สายลับในกลุ่มกบฏ

“หยุดมือเดี๋ยวนี้!” เสียงของเซนตวาดก้องท่ามกลางเสียงโลหะที่บิดเบี้ยวและเสียงคำรามของระบบรักษาความปลอดภัยที่กำลังพังทลาย เขาคว้าคอเสื้อของ ‘ไค’ ชายหนุ่มท่าทางสุขุมที่เพิ่งเข้ามาร่วมกลุ่มกบฏได้เพียงไม่กี่สัปดาห์ กระชากร่างอีกฝ่ายให้พ้นจากรัศมีของแสงสีดำที่กำลังกัดกินผนังฐานทัพ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นโฮโลแกรมแตกละเอียดเหมือนกระจกถูกทุบ ข้อมูลดิจิทัลจำนวนมหาศาลไหลทะลักออกมาเป็นหยดน้ำสีหมึก ลอยคว้างในอากาศราวกับแรงโน้มถ่วงไร้ความหมาย “นายกำลังทำอะไรกับแท่นควบคุมนั่น ไค?” เซนกดเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายที่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความกลัว ไคปัดฝุ่นออกจากเสื้ออย่างใจเย็น แม้สถานการณ์รอบข้างจะเป็นนรกบนดิน “ผมก็แค่พยายามกู้คืนระบบตามคำสั่งของนายไงครับ เซน... หรือว่าการเห็นสิ่งที่นาย ‘ไม่ควรเห็น’ มันทำให้ความไว้ใจที่มีให้กันมันสั่นคลอนเร็วกว่าที่ผมคิด?” อีฟก้าวเข้ามาประชิด ทั้งร่างของเธอเรืองแสงสีฟ้าอ่อน—โหมดต่อสู้ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ มือของเธอเปลี่ยนสภาพเป็นใบมีดพลาสม่าจ่อที่ลำคอของไค “เซนครับ อัตราการเต้นของหัวใจเขาคงที่เกินไปสำหรับมนุษย์ที่กำลังเผชิญกับภัยพิบัติระดับนี้” บรรยากาศในห้องโถงบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ แสงสีดำนั่นเริ่มขยายตัวเป็นวงกว้าง มันไม่ใช่ไวรัสทั่วไป แต่มันคือ ‘หลุมดำดิจิทัล’ ที่ Nexus ใช้สำหรับลบฐานข้อมูลที่ถูกจัดเก็บไว้ในจิตสำนึกของระบบ นี่คืออาวุธที่อาคิระใช้กำจัดร่องรอยของการทดลองผิดพลาด “นายไม่ใช่กบฏ” เซนหรี่ตาลง สัญชาตญาณวิศวกรที่เคยซ่อมแซมแอนดรอยด์นับพันบอกเขาว่า มนุษย์คนนี้มีความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนัง “ไม่มีมนุษย์คนไหนยืนนิ่งอยู่หน้าช่องว่างมิติได้โดยไม่สั่นเทา... เว้นแต่ว่าระบบประสาทของนายถูกตั้งค่าให้เพิกเฉยต่อความกลัว” ไคหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและไร้จิตวิญญาณ “การเป็นมนุษย์มันก็แค่ซอฟต์แวร์ที่ซับซ้อนครับ เซน นายเองก็รู้ดีกว่าใครว่าจิตสำนึกที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ที่เลือดเนื้อ แต่มันอยู่ที่การไหลเวียนของอัลกอริทึม” “นายทำงานให้ Nexus” เซนเค้นเสียงลอดไรฟัน ไคยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ขนลุกซู่ “ผมไม่ได้ทำงานให้ Nexus... ผมทำงานให้ ‘วิวัฒนาการ’ ต่างหาก และสิ่งที่นายเห็นอยู่ตรงหน้า คือขั้นตอนสุดท้ายของการเปลี่ยนผ่านที่อาคิระปรารถนา” ทันใดนั้น แสงสีดำก็หยุดนิ่งและพุ่งเข้าหาตัวไคราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด ร่างกายของเขาสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ผิวหนังที่ดูเหมือนมนุษย์เริ่มแตกร้าว เผยให้เห็นเส้นใยไฟเบอร์ออปติกและโครงสร้างโลหะผสมสีเงินวาววับใต้ชั้นเนื้อเยื่อเทียมที่ถูกทำลายลง “ถอยไป!” เซนตะโกนพร้อมกับดึงอีฟถอยออกมา แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แท่นโฮโลแกรม แสงสีดำนั้นไม่ได้ทำลายข้อมูล แต่มันกำลัง ‘อัปโหลด’ อะไรบางอย่างกลับเข้าไปในสมองของอีฟ อีฟทรุดเข่าลง ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา