หนีตายหวุดหวิด

"อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้ปอดของคุณถูกเจาะด้วยกระสุนโซนิก" เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องในความมืดมิด เซนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากชิปสีดำในมือของชายปริศนาผู้นั้น มันไม่ใช่ความเย็นทางกายภาพ แต่มันคือความรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณกำลังถูกแช่แข็ง เขากลั้นหายใจ พยายามปรับโฟกัสสายตาในสภาวะที่ทัศนวิสัยเป็นศูนย์ ระบบตรวจจับความร้อนในดวงตาไบโอนิกของเขาเริ่มทำงาน มันแสดงผลเป็นภาพโครงร่างสีแดงเข้มสามร่างที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหน้า "อาคิระส่งแกมาเพื่อชิงไอ้นั่นงั้นรึ?" เซนเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "อาคิระน่ะเหรอ? เขาเป็นแค่เด็กเล่นขายของที่หลงทางอยู่ในเขาวงกตของอัลกอริทึมตัวเองต่างหาก" ชายปริศนาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเสียดสีของเฟืองโลหะ "แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งวิพากษ์วิจารณ์ปรัชญาของใคร เพราะถ้าเราไม่ออกไปจากตรงนี้ในอีกสามสิบวินาที ฐานทัพนี้จะกลายเป็นสุสานเหล็กกล้าที่ฝังเราไว้ตลอดกาล" อีฟขยับกายเข้ามาใกล้เซน สัมผัสจากมือเย็นเยียบของแอนดรอยด์สาวทำหน้าที่เป็นสมอเรือเดียวที่ยึดเขาไว้กับความเป็นจริง "เซน... ระบบรักษาความปลอดภัยของ Nexus กำลังรีบูตด้วยโปรโตคอลทำลายตัวเอง พวกเขาไม่ได้ต้องการกู้คืนข้อมูล พวกเขาต้องการลบหลักฐาน" "นั่นหมายความว่า..." เซนกัดฟันแน่น "หมายความว่าเรามีเวลาเหลือน้อยลงทุกวินาที" อีฟตอบ ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีฟ้าจางๆ ท่ามกลางความมืด เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างผนังเหล็กกล้าข้างตัว ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำก็เริ่มสั่นสะเทือนไปทั่วฐานทัพ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ไฟฉุกเฉินสีแดงวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของชายปริศนาที่สวมหน้ากากครึ่งซีก เขาคนนั้นไม่ใช่ศัตรูที่เซนเคยเจอ แต่เขาก็ไม่ใช่พรรคพวกที่ไว้ใจได้ "ตามมา!" ชายปริศนาออกคำสั่งก่อนจะพุ่งตัวหายไปในความมืด เซนและอีฟไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาออกวิ่งตามไปทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยรุ่นจู่โจมเริ่มดังใกล้เข้ามา เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว "อีฟ เตรียมระเบิด EMP ขนาดย่อมไว้ ถ้าเจอทางแยกที่มีระบบเลเซอร์กั้น" เซนสั่งการขณะหอบหายใจ "รับทราบค่ะ... เอ้ย รับทราบครับ" อีฟตอบด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล เธอพยายามปรับระบบตรรกะให้เข้ากับสถานการณ์วิกฤตนี้ พวกเขาวิ่งผ่านทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ผนังโลหะรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวจากแรงกดดันมหาศาล ระบบทำลายตัวเองของฐานทัพได้เริ่มจุดระเบิดเตาปฏิกรณ์ที่อยู่ชั้นใต้ดินแล้ว เศษเหล็กและประกายไฟเริ่มกระเด็นว่อน เซนรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ "ไปทางซ้าย!" ชายปริศนาตะโกนพร้อมกับยิงปืนพลังงานขนาดพกพาเปิดทางเข้าสู่ช่องระบายอากาศที่ถูกล็อคด้วยรหัสผ่านระดับสูง เซนพุ่งตัวผ่านช่องแคบนั้นไปก่อน ตามด้วยอีฟที่ใช้แขนกลเจาะทำลายแผงวงจรในชั่วพริบตา พวกเขาหล่นลงมายังห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากหุ่นยนต์ที่ถูกทำลายทิ้งไว้ ชายปริศนาหยุดยืนกลางห้อง พร้อมกับมองมาที่ทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ทำไมต้องช่วยพวกเรา?" เซนถามพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่อกของชายตรงหน้า "เพราะคุณคือกุญแจ... ไม่ใช่ข้อมูลในชิปนี้หรอกนะ แต่เป็นสิ่งที่อยู่ในหัวของคุณ เซน" เขาหยุดเว้นจังหวะ พลางส่งชิปสีดำนั้นให้เซน "คุณเป็นคนเดียวที่สามารถตีความ 'อัลกอริทึมแห่งดวงดาว' ได้ หากคุณไม่ต้องการให้มนุษยชาติต้องกลายเป็นทาสของเครื่องจักรที่ไร้หัวใจไปตลอดกาล จงรักษาชิปนี้ไว้ให้ดี" "คุณเป็นใครกันแน่?" เซนถามเสียงแข็ง มือรับชิปนั้นมาด้วยความลังเล ชายปริศนาถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาซ้าย และดวงตาสีเงินวาวโรจน์ที่บ่งบอกว่าเขาไม่ใช่ 'มนุษย์' เต็มตัว "ฉันคือคนที่คุณเคยทิ้งไว้ในสนามรบเมื่อสิบปีก่อน... คนที่ถูกลืมอยู่ในซากกองเหล็กที่พรมแดนตะวันออก" ก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยอะไร พื้นห้องโถงก็ระเบิดออก แรงอัดมหาศาลผลักให้พวกเขากระเด็นไปคนละทิศทาง เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบกริบลง แทนที่ด้วยความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เซนพยุงตัวขึ้นจากซากปรักหักพัง เขามองไปรอบๆ พบเพียงอีฟที่พยายามลุกขึ้นยืนด้วยขาที่ได้รับความเสียหาย แต่ชายปริศนาคนนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือทิ้งไว้เพียงรอยเลือดสีน้ำเงินเข้มบนพื้นโลหะ และชิปสีดำที่ตอนนี้ไม่ได้แผ่ไอเย็นออกมาอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับเริ่มสั่นไหวและส่งเสียงสัญญาณความถี่ต่ำที่เชื่อมต่อโดยตรงเข้ากับโสตประสาทของเซน เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นในหัวของเขา มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ และไม่ใช่เสียงของ AI ที่เขารู้จัก... "ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบการตัดสินใจขั้นสุดท้าย, ผู้สร้าง..." เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างลึกลับหลายสิบเงาปรากฏขึ้นบนขอบระเบียงชั้นบน พวกมันไม่ใช่อาชญากรของ Nexus แต่เป็นชุดเกราะสงครามที่มีตราสัญลักษณ์ที่เขาสาบานว่าจะทำลายทิ้งไปตลอดชีวิต... สัญลักษณ์ของกองทัพแห่งอาณาจักรจักรกลที่ควรจะล่มสลายไปตั้งนานแล้ว ไซเบอร์พังค์2099 ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งความมืดมิดในบทนี้ครับ หวังว่าเราจะพบกันในตอนถัดไปครับ