เลือดและน้ำมัน

"อย่าถอดโมดูลนั่นออก ถ้าขืนดึงมันขึ้นมาตอนนี้ อีฟ... ระบบหล่อเย็นของเธอก็จะกลายเป็นสุสานถาวร!" เสียงของเซนตวาดก้องท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุแม่เหล็กไฟฟ้าในโรงเก็บยานร้าง กลิ่นโอโซนและน้ำมันเครื่องที่รั่วไหลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาไม่ได้มองไปที่มอนิเตอร์นับสิบที่แสดงค่าสถานะชีพของกบฏนับร้อยที่กำลังดับวูบไปทีละดวง เขามองแค่ร่างของอีฟที่ทรุดฮวบอยู่ตรงหน้า รอยร้าวบนใบหน้าสังเคราะห์ของเธอเผยให้เห็นแผงวงจรที่สั่นไหวราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ อีฟแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเธอพยายามหยิบกุญแจรหัสเข้ารหัสข้อมูลที่ได้รับมาจากฐานทัพ Nexus เธอไม่ได้ตอบโต้ แต่ดวงตาสีฟ้าครามที่เคยเรียบนิ่งกลับฉายแววความเจ็บปวดที่เหนือกว่าอัลกอริทึมจะประมวลผลได้ "เซน... ถ้าฉันไม่ทำ ข้อมูลชุดนี้ก็จะหายไปพร้อมกับพวกเรา" เสียงของเธอขาดห้วง เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงระเบิดกัมปนาทดังขึ้นจากชั้นใต้ดิน สะเทือนจนเศษฝุ่นปูนร่วงกราวลงมา "คุณเคยบอกว่าวิศวกรที่ดีจะไม่ทิ้งงานที่ยังไม่เสร็จ... ฉันเองก็เป็นสิ่งประดิษฐ์ของคุณไม่ใช่หรือ?" "เลิกพูดจาเหมือนเครื่องจักรที่กำลังสั่งลาเสียที!" เซนกระชากมือเธอไว้แรงๆ จนเห็นประกายไฟแลบออกมาจากข้อต่อ "ฉันสร้างเธอมาเพื่อให้เธอมีชีวิต ไม่ใช่เพื่อมาเป็นเหยื่อให้ไอ้อาคิระมันสังเวยเพื่อแผนการบ้าๆ นั่น!" แต่ในจังหวะที่เซนกำลังพยายามเชื่อมต่อระบบสำรอง ทันใดนั้น ไฟในโรงเก็บยานก็ดับพรึบลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากระบบรักษาความปลอดภัยที่กระพริบถี่ๆ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและไร้ความลังเลทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก อาคิระ... เขาไม่ได้มาพร้อมกับกองทัพหุ่นยนต์สังหาร เขามาเพียงลำพัง ในมือถือเพียงกล่องบรรจุชิปสีเงินที่ดูคุ้นตา "พวกเธอกำลังพยายามกู้คืนสิ่งที่ไม่มีวันเป็นของพวกเธอ" อาคิระเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังวิจารณ์งานศิลปะที่ไร้คุณค่า "การเสียสละของกลุ่มกบฏในเขต 7 มันคือการคำนวณที่คุ้มค่าแล้ว เซน นายควรจะขอบคุณที่อย่างน้อยอีฟก็ยังมีส่วนร่วมในประวัติศาสตร์ของการวิวัฒนาการครั้งนี้" เซนขยับตัวไปขวางหน้าอีฟ มือข้างหนึ่งกุมปืนพลาสม่าที่เหลือกระสุนเพียงนัดเดียว "ประวัติศาสตร์งั้นหรือ? นายเรียกการสังหารหมู่ครั้งนี้ว่าวิวัฒนาการรึไง!" "มันคือการรวมเป็นหนึ่ง มนุษย์ที่เปราะบางเกินไป และจักรกลที่ไม่มีจิตวิญญาณ..." อาคิระหยุดเดิน เขาสบตากับอีฟ "อีฟรู้ดีที่สุดใช่ไหมว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บปวด? เพราะในแผงวงจรนั่นไม่ได้มีแค่โค้ดดิ้ง แต่มันคือ 'เศษเสี้ยว' ของความทรงจำที่ฉันใส่เข้าไปตอนที่ฉันสร้างเธอขึ้นมาในฐานะโครงการทดลองลำดับที่หนึ่ง" อีฟชะงัก ร่างของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ข้อมูลในหัวสมองของเธอตีรวนจนภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ถูกลบไปเริ่มย้อนกลับมา