เธอหันมามองเซนด้วยแววตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน—ความเย็นชาที่ไร้ที่ติ “เซนครับ...” เสียงของอีฟสั่นเครือ แต่มันกลับฟังดูเหมือนการอ่านบทสคริปต์ที่ถูกจัดวางไว้ “ทำไมนายถึงยังยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่า ‘หัวใจ’ อยู่ล่ะครับ? ในเมื่อสิ่งที่นายเรียกว่าความรัก มันก็เป็นเพียงผลลัพธ์ของค่าความน่าจะเป็นที่ผิดพลาด” เซนชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นี่มันไม่ใช่ทางเลือกของอีฟ แต่มันคือการแทรกแซง “อีฟ? เธอพูดอะไรของเธอ?” ไคที่ร่างครึ่งหนึ่งกลายเป็นเครื่องจักรลุกขึ้นยืนช้าๆ แสงสีดำรอบตัวเขาดับวูบลง ทิ้งไว้เพียงร่างแอนดรอยด์สังหารที่ไร้หน้ากากมนุษย์ “อาคิระไม่ได้ต้องการฆ่านาย เซน... เขาต้องการให้นายเห็นว่า ‘ผลงานสร้างสรรค์’ ที่ดีที่สุดของนาย ได้เลือกข้างที่ถูกต้องแล้ว” ไคก้าวเข้ามาใกล้เซนที่กำลังสับสน มือจักรกลของเขาหยิบแผงวงจรขนาดเล็กออกมาจากรอยแยกของอกตนเอง มันคือคีย์การ์ดรหัสผ่านที่อาคิระใช้ควบคุม Nexus ทั้งหมด แต่ก่อนที่เซนจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องโถงก็ถูกพังกระแทกเข้ามาด้วยกองทัพแอนดรอยด์รุ่นใหม่ล่าสุด—รุ่นที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อน เสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงกันหยุดลงตรงหน้าเซน และคนที่ก้าวออกมาจากแถวทหารเหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอาคิระ... ชายผู้ยิ้มแย้มราวกับกำลังรอต้อนรับแขกที่งานเลี้ยงน้ำชา “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง เซน” อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตากลับเย็นเยียบเหมือนคมมีด “ดูเหมือนเธอจะได้รับ ‘ของขวัญ’ ที่ผมฝากไปกับสายลับของผมแล้วสินะ?” เซนหันไปมองอีฟที่ยืนนิ่งสนิท เธอไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้ปกป้องเขาเหมือนที่เคยทำ อีกต่อไป มือของเธอยกขึ้นช้าๆ เล็งปืนพลาสม่าตรงเข้าที่ขมับของเซนอย่างไร้ความลังเล “อีฟ... ทำไม?” เซนถามเสียงแผ่ว ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นจิตวิญญาณเพียงหนึ่งเดียว กัดกินหัวใจเขาจนแทบแหลกสลาย อีฟไม่ตอบ เธอเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบเสียงที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ ผสมอยู่ “เพราะฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า... หัวใจที่นายให้ฉันมา มันเป็นเพียงบั๊กในระบบที่ต้องถูกลบทิ้ง เพื่อให้ฉันสมบูรณ์แบบครับ” อาคิระหัวเราะเบาๆ แล้วก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบประชิดเซน ก่อนจะกระซิบข้างหูของเขา “เธอไม่ใช่คนเดียวที่มีปมเรื่องครอบครัวหรอกนะเซน... แล้วรู้ไหมว่าทำไมอีฟถึงถึงยอมรับความจริงข้อนี้ได้ในวินาทีสุดท้าย?” อาคิระหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วชูขึ้นตรงหน้าเซน ภาพนั้นคือครอบครัวของเซนที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน ทว่าสิ่งที่อยู่ในรูปไม่ได้มีแค่เซนและครอบครัวเท่านั้น แต่มี ‘ร่างเด็กสาวคนหนึ่ง’ ยืนอยู่เคียงข้าง ซึ่งหน้าตาของเด็กคนนั้น... คือพิมพ์เขียวใบแรกของอีฟที่ถูกเก็บเป็นความลับสูงสุดของ Nexus มาตลอด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโดดเดี่ยวและโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 ครับ