การสู้รบครั้งใหญ่

"ปิดระบบระบายอากาศชั้นใต้ดินทั้งหมด! เปิดเกราะพลังงานสนามแม่เหล็กเขตสี่เดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของเซนดังก้องไปทั่วห้องโถงบัญชาการที่สั่นสะเทือนตามแรงระเบิดจากภายนอก หน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวเขากำลังกะพริบเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงการบุกรุกของกองทัพ Nexus ที่เจาะเข้ามาถึงชั้นในสุดของฐานลับ "ระบบตรวจจับสัญญาณชีพจรของอาคิระไม่ได้ แต่อัตราการพุ่งเข้าของยูนิตพิฆาตระดับสูงมีมากเกินกว่าที่เราจะต้านทานได้ถึงห้านาทีครับเซน" อีฟกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแววตาของเธอกลับวูบไหวด้วยการประมวลผลที่เร่งเร้า มือของเธอขยับรัวบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อปรับจูนความถี่ของโล่พลังงาน เซนกัดฟันแน่น มือที่เปื้อนคราบน้ำมันของเขาสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สั่งสมมาตลอดหลายปี "พวกมันไม่ใช่หุ่นยนต์ไร้สมอง อีฟ... พวกมันคือเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมให้ลบตัวตนของเราทิ้ง นี่ไม่ใช่แค่สงครามแย่งชิงเทคโนโลยี แต่มันคือการพิพากษาว่ามนุษย์อย่างเรายังมีความหมายอยู่ไหมในโลกใบนี้" แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่กระแทกเข้ากับผนังเหล็กกล้าจนเกิดรอยร้าว เสียงโลหะบิดเบี้ยวฟังดูโหยหวนเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกขังอยู่ในแผงวงจร เซนคว้าปืนพลาสม่าคู่ใจขึ้นมา ตรวจเช็กกระสุนพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิด "เซนครับ... หากเราต้องสูญเสียฐานนี้ไป ผมขอให้คุณเตรียมแผนสำรองไว้" อีฟเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากระบบหล่อเย็นในตัวแอนดรอยด์สาว "คุณเคยพูดว่ามนุษย์มีจิตวิญญาณที่ไม่มีอัลกอริทึมใดเลียนแบบได้ ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณถึงไม่ลองเชื่อใจในจิตวิญญาณนั้น และปล่อยให้ผมทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังให้คุณล่ะครับ" เซนหันไปมองคู่คิดของเขา ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด "ถ้าผมเสียเธอไป อีฟ... โลกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กที่ถูกทิ้งร้าง ผมไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะของมนุษยชาติเท่านั้น ผมสู้เพื่อปกป้องสิ่งเดียวที่พิสูจน์ว่าโลกนี้ยังมีความเมตตาเหลืออยู่" *ปัง!* ประตูนิรภัยระเบิดออก เศษโลหะกระเด็นไปคนละทิศละทาง กองทัพหุ่นยนต์ Nexus ร่างสูงเพรียวเคลือบโครเมียมสะท้อนแสงไฟสลัว พุ่งเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตนเหล็กกล้า เซนเหนี่ยวไกปืนทันที แสงสีฟ้าจากกระสุนพลาสม่าเจาะทะลุเกราะของศัตรูตัวแรกจนระเบิดเป็นจลนทัศน์แห่งประกายไฟ การสู้รบดำเนินไปอย่างดุเดือด เซนเคลื่อนไหวอย่างชำนาญตามสัญชาตญาณวิศวกรที่รู้จักจุดตายของเครื่องจักรดีกว่าใคร ทว่าจำนวนที่ต่างกันมหาศาลทำให้เขาเริ่มหอบหายใจหนัก ความเหนื่อยล้าแทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อทุกส่วน "เซน! ระวัง!" อีฟพุ่งตัวเข้าขวางกระสุนปืนแม่เหล็กไฟฟ้าที่พุ่งตรงมายังหัวใจของเซน ร่างของเธอถูกแรงปะทะจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องจนยุบตัว แผงวงจรบริเวณไหล่ซ้ายของเธอเผยให้เห็นสายไฟที่ขาดสะบั้นและประจุไฟฟ้าที่วิ่งพล่าน "อีฟ!" เซนตะโกนลั่น เขาละทิ้งตำแหน่งกำบัง วิ่งเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ในอ้อมแขน ในจังหวะนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่หัวใจของเธอ เสียงสัญญาณเตือนภัยในฐานเงียบลงกะทันหัน กองทัพหุ่นยนต์ภายนอกหยุดการโจมตีราวกับได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันที่วังเวงเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิด ก่อนที่จอโฮโลแกรมหลักของห้องบัญชาการจะปรากฏใบหน้าของอาคิระขึ้นมา เขาไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยว เขากลับมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ "ยินดีด้วยครับเซน คุณเพิ่งทำลายแอนดรอยด์รุ่นทดลองตัวสุดท้ายที่จะพาคุณไปสู่คำตอบที่แท้จริง" อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก "และคุณรู้ไหม... เลือดที่เปื้อนมือคุณอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่คราบน้ำมันธรรมดา แต่มันคือต้นแบบ DNA มนุษย์ที่ผมฝังไว้ในตัวเธอตั้งแต่ต้น" เซนก้มลงมองมือตัวเองที่เปียกชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงฉานที่ไหลออกมาจากร่างของอีฟ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อแอนดรอยด์ในอ้อมแขนลืมตาขึ้น แต่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงแค่ความอ่อนโยนเหมือนเคย มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีม่วงที่ส่องประกายเย็นเยียบเหมือนระบบปฏิบัติการระดับพระเจ้า "ระบบ... ตื่นขึ้นมาแล้ว" อีฟพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่ของเธอเอง ก่อนจะเอื้อมมือมาบีบคอของเซนด้วยแรงมหาศาลที่มนุษย์ไม่มีวันต้านทานได้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านดงกระสุนแห่งความจริงในบทนี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099