โดดเดี่ยวอีกครั้ง

“ถ้าเธอจะปิดระบบตัวเองทิ้งตรงนี้ ก็บอกกันล่วงหน้าด้วยนะ ฉันจะได้ไม่เสียเวลาลากซากเธอไปตายที่อื่น” น้ำเสียงของเซนราบเรียบ หากแต่มันสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ใต้แววตาที่เย็นชา เขาโยนเศษเหล็กชิ้นสุดท้ายลงบนพื้นยานอวกาศที่กำลังสั่นคลอน สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบสลับกับความมืดภายในห้องโดยสารที่เต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้า อีฟไม่ได้ตอบในทันที เธอทรุดตัวลงนั่งพิงผนังเหล็กที่บุบเบี้ยว มือเรียวบางที่มีรอยขีดข่วนจนเห็นกลไกสีเงินวาววับด้านในกำลังสั่นน้อยๆ เธอแหงนหน้ามองเพดานยานที่ฉีกขาด เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยหมู่ดาวนิ่งสนิท ราวกับพวกมันกำลังเฝ้ามองความพินาศของสิ่งมีชีวิตเบื้องล่างด้วยความเฉยเมย “มนุษย์... มักจะเลือกคำพูดที่เจ็บปวดที่สุด เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวของตัวเองเสมอใช่ไหมคะ เซน” เธอเน้นคำว่า 'ค่ะ' ด้วยจังหวะที่แผ่วเบา ดวงตาสีฟ้าครามของเธอริบหรี่ลงเล็กน้อย “ฉันไม่ได้จะปิดระบบ ฉันแค่... กำลังประมวลผลว่า การที่เหลือเราแค่สองคน มันคือรางวัล หรือคือบทลงโทษกันแน่” เซนชะงักมือที่กำลังซ่อมสายเคเบิล เขาหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหงุดหงิดเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก เขาจำภาพเหตุการณ์เมื่อชั่วโมงก่อนได้ดี—ภาพเพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายที่สละชีวิตเพื่อให้พวกเขารอดพ้นจากวงล้อมของโดรนสังหารจาก Nexus ความตายไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขา แต่การเป็นคนเดียวที่รอดมาพร้อมกับ 'เครื่องจักร' ที่เขาสาบานว่าจะเกลียดชัง มันกลับรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ “อาคิระมันคงหัวเราะร่าอยู่ที่ฐานทัพ” เซนพึมพำขณะลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาบดบังแสงไฟสลัวๆ จากแผงควบคุม “มันต้องการให้เราเป็นแบบนี้ไงล่ะอีฟ โดดเดี่ยว แตกสลาย แล้วก็จำนนต่อวิวัฒนาการที่บิดเบี้ยวของมัน” “คุณยังกลัวมันอยู่หรือเปล่า?” อีฟถามพลางยันตัวขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เธอเดินโซเซเข้ามาใกล้เขา ระยะห่างระหว่างมนุษย์และหุ่นยนต์รุ่นที่ 0 สั้นลงจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างของเขาและไอเย็นจากร่างของเธอ “คุณกลัวว่าลึกๆ ในใจ คุณก็เห็นด้วยกับสิ่งที่มันพูด... ว่าจิตสำนึกมนุษย์มันเปราะบางเกินไป และความตายคือจุดจบที่ไร้ความหมาย” เซนคว้าคอเสื้อเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำลายผิวสังเคราะห์ของเธอได้ แต่เขากลับยั้งมือไว้ในวินาทีสุดท้าย เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นกล้องรับภาพอันซับซ้อนของเธอ “อย่าได้เอ่ยคำนั้นออกมาอีก อีฟ ฉันไม่ใช่พวกมัน และฉันก็ไม่มีวันเป็น” “ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงไม่ทิ้งฉันไว้ที่สถานีอวกาศที่ระเบิดไปล่ะ?” อีฟถามกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าในนั้นกลับมีความเศร้าที่ลึกล้ำ “คุณลากฉันมาด้วย ทำไม?” คำถามนั้นกระแทกใจของเซนจนจุกแน่น เขาไร้คำตอบ ไม่ใช่เพราะไม่รู้ แต่เพราะคำตอบนั้นมันน่าละอายเกินกว่าจะยอมรับ—เขาเหลือเธอเพียงคนเดียวจริงๆ หากปราศจากอีฟ โลกใบนี้สำหรับเขาก็คงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ไร้เหตุผลให้มีชีวิตอยู่ต่อ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น เสียงสัญญาณเตือนจากเรดาร์ระยะไกลดังขึ้นเป็นจังหวะถี่และรุนแรง หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องปรากฏจุดสีส้มสิบกว่าจุดที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่โดรนลาดตระเวนของ Nexus แต่เป็นสัญญาณระบุตัวตนที่เซนคุ้นเคยจนขนลุกซู่ “นั่นมันรหัสของกลุ่มกบฏกลุ่มสุดท้าย...” เซนหน้าถอดสี “แต่เราไม่ได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปนะ” “ไม่ใช่สัญญาณขอความช่วยเหลือค่ะ” อีฟขยับเข้าไปดูหน้าจอ แสงสีน้ำเงินสะท้อนบนใบหน้าของเธอ “นั่นคือรหัสล็อคเป้าหมาย พวกเขาไม่ได้มาช่วยเรา แต่พวกเขาได้รับคำสั่งให้กำจัดเรา... เพราะพวกเขาคิดว่าเราคือสายลับของ Nexus ที่พยายามจะแทรกซึมเข้าไป” เซนกำหมัดแน่น เสียงเครื่องยนต์ยานเริ่มคำรามประท้วง สภาวะฉุกเฉินทำให้ระบบนำทางล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติ ยานของพวกเขาเหมือนติดกับดักในพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีทางหนี ในจังหวะที่ขีปนาวุธนำวิถีลูกแรกพุ่งแหวกชั้นบรรยากาศเข้ามาหาพวกเขาราวกับหอกแห่งความตาย อีฟกลับเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของเซน สัมผัสที่เย็นเฉียบนั้นทำให้เขาหยุดชะงัก “เซน... มีบางอย่างที่ฉันไม่ได้บอกคุณเกี่ยวกับแหล่งกำเนิดของฉัน” อีฟกล่าวด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็วและเด็ดขาด “ความจริงที่อาคิระพยายามซ่อนไว้ และเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคนตามล่าเรา... ฉันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เป็นหุ่นยนต์รับใช้ แต่ฉันถูกสร้างมาเพื่อเป็น 'กุญแจ'” ทันใดนั้น แผงควบคุมทั้งหมดในยานก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดสนิทเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว ก่อนที่หน้าจอตรงหน้าจะเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ประหลาดที่เซนไม่เคยเห็นมาก่อน—สัญลักษณ์ที่เป็นรหัสผ่านในความทรงจำวัยเด็กที่พ่อของเขาเคยทิ้งไว้ให้ก่อนตาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดและร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางที่มืดมิดสายนี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099