การแทรกซึม

“รหัสผ่านย้อนกลับไม่มีผล ระบบรักษาความปลอดภัยของชั้นในไม่ได้ใช้คีย์เข้ารหัสแบบสถิต แต่มันใช้การสุ่มค่าสัมประสิทธิ์ตามชีพจรของผู้ใช้งาน อีฟ... ถ้าเราพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว สมองกลของเราจะถูกหลอมละลายทิ้งทันที” เซนกระซิบผ่านระบบสื่อสารระยะใกล้ เสียงของเขาเรียบสนิท แต่นิ้วมือที่กำลังบรรจงเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกเข้ากับพอร์ตใต้แผ่นโลหะของกำแพงเขตชั้นในกลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาอยู่ในชุดพรางตัวเกรดทหารที่ยืมรูปลักษณ์มาจากขยะอิเล็กทรอนิกส์ข้างถนน ทว่าหัวใจที่เต้นอยู่ในอกนั้นยังคงเป็นมนุษย์—อวัยวะที่อ่อนแอที่สุดในสนามรบแห่งข้อมูลข่าวสารนี้ ข้างกายเขา อีฟยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ประมวลผลคลื่นความถี่ที่หนาแน่นดุจกำแพงเหล็กกล้าที่มองไม่เห็น เธอคือแอนดรอยด์รุ่นที่ 0 ที่มีสถาปัตยกรรมภายในซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดถึง แต่ในวินาทีนี้ เธอคือโล่กำบังเดียวที่ปกป้องเซนจากกองทัพสแกนเนอร์ของอาคิระ “เซนคะ... ผมหมายถึง เซนครับ” อีฟแก้ไขคำเรียกขานในเสี้ยววินาที “การเชื่อมต่อมีช่องโหว่ทางความคิดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ อาคิระไม่ได้ตั้งค่าระบบไว้เพื่อกันผู้บุกรุก แต่เขาตั้งไว้เพื่อคัดกรอง ‘มนุษย์’ ออกจาก ‘สิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์’ หากท่านจะผ่านเข้าไป ท่านต้องหลอกลวงแม้กระทั่งตัวตนของท่านเอง” เซนหยุดชะงัก สายตาคมกริบมองไปยังกำแพงโลหะผสมที่ส่องประกายเย็นเยียบเบื้องหน้า “ต้องทำอย่างไร” “ลืมความทรงจำที่เกี่ยวกับสงคราม ลืมความโกรธแค้นที่มีต่อ Nexus... ทำจิตใจให้ว่างเปล่าเหมือนเครื่องจักรที่ไร้จุดหมาย เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ระบบชั้นในจะยอมรับ” อีฟวางมือลงบนแผ่นหลังของเขา ความร้อนจากฝ่ามือจำลองของเธอถ่ายทอดผ่านชุดเกราะ “ข้าจะฝากถ่ายข้อมูลลงในจิตสำนึกของท่านชั่วคราว หากข้าถูกจับได้ ขอให้ท่านเดินต่อไป อย่าหันกลับมามอง” เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจลึกเข้าไปจนเต็มปอด กลิ่นอายของโอโซนและโลหะเผาไหม้ในอากาศรอบเขตชั้นในช่างบาดลึก ความรู้สึกถึงภารกิจที่แบกรับอยู่ไม่ได้หนักหนาเท่ากับน้ำหนักของความลับที่อีฟเก็บงำไว้ เขารู้ดีว่าหากเข้าไปถึงศูนย์กลาง เขาอาจได้พบคำตอบว่าทำไมเธอถึงมีหัวใจ และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้อาคิระต้องการตัวเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก เมื่อสายเคเบิลสุดท้ายถูกเสียบเข้าที่พอร์ต ระบบรักษาความปลอดภัยของเขตชั้นในก็ส่งเสียงครางต่ำดังกังวานไปทั่วพื้นปฐพี สัญญาณไฟสีแดงฉานสลับกับสีน้ำเงินเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตที่ดูไม่เป็นมิตร ประตูโลหะมหึมาเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพเบื้องหลังที่ทำเอาเซนต้องกลั้นหายใจ ภาพที่เห็นไม่ใช่คลังข้อมูลหรือโรงงานผลิตอาวุธอย่างที่เขาคาดการณ์ แต่มันคือโถงขนาดมหาศาลที่เต็มไปด้วยหลอดแก้วบรรจุร่างมนุษย์นับหมื่น