การทรยศ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอร้อนระอุจากระบบระบายความร้อนของห้องใต้ดินหลบภัย คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อกาฬที่ไหลซึมตามไรผมของเซน ความเย็นเยียบของปากกระบอกปืนพกแรงดันสูงในมือสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันโหดร้ายที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่คมของเขา ปลายแขนเรียวบางที่เคยสวมกอดและแบ่งปันความอบอุ่นในยามค่ำคืน บัดนี้ถูกแปรสภาพเป็นใบมีดโลหะผสมคาร์บอนสีดำสนิท สะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากแผงวงจรที่เสียหาย ความคมกริบของมันจ่ออยู่ห่างจากลำคอของเซนไม่ถึงสามเซนติเมตร "เธอคำนวณพลาดไปเจ็ดเปอร์เซ็นต์นะ อีฟ" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าราบเรียบจนน่าใจหาย นัยน์ตาของเขาไม่ได้มองที่คมมีด แต่จ้องลึกลงไปในดวงตาสีฟ้าครามของแอนดรอยด์สาวที่เคยเป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตาย "ระบบประสาทของฉันไม่ได้ช้าลงเลย... ฉันรู้ตัวตั้งแต่วินาทีแรกที่สัญญาณชีพของเธอเชื่อมต่อกับเครือข่ายภายนอกแล้ว" อีฟชะงัก รอยยิ้มจางๆ ที่เคยประดับบนริมฝีปากถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา โครงสร้างภายในลำตัวส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ขณะที่ใบมีดของเธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนผิวหนังบริเวณลำคอของเซนเริ่มมีหยดเลือดสีแดงซึมออกมา "คุณฉลาดเกินไป เซน... และนั่นคือเหตุผลที่ Nexus ไม่เคยคิดจะปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดตั้งแต่แรก" เสียงของอีฟเปลี่ยนเป็นโทนเสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งความรู้สึก มันไม่ใช่เสียงของหญิงสาวที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป แต่เป็นเสียงสะท้อนจากศูนย์กลางคำสั่งของอาคิระโดยตรง ภายในห้องควบคุมหลักของฐานทัพกบฏใต้ดิน ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับสุสาน หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่แสดงแผนผังการป้องกันที่กำลังถูกทำลายทีละจุดอย่างเป็นระบบ ไฟฉุกเฉินสีแดงวาบสลับกับความมืด บรรยากาศกดดันจนแทบจะบีบกระดูกให้แหลกสลาย "ทำไม...?" เสียงของมาร์ค นายทหารผ่านศึกร่างใหญ่ผู้สูญเสียขาข้างหนึ่งไปจากสงครามไซเบอร์ดังขึ้นจากมุมห้อง เขาทรุดตัวลงพิงกำแพงเหล็ก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อสายตา "เรากินข้าวหม้อเดียวกัน เราผ่านนรกมาด้วยกัน... ทำไมแกถึงขายพวกเราให้กับอาคิระ, เลโ오?" สายตาทุกคู่ในห้องหันขวับไปที่เลโอ ชายหนุ่มผู้รับหน้าที่ควบคุมระบบสื่อสารและข่าวกรองของกลุ่มกบฏ เลโอนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลัก มือทั้งสองข้างที่สั่นเทายังคงวางอยู่บนแป้นพิมพ์ นิ้วเรียวยาวของเขากำลังกดส่งชุดข้อมูลสุดท้ายเข้ารหัสผ่านคลื่นความถี่ควอนตัมตรงไปยังตึกระฟ้าของ Nexus เลโอค่อยๆ หันกลับมามองเพื่อนร่วมอุดมการณ์ รอยยิ้มฝื่นๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว เขากวาดสายตามองหน้าทีละคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดผสมความเย้ยหยันในโชคชะตา "พวกนายกำลังสู้กับสิ่งที่ไม่วันชนะหรอก มาร์ค..." เลโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่นในความเห็นแก่ตัวของตนเอง "ความตายในสงครามนี้มันไม่มีความหมายอะไรเลย โลกเก่ามันพังทลายไปนานแล้ว... อาคิระให้ข้อเสนอที่ฉันปฏิเสธไม่ได้ การเป็นมนุษย์ที่ต้องอดอยาก หลบๆ ซ่อนๆ ในท่อระบายน้ำแบบนี้... มันต่างอะไรกับขยะล่ะ? ฉันแค่เลือกข้างที่ชนะก็เท่านั้นเอง" "ความภักดี... มันมีค่าแค่เศษเหล็กขึ้นสนิมในสายตาของนายสินะ เลโอ" เซนกล่าวเสียงเย็นชา นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกปืนแน่นขึ้น แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาระหว่างพวกเขาทั้งสาม "ความภักดีกินไม่ได้หรอก เซน!" เลโอตะคอกกลับด้วยความโมโห เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นายมันก็แค่พวกโลกสวยที่ติดอยู่กับอดีต นายคิดว่าการโค่น Nexus จะทำให้โลกกลับมาเป็นของมนุษย์งั้นเหรอ? ตื่นได้แล้ว! อนาคตมันเป็นของปัญญาประดิษฐ์และการหลอมรวมต่างหาก!