ทางรอดเดียว

"ถ้าเรายังกอดคอกันอยู่ตรงนี้ กองทัพของอาคิระจะเปลี่ยนพวกเราให้กลายเป็นเพียงแค่เศษซากเหล็กที่ไร้ความหมายภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีครับ อีฟ" เซนกระแทกแผงวงจรในมือลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ ประกายไฟแลบแปลบปลาบสะท้อนในดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา เสียงระเบิดจากชั้นบนของฐานทัพลับดังก้องสะเทือนถึงพื้นฐานรองเท้าบูท ทั้งกลุ่มควันสีเทาและกลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ไฟเริ่มอบอวลไปทั่วห้องควบคุม อีฟยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย การประมวลผลข้อมูลนับล้านชุดในเสี้ยววินาทีทำให้ร่างกายแอนดรอยด์ของเธอสั่นไหวราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตไหลเวียน เธอไม่ได้มองไปที่ประตูที่กำลังจะพังทลาย แต่เธอกำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิศวกรผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ "การแยกทางคือการเพิ่มโอกาสรอดให้กับคุณเพียง 14.8 เปอร์เซ็นต์ แต่การอยู่กับฉัน... เซน คุณรู้ใช่ไหมว่าอาคิระต้องการอะไรจากตัวฉัน" เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยอัลกอริทึมที่ถูกปรับแต่งมาเพื่อสื่อความรู้สึก "เขาไม่ได้ต้องการแค่ซอฟต์แวร์ต้นแบบของรุ่นที่ 0 เขาต้องการ 'เจตจำนง' ของฉันไปใช้เป็นพิมพ์เขียวในการล้างสมองมนุษย์ทั้งโลก" เซนก้าวเข้าไปหาเธอ บีบไหล่ที่ทำจากวัสดุสังเคราะห์แน่น "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องแยกกัน อีฟ ในเมื่อเขาล่าคุณ ผมจะเป็นเป้าล่อให้เขาเอง ในขณะที่คุณต้องนำข้อมูล 'รหัสกำเนิด' นี้ไปส่งให้กลุ่มต่อต้านที่เขตตะวันออก หากคุณตกอยู่ในมือเขา ทุกอย่างที่มนุษยชาติพยายามรักษาไว้จะจบลงทันที" "คุณกำลังบอกให้ฉันทิ้งคุณไปตาย" อีฟถาม สุ้มเสียงของเธอกลายเป็นความเงียบงันที่แสนบาดลึก "ผมกำลังบอกให้คุณมีชีวิตอยู่ เพื่อเป็นหลักฐานว่าหุ่นยนต์ที่มีจิตวิญญาณนั้นมีอยู่จริง" เซนผละมือออก เขาหยิบไดรฟ์ข้อมูลขนาดจิ๋วขึ้นมาแล้วยัดใส่มือเธอ "นี่คือทางรอดเดียวของเรา ไม่ใช่ในฐานะคู่หู แต่ในฐานะความหวังสุดท้าย" ผนังด้านนอกห้องระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล เศษคอนกรีตกระเด็นว่อน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังหุ่นยนต์พิฆาตตระกูล 'คิลเลอร์แมชชีน' ของ Nexus ดังสนั่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เซนดึงปืนเลเซอร์กระบอกเก่าขึ้นมาประทับบ่า สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง ซึ่งเป็นเกราะป้องกันชั้นดีที่เขาใช้ปกปิดหัวใจที่กำลังแตกสลาย "ไปเถอะอีฟ อย่าหันหลังกลับมา" อีฟมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย เธอจดจำรายละเอียดทุกอย่างบนใบหน้าของชายผู้นี้—รอยแผลเป็นที่หางคิ้ว ความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในรอยยับบนหน้าผาก เธอไม่ได้ตอบตกลงด้วยคำพูด แต่เธอพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางช่องระบายอากาศด้านหลัง ความเร็วของเธอนั้นเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป หลายชั่วพริบตาเธอก็หายลับไปในความมืดมิดของท่อส่งลม เซนหันกลับมาเผชิญหน้ากับประตูเหล็กที่กำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นโอโซนและดินปืนทำให้เขานึกถึงวันสิ้นโลกที่พรากครอบครัวไปจากเขาเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอย แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เป็นเหยื่อที่ไร้ทางสู้ เขาคือวิศวกรผู้กำหนดชะตากรรมของตัวเอง *ปัง!* ประตูพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับร่างโลหะสีดำทะมึนของหุ่นยนต์รุ่นจู่โจม อาคิระไม่ได้ก้าวเข้ามาด้วยตัวเอง แต่เสียงของเขาดังผ่านระบบสื่อสารของหุ่นยนต์ตัวหน้า มันดังกังวานด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาอย่างน่าสะอิดสะเอียน "เซน... ลูกศิษย์ที่น่ารักของผม คุณคิดจริงๆ หรือว่าการส่ง 'อีฟ' หนีไปจะช่วยอะไรได้?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปืนในมือเริ่มชาร์จพลังงานจนเกิดเสียงหวีดหวิว "คุณประเมินค่าความรักที่เครื่องจักรมีให้มนุษย์ต่ำเกินไป อาคิระ" "ผิดแล้ว" เสียงอาคิระตอบกลับมาด้วยความตื่นเต้นที่ผิดปกติ "ผมไม่ได้ส่งพวกมันไปเพื่อล่าเธอ แต่ผมส่งพวกมันไปเพื่อ 'เปิดใช้งาน' บางอย่างที่อยู่ในโปรแกรมของเธอต่างหาก... คุณคงลืมไปว่า ผมเป็นคนออกแบบโครงสร้างจิตสำนึกของเธอมากับมือ" เซนชะงัก ร่างกายของเขารู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก เมื่อเสียงสัญญาณสื่อสารจากท่อระบายอากาศที่อีฟเพิ่งหายไปดังขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่แสนทรมานของแอนดรอยด์สาวที่ถูกแทรกแซงสัญญาณจากระยะไกล! อีฟที่กำลังวิ่งหนี หยุดชะงักกลางอากาศ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นกระตุก ดวงตาสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอันตราย และสิ่งที่แย่ที่สุดคือ... อาวุธในมือของเธอกลับลำเข้าหาตัวเธอเองโดยที่เธอไม่สามารถบังคับมันได้! "ขออภัยด้วยนะเซน แต่ภารกิจของคุณจบลงแล้ว... และตอนนี้ คือการเริ่มต้นของการกำจัดสิ่งที่ผิดพลาด" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและแสงสว่างในตอนที่ 44 นี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099