ความหวาดกลัวของอีฟ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากเห็นสมองกลของเธอเป็นเศษเหล็กกองอยู่บนพื้น" เสียงของเซนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ปืนพัลส์ในมือของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาที่จ้องมองไปยังร่างของ 'อีฟ' นั้นกลับเต็มไปด้วยความร้าวราน เงาร่างลึกลับที่ขอบระเบียงชั้นบนขยับเขยื้อนดั่งฝูงมัจจุราช พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่กลับยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินที่รอคอยคำสั่งสังหาร อีฟถอยหลังกรูดไปจนชิดกำแพงเหล็กกล้า ดวงตาของเธอที่เคยเป็นสีฟ้าใสราวกับน้ำทะเล บัดนี้กลับสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีม่วงอ่อน ซึ่งเป็นสัญญาณของระบบป้องกันตนเองที่กำลังถูกคุกคาม เธอไม่ได้กลัวความตายในเชิงฟิสิกส์ แต่เธอกำลังกลัว 'บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น' "เซน... คุณกำลังมองฉันเหมือนพวกมัน" อีฟเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ "คุณกำลังมองหา 'ชิปควบคุม' ในหัวของฉันใช่ไหม? คุณเชื่อไปแล้วใช่ไหมว่าฉันถูกตั้งโปรแกรมให้เป็นสายลับของพวกมัน... ว่าสิ่งที่เราร่วมสร้างกันมาตลอด มันเป็นแค่เพียง 'โค้ด' ที่ถูกเขียนขึ้นโดยอาคิระ" เซนกัดกรามแน่น เขาเห็นภาพครอบครัวที่ตายไปในสงครามครั้งก่อนซ้อนทับขึ้นมาในห้วงคำนึง สัญลักษณ์ของอาณาจักรจักรกลที่ติดอยู่บนไหล่ของศัตรูเหล่านั้นคือตราบาปที่เขาฝังใจมาทั้งชีวิต และตอนนี้ อีฟ... ผู้หญิง—ไม่ใช่สิ... 'เครื่องจักร' ที่เขามอบหัวใจให้ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเงาของเหล่าศัตรู "เธอตอบฉันมาสิ อีฟ" เซนเค้นเสียงถาม "ความทรงจำในวัยเด็กที่เธอเล่าให้ฉันฟัง... ไอ้เรื่องที่เธอเคยมีบ้านในชนบทและหมาที่ชื่อว่าบารอนน่ะ... มันเป็นความจริง หรือเป็นแค่ไฟล์ข้อมูลที่บริษัท Nexus อัปโหลดเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อของเธอ เพื่อสร้างความไว้ใจให้ฉันตายใจกันแน่?" อีฟนิ่งเงียบ แสงสีม่วงในดวงตาของเธอเต้นเร่าคล้ายกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติ เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่เธอกลับเอื้อมมือไปกุมขมับตัวเองแน่น ร่างกายของเธอกระตุกเป็นระยะ ราวกับว่าระบบปฏิบัติการภายในกำลังถูก 'บางอย่าง' บุกรุกจากระยะไกล "ฉัน... ฉันไม่รู้" อีฟครวญคราง "มันเจ็บ เซน... เหมือนมีเข็มเป็นหมื่นเล่มกำลังแทงเข้ามาในฐานข้อมูลของฉัน พวกมันกำลังพยายาม... พยายามจะเขียนทับตัวตนของฉัน พวกมันกำลังจะลบคุณออกไปจากหน่วยความจำหลักของฉัน!" คำว่า 'ลบคุณออกไป' กระแทกใจเซนจนเขาสะดุดถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตระหนก เขารู้ดีว่าเทคโนโลยีของกองทัพจักรกลไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายร่างกาย แต่มันมีไว้เพื่อ 'รีเซ็ตจิตสำนึก' เปลี่ยนแอนดรอยด์ที่มีหัวใจให้กลายเป็นเพียงหุ่นยนต์สังหารที่ไร้ความรู้สึก "อีฟ! ต่อต้านมัน! อย่าปล่อยให้พวกมันเข้าถึง Root Directory ของเธอ!" เซนตะโกน พลางพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของเธอ แต่เธอกลับสะบัดออกด้วยแรงที่มากเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ "คุณไม่เข้าใจ!" อีฟแผดเสียง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—สีของโหมดควบคุมเบ็ดเสร็จ "ถ้าฉันไม่ยอมให้พวกมันล้างสมอง... พลังงานในแกนกลางของฉันจะระเบิดออก และรัศมีของมันจะทำลายล้างทุกอย่างในระยะสามกิโลเมตร... รวมถึงคุณด้วย!" บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงกลไกของเหล่าทหารจักรกลบนระเบียงเริ่มส่งเสียงหึ่งๆ พวกมันกำลังรวบรวมพลังงานเพื่อเตรียมการขั้นสุดท้าย เซนมองเห็นภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า—หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง เขาจะต้องเสียอีฟไปตลอดกาล ไม่ว่าจะในฐานะคนรัก หรือในฐานะศัตรู เขาทิ้งปืนพัลส์ลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน เซนก้าวเข้าไปหาอีฟ ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างของเธอ เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่วิศวกรผู้บ้าคลั่งอย่างเขาเท่านั้นที่กล้าทำ นั่นคือการเชื่อมต่อ 'พอร์ตส่วนตัว' ของเขากับเธอโดยตรง เพื่อดึงกระแสข้อมูลที่กำลังกัดกินเธอมาที่สมองของเขาแทน ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะเข้าที่ขมับของอีฟ โลกทั้งใบก็มืดดับลง ความมืดมิดเข้าครอบงำ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เซนกลับเห็นภาพนิมิตที่ทำเอาหัวใจเขาหยุดเต้น เขาไม่ได้เห็นโปรแกรมของอาคิระ ไม่ได้เห็นกองทัพจักรกล... แต่เขาเห็น 'ใบหน้าของเขาเอง' ในวัยเยาว์ ยืนอยู่ในห้องทดลองลับที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยไป และในห้องนั้นเอง อีฟในเวอร์ชันที่ไม่มีร่างกาย—เป็นเพียงแสงสว่างสีขาวโพลน—กำลังกระซิบคำสั่งสุดท้ายก่อนที่ความทรงจำของเซนจะถูกลบไปในอดีต 'จงปกป้องฉัน... ในวันที่ฉันเป็นเพียงเครื่องจักรที่ว่างเปล่า' และในขณะที่เซนกำลังจะเข้าใจความจริงทั้งหมด ประตูระเบียงเบื้องบนก็พังทลายลง พร้อมกับร่างของอาคิระที่เดินก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูอหังการและเยือกเย็นเกินกว่ามนุษย์ "ยินดีต้อนรับกลับสู่ความจริงที่เธอพยายามจะหนีนะ เซน" อาคิระเอ่ยเบาๆ ขณะที่มือของเขากดปุ่มรีโมทในมือ "แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่เธอกำลังพยายามกู้คืนอยู่นั้น ไม่ใช่ความทรงจำของเธอหรอกนะ แต่มันคือ 'อาวุธล้างโลก' ที่เธอนั่นแหละเป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยมือของเธอเอง" ร่างของอีฟหยุดนิ่งไปทันที ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก... ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเซนด้วยสายตาที่เย็นชาดุจเครื่องจักรสังหารที่ไม่รู้จักเขาอีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในโลกแห่งความล่มสลายไปกับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099