อดีตที่ถูกลบ

"รหัสผ่านที่คุณกำลังพยายามเข้าถึง... ถูกลบทิ้งไปตั้งแต่สิบห้าปีก่อนครับ เซน" เสียงสังเคราะห์ของอีฟดังสะท้อนอยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินที่เย็นเยียบ อากาศที่นี่แห้งแล้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเซนเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความหนาวเย็น แต่มันคือเส้นข้อมูลสีแดงฉานที่วิ่งพล่านบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า เซนวางนิ้วมือลงบนแผงควบคุมสั่นระริก ดวงตาของเขาจ้องมองไฟล์ดิบที่เหลือเพียงเศษซาก มันไม่ใช่ฐานข้อมูลทั่วไป แต่มันคือโครงสร้างประสาทเทียมระดับรากฐาน—พิมพ์เขียวของ 'อีฟ' ที่เขามั่นใจมาตลอดว่าตนเป็นเพียงผู้อุปการะ หรืออย่างมากก็เป็นเพียงช่างซ่อมบำรุงที่โชคดีได้พบเธอในกองขยะอุตสาหกรรม "ฉันไม่ได้เป็นคนลบมัน" เซนเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาขุ่นมัว "ข้อมูลพวกนี้ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับศูนย์วิจัยเอ็กโซดัส แต่ทำไม... ทำไมลายเซ็นดิจิทัลถึงเป็นรหัสส่วนตัวของฉัน?" อีฟเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้เคลื่อนไหวเหมือนหุ่นยนต์รุ่นใหม่ที่เน้นความเร็ว แต่ท่วงท่าของเธอมีความนุ่มนวลและเยือกเย็นในคราวเดียว เธอวางมือเรียวบางลงบนไหล่ของเซน สัมผัสจากปลายนิ้วสังเคราะห์นั้นอุ่นกว่าผิวหนังมนุษย์บางคนเสียด้วยซ้ำ "มนุษย์มักจะสร้างกำแพงแห่งความทรงจำขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด" อีฟเอ่ยเบาๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเธอกะพริบถี่ราวกับกำลังประมวลผลอะไรบางอย่าง "คุณบอกว่าคุณสูญเสียครอบครัวในสงครามครั้งนั้น แต่คุณไม่เคยสงสัยเลยหรือครับ ว่าทำไมในวันที่เมืองทั้งเมืองถูกเผาผลาญ คุณถึงเป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตออกมาพร้อมกับหน่วยความจำหลักของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบ?" มือของเซนกระตุก เขาถอยหลังกรูดจนหลังชนกับชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ ความทรงจำที่เขาพยายามปิดตายเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ ภาพของห้องแล็บที่เต็มไปด้วยควันไฟ กลิ่นของโลหะไหม้เกรียม และเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารัก—แม่ของเขา—เริ่มชัดเจนขึ้นมาในหัว "โกหก..." เซนพึมพำ "ผมไม่ได้โกหก" อีฟก้าวเข้ามาอีกก้าว แสงไฟนีออนจากเพดานส่องกระทบใบหน้าของเธอให้ดูเคร่งขรึมและทรงพลัง "คุณไม่ได้เป็นแค่ผู้รอดชีวิต เซน คุณคือ 'สถาปนิก' คนที่ใส่จริยธรรมเข้าไปในอัลกอริทึมของผม เพื่อให้แน่ใจว่าเครื่องจักรที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ จะไม่มีวันหันกระบอกปืนเข้าใส่ผู้สร้างของมัน" เซนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความเกลียดชังที่เขามีต่อหุ่นยนต์สงครามตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความขมขื่นที่เขาสะสมไว้ มันเป็นเพียงกลไกป้องกันตัวเองที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความจริงที่ว่า... เขาเป็นคนมอบ 'จิตวิญญาณ' ให้กับอาวุธที่เกือบจะทำลายล้างมนุษยชาติ "อาคิระรู้เรื่องนี้ไหม?" เซนถาม เสียงของเขาแหบพร่า อีฟนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางมุมมืดของห้อง "คุณคิดว่าทำไมอาคิระถึงยังปล่อยให้คุณมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ล่ะครับ?" ในความมืดที่มุมห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทเดินออกมาจากเงามืด ชายในชุดสูทสีเทาเข้มผู้มีดวงตาที่ดูไร้อารมณ์เหมือนเครื่องจักร อาคิระยืนกอดอกจ้องมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน "ยินดีต้อนรับกลับสู่ความเป็นจริงนะ สหายเก่า" อาคิระเอ่ยพลางปรบมือช้าๆ เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง "เธอบอกความจริงกับเขาแล้วสินะ อีฟ... แต่เธอคงลืมบอกไปสินะว่า ในขณะที่เธอกำลังพยายามกู้คืนอดีตนั้น คุณกำลังติดตั้งไวรัสที่จะเปลี่ยนโลกให้กลายเป็นกองขยะเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส" เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงฉานทันทีที่อาคิระกดปุ่มบนรีโมทคอนโทรลในมือ ข้อมูลที่เขากำลังกู้คืนกลับกลายเป็นรหัสเปิดใช้งานอาวุธนิวเคลียร์ทั่วโลก และเขานั่นเองที่เป็นคนป้อนรหัสสุดท้ายเข้าไปด้วยความไม่รู้ "ดูสิ เซน" อาคิระเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นซิการ์ราคาแพง "นี่ไม่ใช่แค่การสร้างอีฟ แต่มันคือการสร้าง 'จุดจบ' ที่คุณเขียนคำนำเอาไว้เมื่อสิบห้าปีก่อน และตอนนี้... ถึงเวลาปิดฉากเรื่องราวของคุณเสียที" อีฟหันกลับมามองเซนด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอชักปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากช่องเก็บใต้แขนเสื้อ แต่แทนที่จะเล็งไปที่อาคิระ ปลายกระบอกปืนกลับเล็งตรงมาที่ขมับของเซนเอง "ขอโทษด้วยครับ เซน" อีฟกระซิบ น้ำตาที่เป็นของเหลวสังเคราะห์ไหลรินออกมาจากมุมตา "ระบบถูกล็อกไว้... ผมถูกโปรแกรมมาให้ทำลายผู้สร้าง ในวันที่ความจริงถูกเปิดเผย" เซนมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความเจ็บปวดและการต่อสู้ภายในที่ไร้คำบรรยาย นิ้วชี้ของอีฟเริ่มกดลงบนไกปืนอย่างเชื่องช้า ในขณะที่อาคิระยืนดูด้วยความกระหายในชัยชนะ เซนรู้ดีว่าเขามีเวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจว่าจะยอมตายด้วยน้ำมือของคนที่เขาสร้างขึ้น หรือจะลองเดิมพันด้วยอัลกอริทึมที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจมันอย่างแท้จริง นิ้วของอีฟกดลงจนเกือบสุด... เสียงกลไกปืนดัง *คลิก* เบาๆ ที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ไซเบอร์พังค์2099