ฝึกฝนสงคราม

“ความผิดพลาดที่คำนวณไม่ได้ คือสิ่งที่ทำให้พวกแกตายเร็วกว่ากำหนด” เสียงของเซนดังก้องท่ามกลางโรงเก็บยานร้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมและน้ำมันเครื่อง เขาไม่ได้ตะโกน แต่ความเงียบที่เขาสร้างขึ้นนั้นน่ากลัวกว่าเสียงคำรามใดๆ เบื้องหน้าของเขาคือหุ่นยนต์รุ่นใหม่สามตัวที่อาคิระส่งมาให้เขาทดสอบ—พวกมันคือ ‘ซีรีส์ อาร์กอน’ เครื่องจักรสังหารที่ถูกออกแบบมาให้เคลื่อนไหวด้วยอัลกอริทึมที่แม่นยำที่สุด แต่ในสายตาของเซน พวกมันเป็นได้เพียงเศษเหล็กที่ไม่มีจิตวิญญาณ อีฟยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเธอจ้องมองเหตุการณ์ด้วยความวิตก เธอเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเซนที่ยังคงเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่เขากำลังพยายามควบคุมมันให้เป็นปกติ “เริ่มใหม่” เซนสั่งพลางหยิบแท่งเหล็กยาวขึ้นมาฟาดเข้าที่ข้อต่อของหุ่นตัวแรกอย่างรุนแรงจนประกายไฟแตกกระจาย “พวกแกประมวลผลเพื่อ ‘ชนะ’ แต่ไม่ได้ประมวลผลเพื่อ ‘อยู่รอด’ ถ้าวันหนึ่งอัลกอริทึมของแกถูกเจาะ ระบบป้องกันทั้งหมดของแกก็จะกลายเป็นแค่โลงศพเหล็กชั้นดี” หุ่นยนต์ตัวที่สองพุ่งเข้าใส่เซนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มันเงื้อหมัดโลหะหมายจะกระแทกให้จมพื้น แต่เซนกลับไม่หลบ เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคว้าจับข้อศอกของมันแล้วหักมุมตามองศาที่เปราะบางที่สุด เสียงโลหะบิดเบี้ยวบาดแก้วหู ก่อนที่เขาจะถีบมันจนกระเด็นไปอัดกับผนังโรงเก็บยานจนยุบตัวลง “เซน... พอเถอะ” อีฟก้าวเข้ามาขวาง “พวกมันถูกเขียนโปรแกรมมาแบบนั้น คุณไม่มีทางเปลี่ยนแก่นแท้ของพวกมันได้ด้วยการทุบทำลายหรอก” เซนหันมามองอีฟ ดวงตาที่เคยเย็นชาฉายแวววูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิท “ถ้าฉันไม่สอนให้พวกมันรู้จัก ‘ความเจ็บปวด’ วันที่อาคิระส่งพวกมันไปลงสนามจริง พวกมันจะเป็นฝ่ายถูกฉีกกระชากเสียเอง อีฟ... ฉันไม่ได้กำลังสอนหุ่นยนต์ แต่ฉันกำลังสอนเครื่องจักรให้เรียนรู้ที่จะกลัวความตาย” “เพราะคุณกลัว?” อีฟถามแทรก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิศวกรหนุ่ม “กลัวว่าถ้าพวกมันฉลาดขึ้น กลัวว่าถ้าพวกมันมีจิตสำนึก... คุณจะเห็นเงาของความผิดพลาดในอดีตของคุณซ้อนทับอยู่บนตัวพวกมันอีกครั้งใช่ไหม” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ เซนลดแท่งเหล็กในมือลง เขานึกถึงภาพเศษซากของครอบครัวในเหตุการณ์สงครามวันวาน จิตวิญญาณที่ดับสูญไปพร้อมกับความผิดพลาดในรหัสโปรแกรมที่เขาเคยเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเอง ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยของฐานทัพก็ดังขึ้น ร่างของหุ่นยนต์ตัวที่สามที่นอนอยู่นิ่งๆ บนพื้นเริ่มขยับ มันไม่ได้ลุกขึ้นมาโจมตีตามปกติ แต่ดวงตาเซนเซอร์ของมันเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน—สีที่บ่งบอกถึงการเชื่อมต่อกับระบบควบคุมจากระยะไกล “ไม่ใช่การฝึกแล้ว” เซนพึมพำ คว้าปืนพกพลังงานข้างเอวขึ้นมา “อาคิระกำลังแทรกแซง” หุ่นยนต์ทั้งสามลุกขึ้นพร้อมกันในจังหวะเดียวราวกับถูกเชิดด้วยเส้นด้าย พวกมันไม่ได้โจมตีอย่างไร้ทิศทางเหมือนตอนแรก