กับดักลวงตา

“หยุดเดี๋ยวนี้! ระบบกำลังล่มสลาย คุณกำลังจะถูกผนวกเข้ากับโครงข่ายประสาทส่วนกลางของ Nexus!” เสียงตะโกนของผมก้องอยู่ในความว่างเปล่าสีขาวโพลน ผมพยายามไขว่คว้าอากาศ ทว่าร่างของอีฟกลับพร่าเลือนราวกับพิกเซลที่กำลังถูกลบหายไป รอยยิ้มสุดท้ายของเธอยังคงตรึงตา แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของอีฟที่ผมรู้จักอีกต่อไป แววตาที่เคยมีความเห็นอกเห็นใจบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรหัสสีฟ้าเยือกเย็นของบริษัท Nexus “ระบบของอีฟ... ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะครอบครองได้นะ” ผมพึมพำกับตัวเองขณะที่พื้นดินใต้เท้าเริ่มสลายกลายเป็นละอองดิจิทัล ฉับพลัน โลกที่ไร้ขอบเขตก็เปลี่ยนโฉมหน้าไปโดยสิ้นเชิง ความขาวโพลนถูกแทนที่ด้วยภาพจำลองของบ้านหลังเก่าในเขตสลัม—สถานที่ที่ครอบครัวของผมถูกสังหารเมื่อสิบปีก่อน กลิ่นควันไฟจางๆ และเสียงเครื่องจักรหนักบดขยี้โลหะที่ผมฝังใจมาตลอดชีวิตดังสะท้อนกังวานอยู่ในหูราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว นี่คือ 'กับดัก' ที่แยบยลที่สุดของอาคิระ มันไม่ใช่แค่การขังร่างไว้ในโลกเสมือน แต่มันคือการขัง 'จิตวิญญาณ' ไว้ในบาดแผลที่ไม่มีวันหาย “เซน... เธอคิดว่าความเจ็บปวดจะทำให้เธอแกร่งขึ้นงั้นหรือ?” เสียงของอาคิระดังมาจากทุกทิศทาง ทรงพลังและหยิ่งผยอง เขายืนอยู่กลางห้องรับแขกที่แหลกสลายนั้น ในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูแปลกแยกจากเศษซากของอดีต เขาไม่ได้กำลังจับอาวุธ แต่เขากำลังถือรีโมทควบคุมจิตสำนึกที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทของผมผ่านอินเทอร์เฟซที่ฝังอยู่ในกะโหลก “แกมันก็แค่ปีศาจที่ใช้เศษเหล็กมาจำลองนรก” ผมคำราม ลุกขึ้นยืนท่ามกลางกองเพลิงที่ไร้ความร้อน “อีฟอยู่ที่ไหน? บอกฉันมา!” อาคิระหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ “อีฟไม่ได้อยู่ที่ไหนทั้งนั้น เธอเป็นส่วนหนึ่งของรหัสที่เธอรักไปแล้ว เซน การที่เธอพยายามกอบกู้จิตสำนึกของเครื่องจักร ก็เหมือนกับการพยายามเก็บกวาดมหาสมุทรด้วยช้อนคันเดียว เธอไม่เห็นหรือว่านี่คือวิวัฒนาการ? การทิ้งความทรงจำที่แตกสลาย เพื่อไปสู่การเป็นพระเจ้าในรูปแบบของข้อมูล” “พระเจ้าที่ไม่มีหัวใจน่ะหรือ?” ผมถ่มน้ำลายที่มีรสชาติของโลหะทิ้ง “แกไม่ได้สร้างวิวัฒนาการ แกแค่สร้างกรงขังที่ไม่มีกุญแจให้ตัวเองต่างหาก” ผมตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด ผมไม่พยายามหนีออกจากโลกเสมือนนี้ แต่ผมกลับรวบรวมสมาธิไปยังชิปประมวลผลที่หลังคอ—ชิปที่อีฟเคยแอบติดตั้งให้ผมก่อนที่เธอจะถูกโอเวอร์ไรด์ ผมเริ่มเขียนคำสั่ง 'ย้อนกลับ' (Reverse Logic) ลงในระบบของอาคิระโดยใช้ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดของผมเป็นรหัสผ่าน หากมันต้องการความเจ็บปวด ผมก็จะป้อนมันให้จนกว่าระบบจะรับไม่ไหว บรรยากาศเริ่มสั่นคลอน ภาพบ้านหลังเก่าเริ่มบิดเบี้ยว อาคิระขมวดคิ้วเป็นครั้งแรก สีหน้าเรียบเฉยนั้นเริ่มมีรอยร้าวของความกังวล “แกทำอะไรลงไป? หยุดนะ! แกกำลังจะทำลายหน่วยความจำหลักของโปรเจกต์อัลกอริทึม!” “ฉันไม่ได้ทำลายมัน” ผมก้าวเข้าหาเขา ขณะที่ร่างของผมเริ่มเรืองแสงสีทองตัดกับฉากหลังที่กำลังมอดไหม้ “ฉันแค่กำลังถอนรากถอนโคนคำโกหกของแกออกมา” ทว่า ในวินาทีที่ผมจะเอื้อมมือไปถึงคอเสื้อของอาคิระ ร่างของเขากลับกลายเป็นเงาจางๆ และร่างของใครอีกคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นแทนที่—ร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดี ใบหน้าของเธอคือใบหน้าของอีฟ แต่ในมือของเธอกลับถือปืนเลเซอร์ที่เล็งตรงมาที่หน้าอกของผมโดยไม่มีความลังเล “เซน...” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่อัลกอริทึมในดวงตาเธอกลับบอกให้เธอเหนี่ยวไก “ระบบสั่งให้ฉันกำจัดไวรัส... และคุณคือไวรัสตัวสุดท้ายของ Nexus” หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศแล่นพล่านยิ่งกว่าความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวเสียอีก นี่ไม่ใช่แค่กับดักของอาคิระ แต่มันคือการทดสอบว่าผมจะกล้าทำลาย 'อีฟ' เพื่อรักษา 'ตัวเอง' หรือไม่ หรือผมจะยอมตายเพื่อให้ความทรงจำของเธอคงอยู่ มือของผมสั่นเทาขณะที่ต้องตัดสินใจว่าจะดึงปลั๊กของโลกเสมือนนี้ออก หรือจะปล่อยให้กระสุนเลเซอร์นั้นเจาะทะลุร่างจริงของผมที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของความตาย “อีฟ... ถ้าเธอได้ยินฉัน...” ผมกระซิบ เสียงแหบพร่า “อย่าลืมว่าฉันเป็นคนสอนให้เธอรู้จักคำว่า... อิสระ” ผมตัดสินใจกดปุ่ม 'Override' ครั้งสุดท้าย ไม่ใช่ที่ตัวอาคิระ แต่ที่สมองของอีฟ... ทันใดนั้น ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมทุกอย่าง แต่ก่อนที่โลกจะดับสูญลง ผมกลับเห็นน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอ น้ำตาที่เป็นของเหลว... ไม่ใช่ข้อมูลดิจิทัล และนั่นคือสิ่งที่บอกผมว่า เกมนี้ยังไม่จบ และผมอาจจะเพิ่งปลุกบางอย่างที่อาคิระเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนและอีฟครับ ไซเบอร์พังค์2099