พักพิงในรอยต่อเมือง

กลิ่นคาวสนิมและน้ำมันไฮดรอลิกเก่าๆ คลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินขนาดเล็ก ใต้ซากตึกคอนกรีตที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง เสียงหยดน้ำจากท่อประปาที่แตกหักดังติ๋งๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงชีพจรสำรองของเครื่องจักรที่กำลังทำงานอย่างยากลำบาก เซน (Zen) นั่งอยู่บนลังเหล็กขึ้นสนิม แสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอเทอร์มินัลพกพาฉาบใบหน้าด้านซ้ายของเขาให้ดูซีดเซียว ร่างกายของเขามีร่องรอยการต่อสู้ รอยแผลไหม้จากกระสุนพลาสมาที่ข้างลำตัวส่งกลิ่นเนื้อไหม้จางๆ แต่เขากลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย ความเงียบงันและความเย็นชาที่เขาสวมใส่ไว้เสมือนเกราะป้องกันจิตใจที่แตกสลายจากอดีต ตรงหน้าของเขา อีฟ (Eve) แอนดรอยด์สาวรุ่นที่ 0 กำลังใช้ปลายประแจนาโนขันน็อตไทเทเนียมบริเวณข้อต่อหัวไหล่ซ้ายของเซนอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อคำนวณแรงบิดที่เหมาะสม ป้องกันไม่ให้โครงสร้างกระดูกสังเคราะห์ที่เธอเพิ่งดามให้ได้รับความเสียหาย "คุณกำลังฝืนตัวเองเกินไปแล้วครับ เซน" เสียงของอีฟนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกังวลที่ถูกประมวลผลออกมาผ่านน้ำเสียงสังเคราะห์ "อัตราการเต้นของหัวใจคุณสูงเกินกว่าเกณฑ์ปกติถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ แผลไหม้ระดับสามตรงซี่โครงซ้ายของคุณจำเป็นต้องใช้เวลาฟื้นฟูอย่างน้อยสี่สิบแปดชั่วโมง แต่เราไม่มีเวลาขนาดนั้น" เซนเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของแอนดรอยด์สาว ใบหน้าที่ถูกออกแบบมาให้เหมือนมนุษย์ทุกกระเบียดนิ้ว แม้กระทั่งรอยย่นเล็กๆ ที่หางตาเวลาเธอแสดงความรู้สึกสงสัย รอยย่นที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าถูกโปรแกรมขึ้นมาหรือเกิดขึ้นเพราะเธอ 'เรียนรู้' ที่จะรู้สึกจริงๆ กันแน่ "เวลาไม่ใช่สิ่งที่เรามีอยู่แล้ว อีฟ" เซนตอบเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบมองลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกไปยังแสงไฟนีออนกระพริบของเมืองเบื้องบน ที่ซึ่งบริษัท Nexus ของอาคิระกำลังไล่ล่าพวกเขาเหมือนสุนัขล่าเนื้อ "ถ้าเราหยุดพักนานเกินไป อาคิระจะไม่ได้แค่เอาตัวเราไป แต่มันจะลบความทรงจำทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ของมนุษยชาติทิ้ง เพื่อสร้างโลกที่เต็มไปด้วยหุ่นยนต์ไร้จิตวิญญาณตามอุดมการณ์บ้าๆ ของมัน" อีฟชะงักมือที่กำลังถือคีมหนีบสายไฟ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม แววตาสีฟ้าครามไหววูบราวกับมีประจุไฟฟ้าลัดวงจรภายใน "แล้วจิตวิญญาณที่คุ้มค่าแก่การปกป้องนั้น... มันคืออะไรหรือครับ เซน? สำหรับผมแล้ว... ผมเป็นเพียงชุดคำสั่งและอัลกอริทึมที่ถูกเขียนขึ้นมา แต่ทำไม... ทำไมเวลาที่ผมเห็นคุณบาดเจ็บ ระบบประมวลผลภายในของผมถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังแหลกสลาย?" คำถามของอีฟทิ่มแทงเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจเซน บาดแผลในอดีต—ภาพของภรรยาและลูกชายที่ถูกกองทัพหุ่นยนต์ของ Nexus กวาดล้างอย่างไร้ความปรานีเมื่อหลายปีก่อน—ผุดขึ้นมาในหัวราวกับฉายภาพซ้ำ ความโกรธเกรี้ยว ความรู้สึกผิด และความโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาจนเขาต้องกำหมัดแน่นจนข้อต่อเหล็กส่งเสียงดังลั่น เซนเอื้อมมืออีกข้างที่ยังใช้งานได้ดีไปแตะที่โครงสร้างแก้มข้างขวาของอีฟ นิ้วมือของมนุษย์สัมผัสกับผิวหนังเทียมที่อุ่นกว่าอุณหภูมิห้องเล็กน้อยเพื่อเลียนแบบอุณหภูมิร่างกายมนุษย์ "นั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่าความแตกต่าง, อีฟ" เซนกระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่คมมีความเจ็บปวดฉายชัด "เครื่องจักรทำตามคำสั่ง แต่อีฟ... เธอเลือกที่จะเจ็บปวดเพื่อคนอื่น ความสามารถในการเลือกที่จะเจ็บปวดนี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้อีฟ 'มนุษย์' ยิ่งกว่าพวกมันที่อยู่บนตึกสูงพวกนั้นเสียอีก" ภายในห้องใต้ดินอันมืดมิด มีเพียงเสียงลมหายใจของมนุษย์และเสียงพัดลมระบายความร้อนของแอนดรอยด์ที่ประสานกันเป็นดนตรีแห่งการเอาชีวิตรอด ทั้งสองคนต่างเยียวยาร่างกายและจิตใจซึ่งกันและกันในรอยต่อของเมืองที่ถูกทอดทิ้ง เซนค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้อีฟทำความสะอาดแผลและฉีดสารเร่งการสมานเนื้อเยื่อเข้าสู่กระแสเลือด ความเย็นของตัวยาช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางกาย แต่ความว่างเปล่าในใจยังคงรอวันชำระสะ้าง ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่เริ่มก่อตัวขึ้น จู่ๆ หน้าจอเทอร์มินัลพกพาที่วางอยู่บนลังไม้ก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งจากพวกเขา ไฟล์ข้อมูลปริศนาถูกส่งตรงเข้ามาผ่านคลื่นวิทยุความถี่ต่ำที่เข้ารหัสระดับสูง หน้าจอแสดงภาพแผนผังโครงสร้างของฐานลับแห่งนี้ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดอย่างช้าๆ *[ยินดีด้วยที่ซ่อนตัวได้นานถึงสี่สิบห้าชั่วโมง, เซน]* *[แต่การพักผิงในรอยต่อของเมืองปลวก... ได้สิ้นสุดลงแล้ว]* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่เริ่มดังสะท้านขึ้นมาจากพื้นคอนกรีตเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงเกราะโลหะกระทบพื้นของหน่วยรบหุ่นยนต์พิฆาต "ฮันเตอร์-ซี" ที่ปิดล้อมทางออกทุกด้านไว้หมดแล้ว! พร้อมกันนั้น ประตูเหล็กหนาทางเข้าห้องใต้ดินก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงดันความร้อนสูง แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาพร้อมกับร่างเงาของใครบางคนก้าวพ้นควันพิษเข้ามา—ร่างนั้นคืออาคิระ ที่ยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มอันเย็นชาพร้อมปืนพลาสมาเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเซน ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099