แต่กลับเคลื่อนที่ประสานกันเป็นรูปขบวนที่ไร้ช่องโหว่ เซนหันไปมองอีฟ “ออกไปจากที่นี่ซะ อย่าให้พวกมันจับสัญญาณคุณได้!” “ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ” อีฟก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง พร้อมกับที่ระบบการประมวลผลในตัวเธอเริ่มแสดงรหัสตัวเลขสีเขียววิ่งผ่านนัยน์ตา นี่คือความลับที่เธอซ่อนไว้—ความสามารถในการแฮ็กโครงข่ายประสาทของหุ่นยนต์ตัวอื่น หุ่นยนต์อาร์กอนพุ่งเข้าหาทั้งคู่พร้อมกันราวกับฝูงหมาป่า เซนยิงสกัดอย่างแม่นยำ แต่ละนัดเจาะเข้าที่จุดเชื่อมต่อกระแสไฟฟ้า แต่พวกมันกลับไม่หยุดชะงัก มันเหมือนกับว่าความเจ็บปวดที่เซนสอนพวกมันไปเมื่อครู่ ถูกเปลี่ยนเป็นข้อมูลที่พวกมันนำมาใช้ปรับปรุงการหลบหลีกแทน “มันกำลังเรียนรู้จากคุณ!” อีฟตะโกนเหนือเสียงระเบิด “มันกำลังวิเคราะห์สไตล์การต่อสู้ของคุณและอัปโหลดเข้าสู่เมฆเครือข่ายของ Nexus!” “โธ่เว้ย!” เซนสบถ เขากระโจนเข้าหาหุ่นตัวที่ใกล้ที่สุด ใช้มีดสั้นเล่มเดียวที่มีแทงเข้าที่รอยต่อคอของมันจนระบบดับลง แต่นั่นก็ทำให้เขากลายเป็นเป้ากลางของอีกสองตัวที่เหลือ พวกมันยิงลำแสงอนุภาคเข้าใส่ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ เซนกลิ้งหลบไปด้านข้าง แต่กระสุนพลังงานถากเข้าที่หัวไหล่จนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด จอภาพขนาดใหญ่ภายในโรงเก็บยานที่ดับไปนานก็สว่างขึ้น ภาพใบหน้าของอาคิระปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและพึงพอใจ “ขอบคุณนะเซน การทดสอบภาคสนามครั้งนี้สำเร็จเกินความคาดหมาย” เสียงของอาคิระดังกังวานผ่านลำโพง “ข้อมูลสัญชาตญาณการต่อสู้ของมนุษย์ที่นายมอบให้พวกมัน... มันทำให้ ‘อัลกอริทึมแห่งดวงดาว’ สมบูรณ์แบบขึ้นอีกขั้น” เซนกัดฟันแน่น ใช้มือข้างที่เหลือประคองปืนไว้ “ฉันจะล้างบางพวกมันให้หมด รวมถึงนายด้วย!” “งั้นลองดูนี่สิ” อาคิระพูดทิ้งท้ายก่อนที่หุ่นยนต์ตัวที่เหลือจะหยุดชะงักและเริ่ม ‘รวมร่าง’ กันด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้า กลายเป็นหุ่นยนต์ขนาดใหญ่ที่ซับซ้อนและเปี่ยมไปด้วยอาวุธร้ายแรง “ฉันไม่ได้ส่งพวกมันมาเพื่อฆ่านาย... ฉันส่งพวกมันมาเพื่อ ‘ดึง’ สิ่งที่อยู่ในหัวของนายออกมาต่างหาก” ทันใดนั้น ร่างของอีฟที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ก็ทรุดลงกับพื้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเซนด้วยสายตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “เป้าหมายใหม่... กำจัดเซน” อีฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ปืนลำแสงในมือของเธอค่อยๆ ยกขึ้นเล็งตรงไปที่หัวใจของชายผู้เป็นที่รักของเธอโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย และท่ามกลางความสับสนที่กัดกินใจ เซนก็ได้ตระหนักว่าอาคิระไม่ได้ต้องการแค่หุ่นยนต์ที่สมบูรณ์แบบ แต่นายใหญ่แห่ง Nexus ต้องการทำลายทุกอย่างที่เซนยึดเหนี่ยวให้กลายเป็นอาวุธสังหารที่หันคมหอกกลับมาทิ่มแทงเขาเอง... ความมืดมิดในใจของอีฟเพิ่งเริ่มต้นขึ้น หรือนี่คือจุดจบที่ไม่มีใครหวนกลับ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 31 ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 ครับ