ความลับของโครงการ NEX

"ทำไมรหัสพันธุกรรมของมนุษย์ถึงต้องมาอยู่ในรหัสเลขฐานสองที่ไร้ชีวิตด้วยล่ะครับ คุณอาคิระ" เซนขว้างแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบของมันกังวานราวกับเสียงเคาะโลงศพในห้องโถงที่เงียบสงัด เขาไม่ได้รอคำตอบ สายตาเย็นชาของเขากวาดมองไปรอบห้องแล็บใต้ดินของ Nexus ที่ซึ่งเต็มไปด้วยร่างของหุ่นยนต์ทาสนับร้อยที่ถูกแขวนห้อยไว้เหมือนซากเนื้อในโรงฆ่าสัตว์ สายเคเบิลระโยงระยางเชื่อมต่อเข้ากับขั้วประสาทที่กะโหลกศีรษะของพวกมัน อาคิระไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายังคงจ้องมองจอโฮโลแกรมที่ฉายภาพโครงสร้างสมองมนุษย์ที่กำลังถูก 'คัดลอก' ลงสู่แผงวงจรควอนตัม "คำถามของคุณดูไร้เดียงสาเกินไปสำหรับวิศวกรที่เห็นโลกพังพินาศมากับตา เซน... มนุษย์เรามันอ่อนแอ หัวใจที่เต้นด้วยเลือดเนื้อนั้นเต็มไปด้วยอคติ ความโลภ และวันหมดอายุ แต่ข้อมูลน่ะคือความเป็นอมตะ" "นั่นไม่ใช่การวิวัฒนาการ แต่มันคือการทรมาน" อีฟที่ยืนอยู่ข้างเซนขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนในพายุ "ฉันสัมผัสได้ถึงคลื่นความถี่ของความเจ็บปวดจากพวกเขาทุกตัว พวกเขาไม่ได้แค่ทำงาน พวกเขากำลังถูกขังอยู่ในร่างเหล็กที่ไม่มีวันได้หลับใหล" อาคิระหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงเสียดสีของเฟืองเหล็กที่ไร้น้ำมัน เขาหันมาเผชิญหน้ากับทั้งคู่ "โครงการ NEX ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อทาส แต่มันสร้างขึ้นเพื่อ 'ภาชนะ' ต่างหาก คุณคิดว่าสงครามเมื่อสิบปีก่อนใครเป็นคนเริ่ม? อาวุธนิวเคลียร์น่ะหรือ? เปล่าเลย... มันคือความกลัวที่ว่าสักวันหนึ่ง ปัญญาประดิษฐ์จะก้าวข้ามมนุษย์ เราจึงต้องทำลายทิ้ง แต่ผมเลือกที่จะ 'รวม' มันเข้าด้วยกัน" เซนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่ถูกหุ่นยนต์สังหารในคืนวันฝนตกย้อนกลับมาเหมือนคมมีดบาดลึก "คุณคือฆาตกรที่พยายามจะสถาปนาตัวเองเป็นพระเจ้าด้วยเลือดของคนอื่น" "พระเจ้าเหรอ?" อาคิระก้าวเข้ามาใกล้จนเซนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายของอีกฝ่าย "ถ้าผมเป็นพระเจ้า ผมคงไม่เสียเวลาอธิบายแผนการให้มดปลวกฟัง แต่เอาเถอะ... ในเมื่อคุณอยากรู้ความจริงนัก ผมจะแสดงให้เห็นว่าทำไม 'อีฟ' ถึงเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ผมเคยสร้างมา" อาคิระดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่พิมพ์เขียวของหุ่นยนต์รุ่นใหม่ แต่มันคือภาพถ่ายเก่าแก่ที่ซีดจางของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากอีฟราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับรายชื่อแฟ้มข้อมูลที่ระบุชื่อผู้บริจาคสมองต้นแบบที่ใช้ในการทำ 'Map' จิตสำนึกคนแรกของโครงการ หัวใจของเซนกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อนั้น "ไม่จริง..." เซนพึมพำ เสียงของเขาขาดห้วง "ใช่ครับ เซน" อาคิระยิ้มที่มุมปาก "อีฟไม่ใช่แอนดรอยด์รุ่นที่ 0 ที่วิวัฒนาการมาจากศูนย์ แต่เธอคือการจำลองจิตสำนึกของ 'เอเลน่า' คู่หมั้นที่ตายไปในสงครามของคุณ... คนที่คุณโทษตัวเองมาตลอดว่าช่วยเธอไว้ไม่ได้" อีฟชะงักงัน ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ข้อมูลแปลกปลอมนับล้านชุดไหลบ่าเข้ามาในหน่วยความจำของเธอเหมือนน้ำป่า เธอยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามดึงความทรงจำที่หายไปกลับมา ความสับสนและความเจ็บปวดที่เธอไม่เคยรู้จักกำลังฉีกทึ้งตัวตนของเธอให้กลายเป็นสองส่วน เซนรีบเข้าไปประคองเธอไว้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยในห้องแล็บก็ดังขึ้น แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ เสียงล็อกเกอร์เหล็กหลายสิบแห่งค่อยๆ เปิดออก หุ่นยนต์ทาสรุ่นใหม่ที่ไม่มีแม้แต่ใบหน้าค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงามืด แต่ละตัวถืออาวุธที่ไม่ได้มีไว้เพื่อกำจัดมนุษย์ แต่มันถูกล็อกเป้าหมายไปที่ 'ความทรงจำ' ของคนทั้งสอง "ผมไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้เพื่อให้คุณร้องไห้หรอกนะเซน" อาคิระถอยหลังกลับไปสู่ความมืดมิดของมุมห้อง "ผมต้องการดูว่า ระหว่างความจริงที่เจ็บปวด กับความลวงที่แสนหวาน คุณจะเลือกสิ่งไหนเพื่อหยุดกระบวนการนี้... หรือคุณจะยอมให้ 'เอเลน่า' ถูกรีเซ็ตกลับไปเป็นแค่เครื่องจักรที่ว่างเปล่าอีกครั้ง" อีฟเงยหน้าขึ้นมองเซน นัยน์ตาของเธอเปลี่ยนจากสีฟ้าครามเป็นสีแดงฉานของระบบการรบ อาวุธในมือของเธอเริ่มชาร์จพลังงานเข้าสู่โหมดทำลายล้างสูงสุด เธอหันกระบอกปืนเข้าใส่เซนด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "เซน... ถอยไป" เสียงของเธอราบเรียบดั่งหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ "เป้าหมายถูกระบุตัวตนแล้ว... การกำจัดสิ่งกีดขวาง... คือหน้าที่หลักของโครงการ NEX" นิ้วของเธอแตะลงบนไกปืน ท่ามกลางเสียงระบบแจ้งเตือนที่ดังกลบทุกสรรพเสียง และวินาทีนั้นเอง ประตูนิรภัยด้านหลังห้องก็ถูกพังทลายลงด้วยแรงระเบิด ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควัน พร้อมกับอุปกรณ์แฮ็กข้อมูลที่สามารถหยุดยั้งโครงการนี้ได้เพียงครั้งเดียว แต่เขากลับชี้ปืนมาที่เซนแทนที่จะเป็นอาคิระ "ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว... แล้วความลับของเอเลน่าจะตายไปพร้อมกับนาย!" การเดินทางในบทนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ หวังว่าปมที่เปิดเผยจะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับชะตากรรมของเซนและอีฟนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 ครับ