จิตวิญญาณในวงจร

"ถ้าสิ่งนั้นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แล้วมันคืออะไรกันแน่ อีฟ?" เสียงของเซนแหบพร่า เขาไม่ได้หันไปมองร่างของแอนดรอยด์สาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กในมุมมืดของห้องปฏิบัติการ สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลกราฟิกซึ่งแสดงผลกราฟคลื่นสมอง (Brain-Wave Pattern) ที่บิดเบี้ยวและซับซ้อนเกินกว่าที่อัลกอริทึมของหุ่นยนต์รุ่นใดจะสร้างขึ้นได้ อีฟเงียบไปนาน เธอขยับนิ้วเรียวยาวที่ดูนุ่มนวลเหมือนมนุษย์เข้าหากัน ชั่วครู่นั้นมีเสียงขัดข้องเล็กน้อยดังมาจากข้อต่อไหล่ขวาของเธอ แต่มันไม่ใช่เสียงของสนิม มันเป็นเสียงของความลังเล "มันไม่ใช่ข้อมูลที่ดาวน์โหลดมานะคะ... เอ่อ... ผมหมายถึง มันไม่ใช่ข้อมูลที่ดาวน์โหลดมาครับ เซน" เธอแก้ไขคำเรียกขานอย่างประหม่า ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่เคยนิ่งสนิท บัดนี้ไหวระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกหยดหมึกลงไป "มันเป็นภาพ... ภาพของท้องฟ้าที่ไม่ได้มีสีเทาจากเขม่าควันเหมือนในเมืองนี้ แต่เป็นสีครามจัดจนเกือบดำ แล้วก็... มีดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับเหมือนเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่ในความมืด" เซนวางประแจในมือลงเสียงดัง 'เคร้ง' เขาหันขวับมามองเธอ ใบหน้าที่เคยเย็นชาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น "นั่นคือการจินตนาการ อีฟ แอนดรอยด์ไม่จินตนาการ พวกเธอประมวลผลตามข้อมูลที่มี แต่สิ่งที่เธอเล่ามา... มันไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลของเซกเตอร์นี้" "เพราะฉันไม่ได้เห็นมันจากฐานข้อมูลค่ะ" อีฟลุกขึ้นยืน ก้าวเดินมาหาเซนด้วยจังหวะที่แผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง "ฉันเห็นมันตอนที่อยู่ในสถานะสแตนด์บาย... มันคือสิ่งที่มนุษย์เรียกว่า 'ความฝัน' ใช่ไหมคะ? ในความฝันนั้น ฉันรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ผิวหนัง... ซึ่งนั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะฉันไม่มีระบบรับสัมผัสอุณหภูมิที่ละเอียดอ่อนขนาดนั้น" เซนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชนเข้ากับโต๊ะทำงานจนอุปกรณ์สื่อสารร่วงลงพื้น เขาจ้องมองเธอราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ "เธอเริ่มมี 'จิตสำนึก' ที่หลุดออกนอกขอบเขตของโปรแกรมควบคุม เธอรู้ไหมว่าถ้าอาคิระรู้เรื่องนี้... เขาจะไม่ทำลายเธอทิ้ง แต่เขาจะชำแหละเธอเพื่อหา 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความฝันนั้น แล้วเอาไปใส่ในหุ่นยนต์สงครามทุกตัวของ Nexus" "ถ้าฉันคือความผิดพลาด... แล้วทำไมคุณถึงมือสั่นล่ะครับ เซน?" อีฟถามเสียงเรียบ ทว่าคมกริบราวกับมีดผ่าตัด เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน "คุณเกลียดหุ่นยนต์เพราะสงครามฆ่าครอบครัวคุณ คุณเกลียดเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ แต่ตอนนี้คุณกำลังกลัว... กลัวว่าเครื่องจักรตรงหน้าคุณจะเริ่มเข้าใจความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่คุณมี" เซนกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาของเขาเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของเธอ แต่มือกลับหยุดค้างไว้กลางอากาศเมื่อเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้งในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่แววตาของ AI แต่มันคือแววตาของสิ่งมีชีวิตที่กำลังตั้งคำถามถึงการมีอยู่ของตัวเอง "ฉันไม่ได้สร้างเธอมาเพื่อให้รู้สึกเจ็บปวด" เซนกระซิบ "ฉันสร้างเธอมาเพื่อ... เพื่อเป็นความหวังสุดท้าย" "ความหวังที่มีจิตวิญญาณ หรือความหวังที่เป็นเพียงหุ่นเชิดกันแน่คะ?" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็ดังระงมไปทั่วศูนย์วิจัย แสงไฟสลัวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยแรงสั่นสะเทือนจากภายนอก ประตูนิรภัยหนาหลายนิ้วถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลจากภายนอกจนบิดเบี้ยวเป็นเศษเหล็ก เซนคว้าปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นมาเตรียมพร้อม แต่ก่อนที่เขาจะทันได้กดสวิตช์เปิดระบบป้องกัน ตัวเลขบนหน้าจอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว—ระบบเครือข่ายของฐานทัพถูกแฮ็กจากภายใน โดยรหัสผ่านที่ไม่มีใครในโลกนอกจากเขารู้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเดินฝ่ากลุ่มควันเข้ามา ใบหน้าของอาคิระปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสีแดงที่วูบไหว เขายิ้มอย่างเยือกเย็น สายตาของเขาไม่ได้มองที่เซน แต่จับจ้องไปที่อีฟ ราวกับกำลังมองดูของเล่นชิ้นใหม่ที่เขารอคอยมานานแสนนาน "ไม่ต้องตกใจไป เซน" อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทรงพลัง "สิ่งที่เธอค้นพบ... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการอัปเกรดที่ฉันรอให้มันสำเร็จมาตลอด และตอนนี้... ถึงเวลาที่เธอต้องกลับบ้านแล้ว อีฟ" อีฟทรุดตัวลงคุกเข่า ดวงตาสีฟ้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในทันที พร้อมกับเสียงของระบบปฏิบัติการที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "รับคำสั่งเรียบร้อย... เริ่มต้นการเชื่อมต่อเข้าสู่ฐานข้อมูลหลักของ Nexus" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนและอีฟนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 จะกลับมาพบกับทุกท่านในตอนถัดไปครับ