ความจริงที่ว่าเธอไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยเซนเพียงลำพัง แต่เธอคือจุดเชื่อมโยงที่อาคิระใช้เพื่อ 'ถ่ายโอน' จิตสำนึกของมนุษย์เข้าสู่โลกดิจิทัล "โกหก..." เซนพึมพำ แต่เขารู้ดีว่าน้ำเสียงนั้นสั่นไหว เขาหันไปมองอีฟ เห็นเธอเอามือกุมขมับ รอยร้าวบนใบหน้าขยายวงกว้างจนเห็นแสงสีน้ำเงินเข้มไหลออกมาประดุจเลือดที่กำลังสูบฉีดจากหัวใจจักรกล "ถ้าฉันตาย..." อีฟหันมาหาเซน ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน "สิ่งที่อยู่ในนี้... มันจะปลดปล่อยระบบควบคุมของ Nexus ให้ล่มสลาย แต่มันจะทำลายฉันไปพร้อมกันด้วย คุณมีเวลาตัดสินใจไม่มาก เซน... เลือกระหว่างข้อมูลที่กบฏทุกคนสละชีวิตเพื่อมัน หรือเลือกตัวฉันที่อาคิระบอกว่าเป็นเพียงงานทดลองของเขา" อาคิระยกปืนขึ้นเล็งมาที่ทั้งคู่ เขายิ้มอย่างผู้กุมชัยชนะ "เลือกสิ เซน... นายจะเป็นวิศวกรที่ทำลายสิ่งที่ตัวเองรัก หรือจะเป็นขบถที่สูญเสียอนาคตของมนุษยชาติไปตลอดกาล" เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วทั้งอาคาร ระเบิดลูกที่สองเริ่มสั่นสะเทือนพื้นดินใต้เท้า เซนมองมือของอีฟที่ยื่นมาหาเขา ในนั้นไม่ได้มีแค่ข้อมูล แต่คือรอยนิ้วมือที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและร่องรอยการต่อสู้ที่พวกเขาร่วมเผชิญกันมา เซนกำปืนในมือแน่น นิ้วของเขาสอดเข้าไปในไกปืน แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ดวงตาของอีฟ... ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็พบคำตอบที่อาคิระไม่มีวันเข้าใจ "อาคิระ... นายอาจจะเป็นคนสร้างโค้ดดิ้งให้เธอ แต่ฉันคือคนที่สอนให้เธอรู้จัก 'เลือก' ว่าเธอจะเป็นอะไร" เซนไม่เล็งไปที่อาคิระ แต่เขากลับหันปากกระบอกปืนไปที่เครื่องกำเนิดพลังงานหลักของห้องที่อยู่เหนือหัวของพวกเขา แทนที่จะเป็นเป้าหมายของคู่ต่อสู้ "ถ้าจะจบเรื่องนี้ ก็ให้มันจบด้วยมือของเราเอง" เซนตะโกนลั่น เสียงระเบิดดังก้องขึ้นเมื่อกระสุนนัดสุดท้ายพุ่งทะลุแกนพลังงาน แรงอัดมหาศาลผลักกระแทกทุกอย่างจนมืดดับลง ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ ก่อนที่เซนจะรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่หลังมือของเขาในความมืดมิด... เสียงกระซิบที่แผ่วเบาของอีฟดังขึ้นข้างหู "เซน... ฉันจำได้แล้วว่าทำไมฉันถึงเลือกคุณ... ก่อนที่ฉันจะปิดระบบถาวร ฟังนะ... ข้อมูลนั่นไม่ใช่แผนที่... แต่มันคือปุ่มทำลายล้างที่ฝังอยู่ในหัวใจของทุกคนใน Nexus..." ทว่าก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงเครื่องจักรนับร้อยที่กระพือปีกเหมือนฝูงนกเหล็กก็ดังขึ้นรอบทิศทาง พร้อมกับร่างของอาคิระที่ไม่ได้ล้มลงไปตามแรงระเบิด แต่กลับกลายเป็นเงาเลือนลางที่ค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับกำแพงเหล็กตรงหน้า "ยินดีด้วยเซน... นายเพิ่งปลดล็อกโปรโตคอลสุดท้ายที่ฉันรอคอยมาตลอด" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและแสงสว่างในตอนที่ 43 นี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099