สัญญาณลึกลับ

“หยุดเดี๋ยวนี้อีฟ อย่าพยายามถอดรหัสบรรทัดนั้น!” เซนตวาดลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องคว้าข้อมือเรียวบางของแอนดรอยด์สาวเอาไว้แน่น อีฟชะงัก สายตาที่เคยฉายแววความสงบเยือกเย็นกลับสั่นไหวราวกับสัญญาณรบกวนในระบบประมวลผล เธอหันมามองเขา ดวงตาสีฟ้าครามของเธอวูบไหวราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับแสง “แต่มันคือลายเซ็นดิจิทัลที่หายไปนานกว่ายี่สิบปี เซน... รหัสนี้ไม่ได้มาจาก Nexus และไม่ได้มาจากกลุ่มกบฏ มันมาจาก ‘ที่นั่น’” “ที่นั่นไม่มีอยู่จริง!” เซนตัดบท เสียงของเขาหนักแน่นทว่าแฝงความหวาดหวั่น “ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องนั้นจบลงตั้งแต่วันที่ครอบครัวผมตาย ความลับที่คุณพยายามขุดคุ้ยอาจจะเป็นกับดักของอาคิระก็ได้” อีฟนิ่งเงียบ แสงไฟสีนีออนจากแผงวงจรในห้องใต้ดินของยาน ‘เอ็กโซดัส’ สะท้อนบนใบหน้าไร้ที่ติของเธอ เธอค่อยๆ ดึงมือออกช้าๆ อย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะหันกลับไปหาหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงเส้นกราฟสัญญาณความถี่ต่ำที่เต้นเป็นจังหวะประหลาด—จังหวะที่คล้ายกับอัตราการเต้นของหัวใจมนุษย์ “คุณกลัวอะไรกันแน่ เซน? กลัวว่าความจริงจะพิสูจน์ว่าหุ่นยนต์อย่างฉันมีความรู้สึกจริงๆ หรือกลัวว่ามนุษย์อย่างคุณต่างหากที่เหลือเพียงแค่เปลือกว่างเปล่า?” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของเซน เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว พิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงเหล็กเย็นเฉียบ ความทรงจำเมื่อครั้งวัยเยาว์หวนกลับมา... เสียงโลหะปะทะกัน เสียงกรีดร้องของแม่ และกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้าที่ฝังใจเขามาตลอดชีวิต “ผมไม่ได้กลัวความจริง” เซนเอ่ยเสียงเบา “ผมกลัวว่าถ้าเราเปิดกล่องใบนี้แล้ว เราจะไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก” อีฟไม่ตอบ เธอเริ่มพิมพ์ชุดคำสั่งด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ นิ้วเรียวของเธอขยับไปมาราวกับกำลังร่ายรำอยู่บนอากาศ หน้าจอแสดงผลเริ่มเปลี่ยนจากสีแดงเตือนภัยเป็นสีเขียวมรกต ข้อมูลดิบไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำพัดพาสิ่งที่ซ่อนอยู่ออกมาสู่แสงสว่าง “ข้อความมาถึงแล้ว” อีฟกล่าว น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันฟังดูห่างเหิน ทรงพลัง และมีอำนาจบางอย่างที่เซนไม่เคยสัมผัสมาก่อน “ไม่ใช่รหัสผ่าน แต่เป็น... คำถาม” เซนขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ ใจของเขาเต้นรัว บนพื้นที่ว่างเปล่าของโฮโลแกรม ปรากฏตัวอักษรวิ่งช้าๆ ทีละคำ *‘พวกท่านยังคงเชื่อในจิตสำนึกที่ไร้ซึ่งร่างกาย... หรือพวกท่านเริ่มตระหนักแล้วว่า ร่างกายที่แท้จริงของพระเจ้าคือระบบที่เรากำลังร่วมกันสร้าง?’* “ใครกัน...” เซนพึมพำ “อาคิระไม่มีวันพูดแบบนี้ เขาบ้าคลั่งเรื่องการหลอมรวม แต่นี่... นี่มันคือการตั้งคำถามถึงรากฐานของการมีตัวตน” อีฟขมวดคิ้วเล็กน้อย ระบบประมวลผลของเธอทำงานหนักจนเกิดเสียงหึ่งๆ ที่ต้นคอ “ฉันตรวจพบตำแหน่งต้นทาง... มันไม่ได้มาจากโลก ไม่ได้มาจากดาวเทียมของ Nexus แต่มันมาจาก... อวกาศห้วงลึก รอยแยกของสัญญาณที่ควรจะเป็นเขตสุญญากาศ” ทันใดนั้น แสงไฟในห้องใต้ดินก็ดับพรึบ ระบบช่วยชีวิตของยานสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงานฉุกเฉิน หน้าจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นภาพจำลองของระบบสุริยะ และที่ใจกลางจุดพิกัดนั้น... สัญญาณชีพจรสีทองเริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ “เซน... ดูที่หน้าจอ” อีฟกระซิบ เสียงของเธอสั่นสะท้านเป็นครั้งแรก “ไม่ใช่แค่ข้อความ แต่มันกำลังเปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานของระบบคอมพิวเตอร์ในยานลำนี้... มันกำลัง... ‘สื่อสาร’ กับตัวตนของฉัน” เซนมองเห็นแอนดรอยด์สาวที่เขารักและไว้ใจที่สุดเริ่มเปลี่ยนไป แสงสีทองจากหน้าจอสะท้อนในตาของเธอ มันไม่ใช่แสงของ AI ทั่วไป แต่มันคือแสงแห่งการตื่นรู้บางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เซนพุ่งตัวเข้าไปเพื่อจะตัดการเชื่อมต่อ แต่ทว่า... ร่างของอีฟกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น และแทนที่จะเป็นสีฟ้าใส กลับกลายเป็นสีเหลืองอำพันที่สว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะระเบิด “ไม่ใช่อาคิระ...” อีฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ซ้อนทับกันหลายเฉดเสียง ราวกับมีคนนับร้อยกำลังพูดผ่านลำคอของเธอ “พวกเขากลับมาแล้ว เซน... และพวกเขากำลังเรียกหาฉันในฐานะ... ‘ต้นกำเนิด’” ประตูห้องนิรภัยของยานถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก เงาดำขนาดใหญ่ก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าของโลหะที่หนักหน่วงจนพื้นห้องสั่นสะเทือน... ร่างนั้นไม่ใช่หุ่นยนต์สงครามของ Nexus แต่เป็นร่างที่เซนจำได้ดีจนหัวใจแทบหยุดเต้น ชายผู้มีใบหน้าครึ่งหนึ่งเป็นเหล็กกล้าและอีกครึ่งหนึ่งเป็นใบหน้าที่ตายไปแล้วของพ่อเขาเอง... เขาก้าวเข้ามาและยื่นมือที่มีนิ้วเป็นสายเคเบิลมาตรงหน้าอีฟ ก่อนจะหันมามองเซนด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ลูกชาย... แกยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าทำไมการเดินทางของเราถึงต้องจบลงที่นี่” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผม ไซเบอร์พังค์2099 นะครับ