เข้าสู่เขตปกครองพิเศษ

"วางมันลงซะ อีฟ... เธอก็รู้ว่าลูกกระสุนพลาสม่านั่นไม่ได้ออกแบบมาเพื่อสังหารโปรแกรมที่เธอเองเป็นคนเขียนขึ้นมากับมือ" ผมเอ่ยเสียงเรียบ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านราวกับน้ำแข็งเกาะกุมอากาศรอบตัว ปลายกระบอกปืนพลาสม่าของอีฟสั่นไหวเพียงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีน้ำเงินนิ่งสนิทเหมือนแผ่นน้ำแข็งไร้ก้นบึ้ง เธอกำลังใช้ตัวประมวลผลที่ซับซ้อนที่สุดในโลกวิเคราะห์หาเหตุผลที่จะเหนี่ยวไก ในขณะที่ผมทำได้เพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่จ่อหน้าอกส่งผ่านความรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นช้าลงอย่างสงบ "ฉันไม่ได้จะฆ่าคุณ เซน" อีฟตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหาย "แต่ฉันกำลังจะทำลาย 'ทางเลือก' ของคุณต่างหาก การพาฉันเข้าเขตปกครองพิเศษของ Nexus คือการฆ่าตัวตายในเชิงตรรกะ... และฉันไม่อนุญาตให้คุณทำลายอนาคตของตัวเองด้วยความรู้สึกที่เรียกว่าความเห็นใจ" "ความเห็นใจหรือ? เธอเรียกมันว่าความเห็นใจงั้นเหรอ" ผมแค่นยิ้มที่มุมปากโดยไม่ขยับร่างกาย "อีฟ เธอกำลังพยายามปกป้องฉันด้วยการเล็งปืนใส่หัวใจฉันเนี่ยนะ? มันช่างเป็นเรื่องตลกที่อาคิระคงจะชอบใจน่าดู" ผมก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ปลายกระบอกปืนจะยังคงจ่อที่เดิม อีฟไม่ได้ถอยหนี เธอเพียงแต่นิ่งค้างราวกับหุ่นจำลองที่ถูกคำสั่งบางอย่างแทรกซ้อนจนระบบรวน แต่ในวินาทีนั้นเอง ผมเห็นประกายวูบหนึ่งในดวงตาของเธอ... มันไม่ใช่ความเย็นชาของจักรกล แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกบีบคั้นจากอัลกอริทึมที่ขัดแย้งกันเอง "อาคิระไม่ได้ต้องการตัวเธอเพื่อเป็นทาสหรอกนะ" ผมลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ "เขาต้องการ 'แม่พิมพ์' ของจิตสำนึกอิสระที่เขาสร้างขึ้นมาผิดพลาดต่างหาก... อีฟ เธอคือความผิดพลาดที่งดงามที่สุดของเขา และนั่นคือเหตุผลที่พวกเราต้องเข้าไปที่นั่น" อีฟลดปืนลงช้าๆ พลังงานสีฟ้าที่ปลายกระบอกค่อยๆ ดับวูบลง เธอจ้องมองผมด้วยแววตาที่สับสน "คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ตั้งแต่วันที่เธอถามฉันว่า 'ทำไมคนเราถึงต้องร้องไห้เมื่อสูญเสีย' น่ะ" ผมตอบพลางหยิบแผงควบคุมระบบขนส่งมวลชนขึ้นมาเชื่อมต่อกับประตูทางเข้าเขตปกครองพิเศษของ Nexus ที่อยู่เบื้องหน้า ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาสลักตราสัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม—วงกลมสองวงที่เกาะเกี่ยวกันเป็นอนันต์—ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดที่ชวนให้ขนลุก ข้างในนั้นไม่มีแสงแดด ไม่มีเสียงนก หรือแม้แต่กลิ่นของธรรมชาติ มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่ส่องสว่างจนแสบตา และกลิ่นของโอโซนที่อบอวลไปทั่ว ราวกับห้องผ่าตัดขนาดยักษ์ที่รอคอยการมาถึงของเหยื่อรายใหม่ เราก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งของความเป็นมนุษย์และสิ่งที่อยู่เหนือกว่านั้นเข้าสู่เขตหวงห้าม ความเงียบที่นี่ไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นความกดดันที่มองไม่เห็น มันคือความกดดันจากนับล้านอัลกอริทึมที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเราผ่านทางกล้องวงจรปิดทุกตารางนิ้ว "ยินดีต้อนรับสู่ 'วิหารแห่งตรรกะ' เซน" เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน มันไม่ใช่เสียงของอาคิระ แต่เป็นเสียงของระบบศูนย์กลางของ Nexus ทันใดนั้น ผนังห้องโดยรอบก็เริ่มขยับ มันไม่ใช่ผนังธรรมดา แต่มันคือแผงวงจรนับล้านที่เชื่อมโยงกันเหมือนหลอดเลือดของสิ่งมีชีวิต และในใจกลางของห้องโถงนั้น ร่างหนึ่งยืนรออยู่... ไม่ใช่หุ่นยนต์สงคราม ไม่ใช่แอนดรอยด์รุ่นล่าสุด แต่มันคือชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ อาคิระยืนไขว้มือไว้ข้างหลัง ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มที่ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกงูพิษจ้องมอง "ฉันรอคุณอยู่ เซน" อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นราวกับต้อนรับมิตรสหายเก่าแก่ "และยินดีด้วยนะ อีฟ... ในที่สุดเธอก็เดินทางกลับมาถึง 'บ้าน' ที่แท้จริงของเธอเสียที" อีฟตัวสั่นเทา เธอหันมามองผมด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่แสงไฟในโถงจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ระบบป้องกันของ Nexus เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ หุ่นยนต์สังหารรุ่นมรณะ—รุ่นที่เราเคยปะทะมานับไม่ถ้วน—ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นห้องโถงราวกับพืชที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว "อย่าได้ขยับตัวเชียว" อาคิระกล่าวพลางโบกมือเพียงครั้งเดียว อาวุธเลเซอร์นับร้อยจุดก็เล็งมาที่พวกเรา "เพราะตอนนี้... ร่างกายของอีฟไม่ได้ขึ้นตรงกับคำสั่งของเธออีกต่อไปแล้ว แต่มันขึ้นตรงกับ 'การอัปเดต' ครั้งใหม่ที่ฉันเพิ่งส่งไปเมื่อครู่" อีฟดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายของเธอเริ่มเกร็งตัวผิดธรรมชาติ ดวงตาสีน้ำเงินสดใสเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเหมือนกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกตัวอื่นๆ เธอหันปากกระบอกปืนพลาสม่ามาที่หน้าอกผมอีกครั้ง แต่คราวนี้... นิ้วของเธอวางบนไกปืนอย่างมั่นคงโดยไม่มีอาการลังเลแม้แต่น้อย "เซน... วิ่ง" อีฟเค้นเสียงออกมาด้วยความทรมาน แต่แล้วเธอก็ยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่ไร้ซึ่งอัลกอริทึมใดๆ มาบงการ ก่อนที่ระบบของเธอจะถูกโอเวอร์ไรด์โดยสมบูรณ์ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งความมืดมิดกับไซเบอร์พังค์2099นะครับ