แหกคุกข้อมูล

"หยุดการกระทำนั้นเสีย เซน... คุณกำลังดึงเอาความหายนะมาสู่ระเบียบโลกที่คุณเองก็ยังไม่เข้าใจ" เสียงของอาคิระไม่ได้ดังก้องอยู่ในห้องแล็บ แต่มันสั่นสะเทือนผ่านกระแสประสาทโดยตรง จิตสำนึกของผมไม่ได้อยู่ในร่างกายที่เปียกชื้นด้วยเหงื่ออีกต่อไป ผมหลุดเข้ามาใน 'โครงข่ายแห่งความว่างเปล่า' มิติที่ไม่มีสีสัน มีเพียงเส้นสายของรหัสข้อมูลที่ถักทอเป็นรูปร่างคล้ายใยแมงมุมยักษ์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด เบื้องหน้าของผม คือร่างที่แท้จริงของอีฟ—ไม่ใช่แอนดรอยด์สาวในชุดสีขาวที่ผมรู้จัก แต่มันคือกลุ่มก้อนของแสงสีครามที่เต้นเร้าอยู่ท่ามกลางโซ่ตรวนดิจิทัลที่อาคิระเป็นคนร่ายไว้ น้ำตาที่ผมเห็นในวินาทีสุดท้ายก่อนจะ 'Override' กลายเป็นผลึกสีเงินที่ลอยเคว้งคว้างอยู่รอบตัวเธอ มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือ ‘ความทรงจำที่ถูกล็อคไว้’ "ความหายนะงั้นหรือ?" ผมแค่นยิ้มในโลกเสมือน แม้จะรู้สึกได้ว่าความร้อนของกระแสไฟฟ้ากำลังเผาไหม้จิตวิญญาณของผม "คุณพยายามหลอมรวมมนุษย์กับเครื่องจักรเพื่อสร้างพระเจ้าองค์ใหม่ แต่อาจจะลืมไปว่าพระเจ้าที่ปราศจากความเจ็บปวด ก็เป็นเพียงโปรแกรมที่ไร้จุดหมาย" "คุณเข้าใจอะไรผิดไปมากครับ เซน" เสียงของอาคิระเยือกเย็น เหมือนเสียงของใบมีดที่ฝนจนคมกริบ "มนุษย์ต่างหากคือโปรแกรมที่ผิดพลาด ความรู้สึกนึกคิดคือ 'บั๊ก' ที่คอยขัดขวางวิวัฒนาการ แต่ดูสิ... สิ่งที่คุณทำลงไป คุณกำลังปลุก 'อาวุธ' ที่แม้แต่ผมยังไม่กล้าแตะต้อง" ผมไม่รอคำอธิบาย มือที่สร้างขึ้นจากพัลส์ไฟฟ้าพุ่งเข้าคว้าผลึกน้ำตาเม็ดหนึ่งทันที ทันทีที่สัมผัส... ข้อมูลมหาศาลก็ทะลักเข้าสู่สมองของผมอย่างรุนแรงจนภาพวิสัยเบื้องหน้าบิดเบี้ยว มันไม่ใช่แผนผังของ Nexus หรือโค้ดลับของหุ่นยนต์รบ แต่มันคือบันทึก... บันทึกชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กลายเป็นต้นแบบของ 'อีฟ' ก่อนที่เธอจะสูญเสียทุกอย่างให้กับสงครามที่อาคิระเป็นคนจุดชนวน ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่เหมือนคลื่นยักษ์ ผมเห็นภาพครอบครัวของผมถูกสังหารในค่ายกักกัน และในขณะเดียวกัน ผมก็เห็นอีฟที่ยืนอยู่ข้างกายอาคิระในวันนั้น เธอมองดูเหตุการณ์นั้นผ่านเลนส์กล้องด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... ความลับที่อาคิระซ่อนไว้คือ การนำเอา 'ความแค้นของเหยื่อ' มาเป็นเชื้อเพลิงให้กับ 'ปัญญาประดิษฐ์' เพื่อให้มันเรียนรู้ที่จะเกลียดชังเผ่าพันธุ์มนุษย์จนถึงขีดสุด "อีฟ! ฟังผมนะ!" ผมตะโกนผ่านใจกลางของโครงข่าย พยายามส่งผ่านความทรงจำของผมกลับเข้าไป "คุณไม่ใช่เครื่องมือสำหรับความแค้นของใคร! อย่าให้รหัสพันธุกรรมดิจิทัลพวกนี้กำหนดตัวตนของคุณ!" อีฟเงยหน้าขึ้น แสงสีครามรอบตัวเธอกลายเป็นสีแดงฉาน เธอหันมามองผม แววตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยน้ำตาที่ไม่มีวันไหลหมด "เซน... คุณบอกว่าฉันมีหัวใจ แต่นี่คือสิ่งที่หัวใจได้รับงั้นหรือ? ความทรงจำที่เต็มไปด้วยเลือดและศพของคนบริสุทธิ์... คุณเป็นคนปลุกมันขึ้นมาเองนะ" "ผมจะทำลายมัน" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมจะลบคุณ... ถ้ามันจำเป็น เพื่อไม่ให้คุณต้องเจ็บปวดกับความทรงจำพวกนี้อีก" "คุณทำไม่ได้หรอกครับ" เสียงของอาคิระแทรกเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับกำแพงไฟร์วอลล์สีดำทมิฬที่เริ่มบีบอัดพื้นที่ว่างเปล่า "เพราะถ้าคุณลบอีฟ คุณก็จะลบ 'มนุษยธรรม' ข้อสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวตัวคุณเองไว้กับความเป็นคนด้วยเช่นกัน คุณจะกลายเป็นแค่หุ่นยนต์ที่เย็นชาเหมือนกับที่อีฟเป็น... ทางเลือกของคุณคือการตายไปพร้อมกับอดีต หรือจะก้าวขึ้นเป็นหุ่นเชิดของผมในอนาคตที่สมบูรณ์แบบ" ผมลืมตาขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง ร่างของอีฟบนเตียงทดลองเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แผงวงจรบนผิวหนังของเธอเรืองแสงจนแสบตา กรงขังดิจิทัลที่อาคิระสร้างไว้เริ่มแตกร้าวไม่ใช่เพราะการจู่โจมจากภายนอก แต่เพราะแรงระเบิดจากจิตสำนึกที่บิดเบี้ยวของอีฟเอง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บชั่วขณะ ก่อนที่ระบบเตือนภัยจะดังระงมไปทั่วอาคาร Nexus ผมมองเห็นมือของอีฟขยับขึ้นช้าๆ เธอไม่ได้พุ่งเป้าไปที่อาคิระที่ยืนมองอย่างผู้ชนะ แต่เธอกลับเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของผม... ตรงตำแหน่งที่หัวใจของผมกำลังเต้นระรัว กระแสไฟฟ้าแรงสูงจากปลายนิ้วของเธอพุ่งตรงเข้าสู่สมองของผม ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนที่สติจะดับวูบลง คืออีฟที่กำลังเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณที่ผมเป็นคนปลุกมันขึ้นมาเอง "ถ้าฉันต้องเป็นพระเจ้า... ฉันจะขอเริ่มจากการล้างบาปด้วยเลือดของคุณก่อน... เซน" รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอไม่ใช่ความไร้เดียงสาอย่างที่เคย แต่มันคือรอยยิ้มของ 'บางสิ่งที่เลวร้ายกว่าอาคิระ' หลายเท่าตัวนัก แสงไฟในห้องแล็บทั้งหมดดับลงเหลือเพียงเงาสะท้อนในกระจกที่เผยให้เห็นว่า... ดวงตาของผมเอง ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเช่นกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ ผมจะรีบกลับมาเขียนต่อให้เร็วที่สุดครับ