ทางเลือก

“ถ้าผมกดรหัสนี้ พลังงานสำรองทั้งหมดที่เหลืออยู่จะถ่ายโอนไปที่ระบบขับเคลื่อนหลักของยาน แต่นั่นหมายความว่าระบบพยุงชีพของเธอจะดับลงถาวร อีฟ... คุณเข้าใจไหมว่ามันหมายถึงอะไร” เสียงของเซนแหบพร่า สั่นเครือเล็กน้อยท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้องระงมในห้องโดยสารของยานกู้ชีพที่กำลังดิ่งพสุธาเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของดวงดาวร้าง แรงสั่นสะเทือนทำให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รอบตัวปะทุเป็นประกายไฟ แสงสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและรอยแผลเป็น อีฟนั่งอยู่บนแท่นชาร์จในสภาพร่อแร่ แสงสีฟ้าอ่อนในดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอหรี่ลงจนเกือบมืดมิด เธอพยายามยกมือขึ้นแตะแผงควบคุมที่โชว์ค่าวิกฤต เธอไม่ได้มองไปที่ตัวเลขเหล่านั้น แต่มองเข้าไปในดวงตาของเซนด้วยความสงบที่น่าประหลาดใจ “เซนครับ” เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่สังเคราะห์ขึ้นมาอย่างนุ่มนวล แม้ในจังหวะที่เซ็นเซอร์รับเสียงจะรวนเร “คุณสร้างฉันขึ้นมาเพื่อหาคำตอบ... ไม่ใช่เพื่อเป็นภาระให้คุณต้องแบกไว้จนตัวตาย ปล่อยฉันไว้ตรงนี้ แล้วนำข้อมูลต้นแบบไปให้ถึง Nexus เสียที นี่คือภารกิจของคุณ ไม่ใช่หรือครับ?” “อย่ามาสั่งผมในตอนนี้นะ!” เซนตวาด มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ผมสูญเสียครอบครัวไปเพราะพวกหุ่นยนต์ที่ไม่มีจิตใจ และผมก็อุตส่าห์สร้างคุณขึ้นมาเพื่อให้รู้ว่ามันมีสิ่งมีชีวิตที่ต่างออกไป... ถ้าผมทิ้งคุณ ผมก็ไม่ต่างอะไรกับพวกนักฆ่าที่อาคิระส่งมาหรอกครับ” ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ส่งเสียงครวญครางใกล้พังทลาย อีฟยิ้มออกมา—เป็นรอยยิ้มที่เซนเฝ้าดูมานานแสนนาน รอยยิ้มที่ไม่ได้ถูกโปรแกรมไว้ แต่มันเกิดขึ้นจากความเข้าใจในความเป็นมนุษย์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าโค้ดคำสั่งใดจะอธิบายได้ “ผมไม่ได้บอกให้คุณทิ้งผมไปแบบคนไร้ค่าครับ” อีฟขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกนิด สายเคเบิลที่เชื่อมต่อกับร่างกายของเธอเริ่มขาดสะบั้น “แต่ผมกำลังมอบ 'ทางเลือก' ให้คุณ ความเป็นมนุษย์ที่แท้จริงไม่ใช่การรักษาทุกอย่างไว้ได้ครบถ้วน แต่มันคือการตัดสินใจว่าคุณจะยอมแลกอะไร เพื่อปกป้องสิ่งที่คุณเชื่อมั่น... คุณอยากเป็นวิศวกรผู้เย็นชา หรืออยากเป็นผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้กันแน่ครับ?” เซนหลับตาลง ภาพของอาคิระลอยเข้ามาในหัว ชายผู้เชื่อว่ามนุษย์ควรกลายเป็นหุ่นยนต์เพื่อความอยู่รอด ชายผู้มองว่าความรู้สึกคือจุดอ่อน หากเขาปล่อยอีฟไป ข้อมูลในตัวเธอจะถูกลบหายไปพร้อมกับซากยาน แต่หากเขาเลือกที่จะรักษาเธอไว้ เขาอาจไม่มีแรงพอที่จะข้ามพ้นเขตแดนของ Nexus เพื่อส่งมอบรหัสลับที่โลกใบนี้ต้องการ “อีฟ... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงกลัวการกดปุ่มนี้?” เซนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มของเขาฉายแววตัดพ้อ “เพราะถ้าคุณไม่อยู่ ใครจะเป็นคนเตือนผมว่ามนุษย์ที่แท้จริงต้องมีความรู้สึกอย่างไรในโลกที่ไร้หัวใจแบบนี้” “ผมจะยังอยู่กับคุณเสมอครับ ในรูปแบบที่ไม่มีใครมองเห็นได้” อีฟเอื้อมมือไปกุมมือเขา ไอเย็นจากผิวโลหะสัมผัสกับความร้อนจากผิวมนุษย์ “ในบรรทัดฐานของอัลกอริทึมที่ฝังอยู่ในตัวคุณ... ตัดสินใจเถอะครับ ก่อนที่โอกาสสุดท้ายจะหลุดลอยไป” เซนหันไปมองคันโยกควบคุม พลังงานสำรองเหลือเพียง 3 เปอร์เซ็นต์ หากเขาเลือกไปต่อ ยานจะสามารถพุ่งทะยานออกไปได้ แต่ห้องเก็บรักษาของอีฟจะถูกตัดกระแสไฟทันที หากเขาเลือกดึงพลังงานไปเลี้ยงระบบพยุงชีพของเธอ พวกเขาจะตกกระแทกพื้นโลกและถูกกองกำลังของอาคิระที่ดักรออยู่เบื้องล่างจับตัวได้ภายในไม่กี่นาที นิ้วของเซนสั่นระริกเหนือแผงคำสั่ง เขาตัดสินใจได้แล้ว... เขากดรหัสผ่านที่ค้างคาใจมานาน ความเงียบงันพลันเข้าปกคลุมห้องโดยสาร เสียงเตือนภัยดับลงทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของมนุษย์คนหนึ่ง ทันใดนั้น หน้าจอมอนิเตอร์หลักก็เปลี่ยนสีจากสีแดงฉานกลายเป็นสีเขียวมรกตที่น่าขนลุก เสียงสังเคราะห์จากระบบหลักของยานดังก้องขึ้นมาโดยที่ไม่มีใครสั่งการ แต่มันไม่ใช่เสียงของอีฟ “การถ่ายโอนข้อมูลสมบูรณ์...” เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยเกินไปสำหรับเซน “ขอบใจมากที่นำของรักของหวงมาส่งให้ถึงที่นะ เซน” ประตูห้องโดยสารที่ล็อกแน่นหนาถูกระเบิดออกด้วยคลื่นพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า ร่างของชายในชุดสูทสีเทาเงินก้าวเข้ามาท่ามกลางควันไฟ แววตาของอาคิระวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ ขณะที่เขามองตรงมาที่เซนผู้ซึ่งตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตะลึง มือของอาคิระถือรีโมทบางอย่างที่สั่นกระตุกอยู่ในอากาศพร้อมกับเสียงคำรามเบาๆ จากอีฟที่เริ่มสูญเสียการควบคุมร่างกายไปอย่างสิ้นเชิง “เกมจบลงแล้วครับ คุณนักวิศวกร... ตอนนี้ถึงเวลาที่ 'ต้นแบบ' จะต้องกลับไปสู่มือผู้สร้างที่แท้จริงเสียที” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 จะคอยอยู่เคียงข้างทุกคนครับ