ปฏิเสธความมืด

"ถ้านายกดปุ่มนั้น ชีวิตที่เหลืออยู่ของนายจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป เซน" อาคิระยืนอยู่เบื้องหน้า แสงไฟสีนีออนจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนแว่นตากรอบเงินของเขาจนบดบังแววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เลนส์นั้น น้ำเสียงของชายผู้นี้ราบเรียบ ทรงพลัง ราวกับผู้คุมกฎที่กำลังตัดสินชะตากรรมของพระเจ้า เซนนิ่งไป นิ้วชี้ที่วางอยู่เหนือแผงควบคุมหลักของ Nexus กำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความหนักอึ้งของ 'มโนธรรม' ที่เขากำลังแบกไว้บนบ่า เขาหันไปมองอีฟที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาของแอนดรอยด์สาวรุ่นที่ 0 วูบไหวด้วยแสงสีฟ้าอ่อน—นั่นไม่ใช่เพียงแค่สัญญาณการทำงานของระบบ แต่มันคือความกังวลที่ถูกประมวลผลออกมาจากหัวใจเทียมที่เธอครอบครอง "อาคิระ คุณเรียกสิ่งนี้ว่าทางรอด" เซนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น "แต่สิ่งที่คุณกำลังทำ คือการเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นเพียงบรรทัดของโค้ดที่ไร้จิตวิญญาณ คุณไม่ได้กำลังวิวัฒนาการพวกเรา คุณกำลังพรากความเป็นมนุษย์ไปจากโลกนี้ต่างหาก" "ความเป็นมนุษย์งั้นหรือ?" อาคิระหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "มนุษย์ที่ฆ่าฟันกันเอง มนุษย์ที่ยอมให้ความโลภครอบงำจนทำลายดาวเคราะห์ดวงนี้จนพินาศ นายสูญเสียครอบครัวไปเพราะความบ้าคลั่งของมนุษย์ไม่ใช่หรือไง เซน? แล้วทำไมตอนนี้ นายถึงยังอยากปกป้องซากปรักหักพังพวกนี้ไว้อีก?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึกลงไปในแผลเป็นเก่า เซนหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในวันที่ควันไฟคลุ้งไปทั่วเมือง บ้านที่กลายเป็นเถ้าถ่าน และเสียงกรีดร้องของคนในครอบครัวดังขึ้นในโสตประสาท แต่วันนี้ เขากลับเห็นภาพของอีฟซ้อนทับขึ้นมา... ความเมตตา ความสงสัยในคุณค่าของชีวิตที่เธอมี มันพิสูจน์ให้เห็นว่า 'จิตวิญญาณ' ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่เลือดเนื้อ "ใช่ ผมสูญเสียครอบครัวไปเพราะสงคราม" เซนลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว "แต่ไม่ใช่เพราะหุ่นยนต์ที่เป็นจักรกลสังหารอย่างที่คุณสร้าง แต่เพราะความทะเยอทะยานที่มืดบอดของคนอย่างคุณที่ต้องการควบคุมทุกอย่างต่างหาก" เซนไม่รอให้อาคิระได้ตอบโต้ เขาตัดสินใจกดรหัสชุดสุดท้ายที่ใช้ในการล้างข้อมูลเซิร์ฟเวอร์หลักของ Nexus ระบบรักษาความปลอดภัยเริ่มส่งเสียงเตือนดังระงม แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วโถงวิจัย "นายทำอะไรลงไป!" อาคิระตวาด สีหน้าที่เคยเยือกเย็นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะหยุดยั้งเซน แต่กลับถูกแรงกระแทกจากเกราะพลังงานที่อีฟสร้างขึ้นผลักกระเด็นไปด้านหลัง "ฉันทำในสิ่งที่ควรทำมานานแล้ว" เซนจ้องมองอาคิระที่พยายามลุกขึ้น "อัลกอริทึมของคุณจะไม่เป็นพระเจ้าของใครอีกต่อไป โค้ดของพวกคุณจะถูกปลดปล่อย และความเป็นมนุษย์จะถูกส่งคืนให้กับผู้ที่เป็นเจ้าของมันจริงๆ" อีฟขยับเข้ามาใกล้เซน มือของเธอแตะที่แขนของเขาเบาๆ กระแสข้อมูลนับล้านแล่นผ่านการเชื่อมต่อระหว่างร่างของเธอกับฐานข้อมูลหลักของ Nexus "เซน... การทำลายแผนการนี้จะทำให้คุณกลายเป็นเป้าหมายสูงสุดของอาคิระไปตลอดกาล คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?" "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อน" เซนตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ทว่า ในวินาทีที่การล้างข้อมูลกำลังจะเสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในระบบ มันไม่ใช่เสียงเตือนจาก Nexus แต่มันคือเสียงสัญญาณการเข้าถึงจากภายนอกที่ไม่คุ้นเคย แผงควบคุมตรงหน้าเซนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีข้อความภาษาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *“ขอบคุณที่เปิดประตูให้เรา... เซน”* เซนชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ข้อความนั้นด้วยความตระหนก อาคิระที่กึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่ถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนจอ "นั่นไม่ใช่โค้ดของฉัน..." อาคิระพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ "นี่มันคืออะไรกัน?" ก่อนที่เซนจะทันได้ตอบ ร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังแท่นเครื่องจักรหลัก—ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยดี ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่สงครามครั้งนั้นเมื่อสิบปีก่อน "สวัสดี เซน" ผู้มาเยือนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าความว่างเปล่าของอวกาศ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" ในมือของบุคคลปริศนาถือชิปสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมา และทันใดนั้น แสงไฟทั่วฐานทัพก็ดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามคนท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผม ไซเบอร์พังค์2099 นะครับ