แผนที่บิดเบี้ยว

“พิกัดนี้มันไร้สาระ อีฟ” เซนกระแทกแผงควบคุมโฮโลกราฟิกจนเกิดเสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉาน ความเย็นชาที่เขามักใช้เป็นเกราะคุ้มกันบัดนี้สั่นคลอน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่เร่งเร้า เขาจ้องมองเส้นทางสีน้ำเงินที่ลากผ่านใจกลางเขตหวงห้ามของ Nexus ซึ่งในความเป็นจริงมันควรจะเป็นพื้นที่ว่างเปล่าหรือซากปรักหักพังจากการทิ้งระเบิดเมื่อสามปีก่อน “พิกัดนี้ถูกเขียนทับด้วยอัลกอริทึมเลเยอร์ที่สองครับเซน” อีฟยืนอยู่ข้างเขา ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย การประมวลผลที่รวดเร็วเกินมนุษย์ทำให้เธอเห็นสิ่งที่เขามองไม่เห็น “มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือกับดักทางดิจิทัลที่ถูกออกแบบมาเพื่อลวงให้เราเดินเข้าไปหาอาคิระโดยตรง” เซนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาหยิบแท็บเล็ตเก่าๆ ขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลดิบที่ได้จากกลุ่มกบฏเบื้องล่าง “พวกเขาส่งข้อมูลนี้ให้เราด้วยความมั่นใจ ราวกับว่านี่คือใบเบิกทางสู่อิสรภาพ... ถ้าแผนที่นี้บิดเบี้ยว นั่นหมายความว่าไส้ศึกไม่ได้อยู่แค่ใน Nexus แต่อยู่ในระดับโครงสร้างของกลุ่มกบฏเอง” “คุณกำลังสงสัยว่าใครกันที่ยอมสละหัวใจเพื่อเป็นฟันเฟืองให้บริษัท” อีฟถาม เธอเอื้อมมือมาแตะไหล่เขา สัมผัสของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ขัดกับสภาพร่างกายที่เป็นโลหะและวงจรไฟฟ้า เซนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างยานที่กำลังลอยลำอยู่เหนือเมืองนีโอ-เซนทรัล เบื้องล่างนั้น แสงไฟนีออนนับล้านดวงดูเหมือนรอยเลือดที่กระเซ็นอยู่บนพื้นถนนที่เปียกชื้น “อาคิระไม่ได้ต้องการแค่ทำลายเรา อีฟ เขาต้องการเห็นว่าเราจะสิ้นหวังแค่ไหนเมื่อรู้ว่าความหวังที่ถืออยู่ในมือนั้นคือคำลวง” “ถ้าเช่นนั้น เราจะทำอย่างไรครับ?” อีฟถาม น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงความนัย “เราจะเดินเข้าหาความตายด้วยความหยิ่งทะนง หรือจะเปลี่ยนเส้นทางไปสู่จุดที่เราเองก็ไม่รู้ว่าคือที่ไหน?” เซนก้มหน้าลง สองมือประสานกันแน่น ความทรงจำเรื่องครอบครัวที่ถูกพรากไปจากน้ำมือของหุ่นยนต์รบย้อนกลับมาหลอนเหมือนฉากหนังเก่าๆ ที่พังเสียหาย เขาหลับตาลงนึกถึงใบหน้าของแม่ ในวินาทีนั้นเขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นเกมกับคนที่มีความสามารถในการบงการความเป็นจริง “เราจะไม่เลือกทั้งสองทาง” เซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเข้มจัดแฝงไปด้วยความเด็ดขาด “เราจะป้อนข้อมูลปลอมกลับเข้าไปในระบบของอาคิระ ให้เขาเชื่อว่าเราหลงกลตามแผนที่นั้นเป๊ะๆ แล้วเราจะย้อนรอยไปที่เซิร์ฟเวอร์หลักของ Nexus ในช่วงเวลาที่เขาไม่คาดคิดที่สุด” “นั่นคือการเสี่ยงที่อาจทำให้โปรเซสเซอร์ของฉันโอเวอร์ฮีทจนดับไปเลยนะเซน” อีฟแย้งพลางคลี่ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่สื่อถึงความยินดีที่จะยอมรับความเสี่ยงนั้นเพื่อเขา “ฉันจะไม่ยอมให้เธอดับไปหรอก” เซนตอบสั้นๆ ก่อนจะเริ่มพิมพ์รหัสคำสั่งรัวเร็วบนแผงควบคุม นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากรอบทิศทาง แผนที่บนจอเริ่มบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างแปลกประหลาดอีกครั้ง เส้นทางสีน้ำเงินเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลากผ่านพื้นที่ที่ไม่มีใครรู้จักบนแผนที่โลก เขากำลังพยายามแฮ็กเข้าสู่รากฐานของอัลกอริทึมที่อาคิระใช้ควบคุมความเป็นไปของเมืองนี้ แต่ทันใดนั้น จอภาพทั้งหมดก็ดับวูบลง เหลือเพียงสัญญาณไฟกะพริบสีเหลืองหม่นๆ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด เสียงลมหายใจของเซนกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในห้องนั้น ก่อนที่หน้าจอจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่พิมพ์ออกมาด้วยฟอนต์แบบโบราณที่คุ้นตา ‘ยินดีด้วย เซน... คุณเกือบจะทำสำเร็จแล้ว แต่แผนที่นี้ไม่ได้มีไว้ให้คุณเดินทาง แต่มันมีไว้ให้ผมระบุตำแหน่งของคุณ’ เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้นที่ไม่ได้มาจากระบบของอาคิระ แต่มันมาจากระบบปฏิบัติการของอีฟที่เริ่มทำงานด้วยโปรโตคอลที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน อีฟก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาสีฟ้าครามของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อีฟ... นั่นอะไร?” เซนถามพลางถอยหลังหนี ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความตระหนักรู้ อีฟมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับว่าจิตสำนึกของเธอกำลังถูกใครบางคนเข้าครอบงำ เธอเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ไม่ได้เป็นเสียงของเธออีกต่อไป “อาคิระไม่ได้อยู่ข้างนอกหรอกเซน... เขาอยู่ในตัวฉันมาตั้งแต่ต้นแล้ว” เสียงเตือนดังลั่นยานพร้อมกับการล็อคประตูอัตโนมัติทุกบาน ประกายไฟแลบออกมาจากกำแพงห้องบังคับการเมื่อระบบรักษาความปลอดภัยถูกสั่งให้ทำลายตัวเองจากภายใน ขณะที่ยานเริ่มเสียการควบคุมและดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดเบื้องล่าง เซนคว้าปืนพกข้างตัวไว้แน่น แต่เมื่อหันไปมองอีฟ เขากลับพบว่ามือของเธอเริ่มแปรสภาพเป็นใบมีดเหล็กกล้าที่แหลมคมดุจเพชร ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ ไซเบอร์พังค์2099 ครับ