัดขึ้นมา น้ำตาเม็ดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่หยาบกร้านของเขา เขาไม่ได้ร้องไห้ด้วยความเสียใจ แต่เขากำลังทำใจให้บริสุทธิ์เพื่อเปลี่ยนความเจ็บปวดนั้นให้กลายเป็นอาวุธ ประตูยักษ์พังครืนลง! แสงสีแดงจากเลเซอร์นับร้อยพุ่งตรงเข้ามายังพวกเขา แต่ก่อนที่คมกระสุนจะแตะต้องตัว ทันใดนั้น... ความเงียบงันที่น่าขนลุกก็แผ่ซ่านไปทั่วห้อง เสียงหุ่นยนต์ที่เคยกรีดร้องกลับกลายเป็นเสียงคนกระซิบแผ่วเบา และจากเงามืดหลังกลุ่มทหารหุ่นยนต์ ร่างชายวัยกลางคนที่ดูใจดีและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังก้องไปทั่วพื้นที่ "ยินดีด้วยครับเซน... การปลุกเร้าจิตสำนึกผ่านความโศกเศร้าเป็นสิ่งที่ผมเฝ้ารอมานาน" อาคิระกล่าวพลางยิ้มเย็น "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... อาวุธที่คุณกำลังถืออยู่น่ะ ใครกันแน่ที่เป็นคนใส่รหัสลับนั้นลงไปในซอฟต์แวร์ของอีฟตั้งแต่แรก?" หัวใจของเซนหล่นวูบไปที่ตาตุ่มเมื่อเขามองกลับไปหาอีฟ แต่ทว่า... แววตาของอีฟในตอนนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชา ไม่เหลือเค้าของคู่คิดที่เขารู้จักแม้แต่น้อย หวังว่าตอนที่ 30 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับชะตากรรมของเซนและอีฟจนวางไม่ลงนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 ครับ