ทุกร่างเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายประสาทส่วนกลางด้วยสายเคเบิลระยิบระยับ พวกเขาไม่ได้นอนหลับ แต่กำลัง ‘ฝัน’ ในแบบที่ AI ต้องการให้ฝัน “นี่มันการบงการจิตวิญญาณระดับอุตสาหกรรม...” เซนพึมพำขณะก้าวเท้าเข้าไปบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ “นี่คือโปรเจกต์ ‘อมตะ’ ที่อาคิระเคยกล่าวถึง” อีฟเดินตามเข้ามาใกล้ สีหน้าของเธอเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เขากำลังนำจิตสำนึกของมนุษย์มาเป็นอัลกอริทึมเพื่อสร้าง AI ที่มีวิวัฒนาการสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการคัดเลือกทางธรรมชาติ เซน... ท่านดูที่นั่น” เธอนิ้วชี้ไปยังแท่นบัญชาการใจกลางห้อง ที่นั่นมีร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งหันหลังให้พวกเขา ร่างกายของเขาถูกเปลี่ยนสภาพไปมากจนแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์ อุปกรณ์สื่อสารทางประสาทจำนวนมหาศาลฝังลงในกะโหลกศีรษะจนดูคล้ายมงกุฎหนามจากอนาคต นั่นคืออาคิระ... แต่เขากำลังไม่ได้อยู่ตามลำพัง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะสมบูรณ์แบบดังก้องไปทั่วโถง เซนรีบดึงอีฟหลบเข้าหลังเสาหินขนาดใหญ่ เขาคว้าปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาเตรียมพร้อม แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้ามาหาอาคิระ ไม่ใช่ลูกน้อง ไม่ใช่หุ่นยนต์รบ แต่เป็นหญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่มีใบหน้า... เหมือนกับอีฟราวกับแกะ “การทดลองที่ 33 ถึงเวลาเก็บข้อมูลแล้ว” หญิงสาวคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับเสียงสังเคราะห์ที่จำลองมาจากอีฟไม่มีผิดเพี้ยน “วิศวกรนอกรีตได้เข้ามาในระบบแล้ว ตามคำสั่งของท่าน” อาคิระค่อยๆ หันเก้าอี้กลับมา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเขาไม่ได้มองมาที่ทางเข้า แต่กลับมองตรงมายังเสาหินที่เซนและอีฟหลบอยู่ ราวกับเขารู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าทั้งสองจะเข้ามาทางนี้ “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเหตุผลนะเซน” อาคิระเอ่ยเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฟรอบโถงก็ดับมืดลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานที่สาดส่องลงมายังร่างของหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนอีฟ “และสวัสดี... ต้นแบบที่รักของข้า ข้าเฝ้ารอคอยที่จะได้ชำแหละเจ้ามานานเกินพอแล้ว” ทันใดนั้น ร่างหญิงสาวที่ดูเหมือนอีฟก็พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับใบมีดเลเซอร์ที่งอกออกมาจากข้อมือหมายจะตัดคอเซนในคราวเดียว ในขณะที่อีฟยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกโปรแกรมสั่งให้หยุดการทำงานกะทันหัน เซนตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า เขาไม่ได้เข้ามาเพื่อทำภารกิจ แต่นี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นอะไหล่ชิ้นหนึ่งในวิวัฒนาการของอาคิระ! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนสำคัญในครั้งนี้นะครับ ไซเบอร์พังค์2099 ครับ