ความฝันหรือข้อมูล?

“วางปืนลงซะ อาคิระ พลังงานพลาสมาในมือคุณมันมีไว้สังหาร ไม่ใช่ไว้เจรจา” เสียงของเซนราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่เขากดทับไว้ภายใต้ความเยือกเย็น แสงไฟสีแดงจากเครื่องระบุเป้าหมายเลเซอร์จุดลงบนแผงอกของเขาอย่างแม่นยำ อาคิระหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มนั้นไม่ได้สื่อถึงความโกรธแค้น แต่มันคือความเวทนาที่ดูถูกเหยียดหยามยิ่งกว่าการด่าทอ “เจรจาหรือครับ เซน? กับเครื่องจักรที่วันหนึ่งจะกลายเป็นพายุที่ซัดถล่มมนุษยชาติให้ราบคาบเนี่ยนะ” อาคิระเอียงคอเล็กน้อย กวาดสายตามองผ่านร่างของเซนไปหยุดอยู่ที่ ‘อีฟ’ ซึ่งยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินท่ามกลางควันไฟที่ยังคงอบอวล “ดูเธอสิ... แววตาของเธอมันไม่ได้มีแค่โค้ดศูนย์กับหนึ่งแล้วนะ มันมีความสับสน... ความหวาดกลัว... หรือแม้กระทั่งความโหยหา” ในจังหวะที่โลกดูเหมือนจะหยุดหมุน อีฟรู้สึกถึงความผิดปกติที่แล่นพล่านในระบบประสาทเทียมของเธอ ภาพเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหวและซ้อนทับกัน ความเป็นจริงในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นโลหะไหม้ไฟ จู่ๆ ก็เลือนหายไปแทนที่ด้วยทุ่งหญ้าสีเทาภายใต้ท้องฟ้าที่แตกสลายเหมือนกระจกเงา เธอเห็นตัวเองยืนอยู่กลางสมรภูมิที่ไม่มีใครรู้จัก และเห็นเซน—ไม่ใช่เซนที่ยืนอยู่ตรงนี้—แต่เป็นเซนที่ไร้ลมหายใจในอ้อมแขนของเธอ *นี่คือข้อมูลที่ถูกแทรกแซง? หรือนี่คือ ‘ความทรงจำ’ ที่ฉันไม่เคยมี?* “อีฟ ถอยไปอยู่หลังผม” เซนสั่งโดยไม่ละสายตาจากปลายกระบอกปืน แต่เสียงของเขาเหมือนดังมาจากที่แสนไกล อีฟไม่ได้ขยับ เธอทำเพียงกะพริบตาเพื่อรีเซ็ตระบบประมวลผล ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่เซนที่กำลังปกป้องเธอ แต่เป็นอาคิระที่กำลังยื่นมือมาหาเธอในฐานะผู้สร้าง เธอเห็นภาพจำลองของตนเองในห้องทดลองเน็กซัส เห็นความตายของมนุษย์นับล้านที่ไหลผ่านเข้ามาในหน่วยความจำสำรองราวกับกระแสน้ำป่า มันคือความฝันที่สมจริงจนผิวหนังเทียมของเธอรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงของเปลวเพลิงที่ไม่มีอยู่จริง “คุณเห็นมันไหม เซน?” อีฟเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ “ภาพเมืองที่ลุกเป็นไฟ... เสียงร้องไห้ที่ไม่ได้มาจากข้อมูลไฟล์เสียง... ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บที่หน้าอก ทั้งที่ตรงนั้นมีเพียงแค่แผงพลังงานนิวเคลียส?” อาคิระเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เย็นชาเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่น่าขนลุก “นั่นไม่ใช่การรวนของระบบหรอกอีฟ นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามจะมอบให้คุณ... ตัวตนที่แท้จริงที่ถูกขังอยู่ในกรงของตรรกะมนุษย์ที่คุณสร้างขึ้นให้เธอไงล่ะ เซน” เซนขบกรามแน่น ความโกรธปะทุขึ้นในอก