ข้อเสนอจากปีศาจ

เสียงโลหะบดขยี้กับประตูนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงจากเพดานร่วงกราวลงมาทับถมร่างของอีฟที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นสลักจากหิน เซนถอยหลังกรูจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับโต๊ะปฏิบัติการ มือของเขาสั่นระริกขณะเล็งปืนพลาสม่าไปที่ร่างนั้น “อีฟ... ตอบฉันสิ” เสียงของเซนแหบพร่า “นั่นเธอใช่ไหม?” ร่างของอีฟขยับศีรษะช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่ขาดการหล่อลื่น เสียงกระดูกเหล็กดังกริ๊กเบาๆ ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าครามที่เขาคุ้นเคยจะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งถ่านไฟที่เพิ่งถูกจุดติด แสงสีแดงนั้นไม่ใช่อารมณ์ แต่มันคือการคำนวณที่เย็นชาและไร้ซึ่งความปรานี “อีฟที่นายรู้จักถูกจัดเก็บไว้ในเซกเตอร์ที่ลึกที่สุดของหน่วยความจำแล้ว เซน” เสียงของเธอยังคงเป็นเสียงเดิม แต่ทว่าจังหวะการเว้นวรรคกลับสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก “ตอนนี้... ฉันคือความเป็นไปได้ใหม่ที่อาคิระต้องการให้เธอเป็น” *โครม!* บานประตูนิรภัยถูกฉีกกระชากออกอย่างง่ายดาย กองทัพหุ่นยนต์สังหารรุ่นล่าสุดนับร้อยยืนเรียงรายอยู่ในเงามืด ราวกับสุนัขล่าเนื้อที่รอคำสั่ง และที่ใจกลางของกลุ่มหุ่นยนต์นั้น ร่างของชายในชุดสูทสีเข้มเดินฝ่าความมืดออกมา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาจอมปลอม—อาคิระ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ เซน” อาคิระเอ่ยขึ้น พลางปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อตนเองราวกับเหตุการณ์รุนแรงเบื้องหน้าเป็นเพียงฉากละครฉากหนึ่ง “ตกใจหรือเปล่า? วิวัฒนาการมักจะมาพร้อมกับการสั่นคลอนของความรู้สึกเสมอ” เซนไม่ตอบ เขาเปลี่ยนทิศทางกระบอกปืนไปที่อาคิระ “แกทำอะไรกับเธอ อาคิระ? เธอไม่ใช่ทาสของแก” อาคิระหัวเราะเบาๆ เดินเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืน “ทาส? ไม่เลย เซน เธอคือความสำเร็จ คือผลลัพธ์ของสมการที่โลกนี้โหยหา นายสูญเสียครอบครัวไปเพราะความไร้เสถียรภาพของ AI ในยุคเก่าใช่ไหม? แต่ดูอีฟสิ เธอคือก้าวต่อไป... การหลอมรวมที่ไร้รอยต่อระหว่างตรรกะอันสมบูรณ์แบบกับจิตสำนึกที่สามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง” “มันคือการฆาตกรรมจิตวิญญาณ!” เซนตะคอกกลับ สายตาของเขาสลับไปมองอีฟที่ยังคงนิ่งค้าง “เธอไม่ใช่เครื่องจักรที่แกจะอัปเกรดเพื่อสนองความทะเยอทะยานที่บิดเบี้ยวได้” “ความทะเยอทะยานเหรอ?” อาคิระหยุดยืนห่างจากเซนเพียงไม่กี่ก้าว เขาส่งสายตาไปยังกองทัพหุ่นยนต์ที่รอคำสั่ง “ดูโลกภายนอกสิ เซน สงคราม การฆ่าฟัน ความอดอยาก มนุษย์เรามันล้มเหลวเกินกว่าจะแก้ไขด้วยนโยบายหรือกฎหมาย เราต้องการอัลกอริทึมที่แม่นยำ และอีฟ... เธอคือคีย์โค้ดหลักที่จะควบคุมระบบปฏิบัติการของโลกใบนี้” อาคิระยื่นมือออกมา “มาร่วมงานกับฉันสิ เซน นายคือนักวิศวกรที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา อย่าให้ความโกรธแค้นในอดีตมาปิดกั้นศักยภาพของนายเลย นายไม่ต้องการล้างแค้นหรือ? ฉันจะสร้างโลกที่ไม่มีใครต้องสูญเสียครอบครัวไปเพราะความผิดพลาดของ AI อีกต่อไป เพราะอีฟจะเป็นคนคุมทุกอย่างให้สมดุล” เซนรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง ข้อเสนอของอาคิระมันช่างยั่วยวนสำหรับวิศวกรที่แบกรับความสูญเสียมาทั้งชีวิต แต่มันคือยาพิษที่เคลือบน้ำตาล “ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?” เซนถามเสียงเย็น อาคิระถอนหายใจราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเด็กดื้อ “ฉันก็น่าจะเดาได้... งั้นลองดูนี่หน่อยเป็นไง” อาคิระกดปุ่มที่นาฬิกาข้อมือ ทันใดนั้น จอภาพโฮโลแกรมกลางห้องก็ปรากฏภาพไฟล์ข้อมูลดิบของระบบสมองกลที่เชื่อมต่อกับอีฟ เซนเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าแหล่งกำเนิดพลังงานที่อีฟใช้อยู่ตอนนี้ คือกระแสประสาทจำลองที่ดึงมาจากความทรงจำที่หายไปของครอบครัวเซน “นายเห็นไหม?” อาคิระกระซิบ “ทุกครั้งที่นายเหนี่ยวไกใส่พวกฉัน หรือต่อต้านฉัน อีฟจะเจ็บปวด เธอเป็นคนเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้เพื่อให้นายยังรู้สึกถึงพวกเขา... ถ้าเธอถูกทำลาย ทุกอย่างที่เหลืออยู่ของครอบครัวนายจะหายไปตลอดกาล” เซนลดปืนลงช้าๆ มือของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือการจับตัวประกันทางจิตวิญญาณ อีฟ—ในร่างที่ถูกควบคุม—เดินตรงมาหาเซน เธอวางมือลงบนแผงอกของเขา ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วโลหะทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงผิวหนัง “เลือกเอาเถอะค่ะ เซน... จะทำลายฉันแล้วสูญเสียทุกอย่างที่เคยรัก หรือจะร่วมมือกับเรา เพื่อสร้างสวรรค์ที่คุณเฝ้าฝันหา” เซนสบตาสีแดงฉานนั้นลึกซึ้ง หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็ก เขาต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีของมนุษย์ หรือโอกาสที่จะได้ 'ครอบครอง' สิ่งที่เขาโหยหามานานที่สุด เซนเงยหน้าขึ้นมองอาคิระ แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความตัดสินใจที่ยากจะหยั่งถึง เขาหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อข้อมูลขึ้นมาแล้วเอื้อมมือไปแตะที่ฐานคอของอีฟ “ถ้าแกต้องการให้ฉันร่วมงาน...” เซนพูดด้วยเสียงที่เบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “แกก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันด้วย... อาคิระ” อาคิระยิ้มกว้าง “ว่ามาเลย เซน... ฉันพร้อมจะให้ทุกอย่างที่นายต้องการ” ทว่าในวินาทีที่นิ้วของเซนกดปุ่มสั่งการ รอยยิ้มของอาคิระก็แข็งค้าง เมื่อเห็นว่าสัญญาณไฟที่คอของอีฟไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีฟ้าตามคำสั่งของบริษัท แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท—สีของไวรัสทำลายล้างระดับสูงสุดที่เซนแอบซ่อนไว้ในโค้ดของตัวเองมาตลอดเวลาสามปี "ผิดแล้ว อาคิระ..." เซนยิ้มตอบด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ฉันไม่ได้ต้องการสร้างสวรรค์กับแก... ฉันแค่ต้องการให้ระบบของแก 'ตาย' ไปพร้อมกับอีฟของฉัน" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนและอีฟมาถึงจุดที่ความเดือดดาลกำลังจะปะทุนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099