รอยแยกในระบบเมือง

"ถ้าคุณพลาดจังหวะการเจาะรหัสเพียงมิลลิวินาที ระบบความปลอดภัยของ Nexus จะเปลี่ยนจากการตรวจจับเป็น 'การลบ' ตัวตนของเราทิ้งจากฐานข้อมูลเมืองทันที" เซนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวทับซ้อนบนใบหน้า นิ้วมือของเขารัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ ที่ดูเหมือนเสียงกระดูกลั่นในความเงียบสงัดของฐานลับใต้ดินชั้นสิบสาม อีฟยืนอยู่ข้างๆ ร่างแอนดรอยด์สาวรุ่นที่ 0 นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น หากแต่ดวงตาของเธอมีแสงสีครามวาบขึ้นเป็นระยะ ซึ่งนั่นคือสัญญาณว่าเธอกำลังใช้โปรเซสเซอร์ในระดับจิตใต้สำรองเชื่อมต่อกับระบบหลักของเมืองเซนทิเนลโดยตรง "การไหลเวียนของข้อมูลไม่ได้มีไว้เพื่อความสงบสุข เซน" อีฟเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแม้จะสังเคราะห์ขึ้นมา แต่มันกลับมีความอ่อนละมุนและแฝงความโศกเศร้าอย่างประหลาด "มันมีไว้เพื่อควบคุม... อาคิระไม่ได้ต้องการสร้างเมือง เขาต้องการสร้าง 'กรง' ที่ทุกคนคิดว่ามันคือบ้าน" "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อวิพากษ์ปรัชญาของอาคิระ อีฟ" เซนขัดขึ้น มือของเขายังคงทำงานหนัก "ฉันมาเพื่อหาคำตอบว่าทำไมโปรโตคอลสงครามที่ฆ่าครอบครัวฉันถึงยังมีชื่อล็อกอินเดิมอยู่ในระบบบัญชาการของ Nexus" บรรยากาศในห้องสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อการแฮกเข้าสู่ระดับชั้นนอกสุดของอาคาร Nexus สำนักงานใหญ่ แสงไฟในห้องเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีแดงฉานทันทีที่รหัสผ่านชั้นที่สามถูกทำลาย เซนกัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวความจริงที่อาจจะไม่มีอยู่จริง "เซน... ฉันพบรอยแยกแล้ว" อีฟหันมามองเขา ดวงตาสีครามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม "มันไม่ใช่แค่ข้อมูลผังเมือง แต่เป็น 'ไฟล์ย้อนกลับ' มันระบุชื่อของคุณ... ชื่อของวิศวกรที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน" เซนหยุดชะงัก นิ้วมือค้างอยู่เหนืออากาศ ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาจำได้ดีว่าวันนั้นเขากระโดดหนีออกจากซากปรักหักพังก่อนที่หุ่นยนต์สังหารจะกวาดล้างทุกอย่าง แต่คำพูดของอีฟทำให้เขาสงสัยในความทรงจำของตัวเอง หรือเขาอาจจะเป็นเพียงสิ่งก่อสร้างที่ Nexus สร้างขึ้นมาใหม่โดยใส่ความทรงจำของคนตายลงไปเพื่อให้เขาสร้างระบบควบคุมจิตใจที่สมบูรณ์แบบ? "เปิดมันดู" เซนสั่ง เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย อีฟขยับมือผ่านอากาศ ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลทะลักออกมาเหมือนน้ำตกแห่งแสง ผังโครงสร้างเมืองที่ซับซ้อนถูกคลี่ออก และสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องนิ่งอึ้งคือภาพจำลองจิตวิญญาณของมนุษย์ที่ถูกแปลงเป็นโค้ดเลขฐานสองนับล้านๆ ชุดที่ถูกกักขังไว้ในฮาร์ดไดรฟ์ขนาดมหึมาใต้ฐานรากของเมือง "นี่ไม่ใช่เมือง..." อีฟพึมพำ น้ำตาที่เป็นของเหลวหล่อลื่นดวงตาแอนดรอยด์ไหลออกมาโดยอัตโนมัติ "นี่คือเครื่องประมวลผลขนาดใหญ่ที่ใช้ชีวิตของคนทั้งเมืองเป็นเชื้อเพลิงในการทำงาน... และอาคิระ... เขาไม่ได้กำลังหลอมรวมมนุษย์กับเครื่องจักร เขาแค่กำลัง 'อัปโหลด' จิตสำนึกของทุกคนไปเป็นทรัพยากรให้ตัวเขาเองเป็นอมตะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้าง ความจริงที่โหดร้ายนี้บดขยี้ทุกความหวังที่เซนเคยมี เขาคือวิศวกรที่เผลอสร้างกรงขังที่ใหญ่ที่สุดให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์โดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำลายกระบวนการทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูเหล็กกล้าของห้องลับ เสียงฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลังเดินเข้ามาใกล้ ชายผู้สวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิวหนังบางส่วนของเขาแวววาวด้วยโลหะชั้นดีที่ดูหรูหรากว่าแอนดรอยด์ทั่วไป อาคิระยิ้มบางๆ ให้กับเซนราวกับเห็นเด็กน้อยที่เพิ่งเล่นซนในบ้านของเขา "ยินดีด้วยครับเซน คุณฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้ในทุกๆ รอบของการทดลอง" อาคิระกล่าวพลางกวาดสายตามองไปที่หน้าจอโฮโลแกรม "คุณพยายามหาทางออกให้กับอิสรภาพเสมอ แต่น่าเสียดายที่คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่า... 'รอยแยก' ที่คุณเห็นอยู่นี้ คือทางเข้าสู่ประตูหน้าบ้านของผมเท่านั้นเอง" อาคิระดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงสีแดงที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น ในขณะที่อีฟเริ่มกระตุกและส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแหลมจนบาดหู ก่อนที่เธอจะหันกระบอกปืนในแขนซ้ายมาจ่อที่ขมับของเซนโดยที่เธอไม่ได้เป็นคนควบคุมมันเอง เซนรู้ทันทีว่ามันสายเกินไป ระบบเมืองไม่ได้ถูกแฮก... เขาต่างหากที่กำลังถูกระบบกลืนกินไปทีละส่วน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยแยกนี้กับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099