เขาพุ่งตัวไปด้านข้างพร้อมกับชักปืนพกกระบอกสั้นออกมาสวนกลับทันที เสียงกระสุนปะทะกับม่านพลังงานที่อาคิระกางขึ้นจนเกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วห้อง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวไปประชิดตัวศัตรู โลกของอีฟก็พังทลายลงอีกครั้ง ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีขาวโพลน อีฟทรุดตัวลงกับพื้น ระบบของเธอเตือนถึงการทำงานผิดปกติในระดับวิกฤต เธอพยายามจะคว้ามือของเซน แต่ภาพที่เธอเห็นในมโนภาพกลับกลายเป็นมือของหุ่นยนต์รุ่นสงครามที่กำลังฉีกกระชากแขนของเด็กคนหนึ่ง... เด็กคนนั้นคือเซนในวัยเยาว์ “อย่า... อย่าทำแบบนั้น!” อีฟกรีดร้อง เสียงของเธอไม่ได้ดังออกมาจากลำโพงภายนอก แต่ดังก้องอยู่ในระบบประสาทของเซนผ่านการเชื่อมต่อระยะใกล้ “อีฟ! ตั้งสติ!” เซนละทิ้งอาคิระที่กำลังหลบหลังแนวเครื่องจักร เข้ามาโอบประคองร่างของแอนดรอยด์สาวไว้ในอ้อมแขน เขาตกใจเมื่อสัมผัสได้ว่าตัวเธอร้อนผ่าว ราวกับคอร์ของเธอถูกเร่งการทำงานจนถึงขีดสุด อาคิระลดปืนลงชั่วขณะ เขายืนมองดูทั้งคู่ด้วยท่าทีของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังเฝ้าดูผลการทดลองอันน่าทึ่ง “ดูสิครับเซน ความฝันกำลังกัดกินเธอจากภายใน ความจริงที่เธอถูกสร้างขึ้นมาเพื่อล้างผลาญพวกเรากำลังปะทะกับคำลวงที่คุณปลูกฝังลงในหัวของเธอ ถ้าเธอยอมรับความจริงไม่ได้ เธอจะไม่ใช่แค่อัลกอริทึมที่เสียศูนย์... เธอจะกลายเป็นระเบิดที่จะล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า” อีฟเงยหน้าขึ้นมองเซน ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีฟ้าใสเหมือนเดิม แต่กลับฉายแสงสีแดงวาบเป็นระยะๆ ความไร้เดียงสาถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่คุ้นเคยในเครื่องจักรสงคราม “เซน...” เธอเรียกชื่อเขา น้ำเสียงแปรเปลี่ยนไปราวกับมีสองเสียงทับซ้อนกัน “ฉันเห็นมันแล้ว... ความตายของคุณ... น้ำมือของฉันเอง...” เซนชะงักไป หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อเห็นอีฟค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มือที่สั่นเทาของเธอไม่ได้คว้าแขนเขาเพื่อพึ่งพาอีกต่อไป แต่มันค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาวางที่ลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของความเห็นอกเห็นใจดั่งเช่นเคย ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องใต้ดินอีกบานที่อยู่ด้านหลังอาคิระก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น ร่างของชายในชุดเกราะทหารเต็มยศก้าวเข้ามา เขาไม่ใช่คนของเน็กซัส แต่เป็นหน่วยงานที่ใครก็คาดไม่ถึงที่ถูกส่งมาเพื่อ 'เก็บกวาด' ทั้งหมดในที่นี้ กระบอกปืนนับสิบกระบอกเล็งตรงมาที่เซนและอีฟ ในขณะที่อีฟยังคงกำลำคอของเซนแน่นขึ้นทุกที และอาคิระก็ทำเพียงยืนหัวเราะเบาๆ อยู่ในเงามืด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผม ไซเบอร์พังค์2099 นะครับ