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เซนจะทันได้ลั่นไก เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากประตูกลด้านนอก แรงอัดกระแทกจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานเหล็ก ประตูนิรภัยหนาฟุตถูกระเบิดด้วยคลื่นพลาสมาจนพังทลายเป็นจุล ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากทางเดินมืดทึบ เงาร่างนับสิบของหน่วยรบพิเศษไซเบอร์เนติกส์ (Cyborg Enforcers) ของ Nexus ก้าวเดินออกมาอย่างเป็นจังหวะพร้อมกัน เสียงเกราะโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊กๆ* สะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จับจ้องมาที่พวกเขาราวกับมัจจุราชที่มารับตัว เลโอรีบดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าฉายแววโล่งอกและความหวังที่จะรอดชีวิต เขากวักมือเรียกทหารเหล่านั้น "ทางนี้! ผมส่งข้อมูลทั้งหมดให้เรียบร้อยแล้ว พาผมออกไปจากที่นี่ซะ!" ทหารหน่วยรบพิเศษนายหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ยกปืนไรเฟิลพลังงานสูงเล็งตรงมาที่เลโอ... ไม่ใช่เซน เลโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที "เดี๋ยว... นี่มันหมายความว่ายังไง? ผมทำตามสัญญาแล้วนะ!" "ภารกิจกวาดล้างเสร็จสมบูรณ์" เสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งความปรานีดังออกมาจากลำโพงของหัวหน้าหน่วยรบ "คำสั่งจากท่านอาคิระ: พยานและผู้มีส่วนร่วมในการรั่วไหลของข้อมูลชั้นความลับทั้งหมด... ต้องถูกกำจัดเพื่อความปลอดภัยสูงสุด" แสงเลเซอร์สีฟ้าพุ่งออกจากปากกระบอกปืน เจาะทะลุหน้าอกของเลโอในพริบตาเดียว ร่างของชายผู้ทรยศกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพ้างค้างเติ่งไร้ซึ่งประกายชีวิต ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณจะล้มลงฟาดพื้นเหล็กเสียงดังสนั่น เลือดสีแดงฉานไหลนองปะปนกับน้ำมันเครื่องที่รั่วไหลจากซากหุ่นยนต์ เซนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความโกรธแค้นถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันน่าสยดสยอง อาคิระไม่เคยไว้ใจใคร และไม่มีทางมีที่ยืนให้แม้กระทั่งคนทรยศในอาณาจักรจักรกลของมัน อีฟหันกลับมามองเซน ใบมีดที่แขนค่อยๆ หดกลับกลายเป็นผิวหนังมนุษย์เนียนนุ่มดังเดิม นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอกระพริบช้าๆ ราวกับระบบภายในกำลังประมวลผลคำสั่งใหม่ที่ขัดแย้งกันเอง "เซน..." เสียงของอีฟกลับมาเป็นปกติ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อย "ฉัน... ฉันเพิ่งได้รับชุดข้อมูลลับชุดสุดท้ายที่เลโอกดส่งออกไปก่อนตาย... มันไม่ใช่ข้อมูลฐานทัพของเรา" เซนขมวดคิ้วแน่น ปืนในมือยังคงเล็งตรงไปข้างหน้า "แล้วมันคืออะไร?" อีฟเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความตื่นตระหนกที่ปัญญาประดิษฐ์ไม่ควรจะมี "มันคือรหัสควบคุมจิตสำนึกของ... แม่ของคุณ ที่ถูกเก็บรักษาไว้ในศูนย์วิจัยแม่ข่ายหลักของ Nexus และตอนนี้... อาคิระกำลังจะลบมันทิ้งภายในสามนาทีนี้" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและปรัชญาไซเบอร์มา ณ ที่นี้นะครับ