คำสารภาพริมระเบียง

เสียงกระดาษรายงานงบประมาณของสภานักเรียนที่ถูกพลิกพลิกสลับไปมาด้วยปลายนิ้วเรียวยาว คือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องกระจกชั้นบนสุดของอาคารหอพักประธานนักเรียนในยามวิกาล รันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเข้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังของคนที่เอาแต่นั่งหลังตรงแหน่วอยู่หน้าโต๊ะทำงานมาเกือบสองชั่วโมงเต็มโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ "ถ้าจะตรวจละเอียดขนาดเอาแว่นขยายมาส่องหาจุดทศนิยมผิดพลาดแบบนั้น เกรงว่าเงินกองทุนชมรมพัฒนาบอร์ดเกมปีนี้คงได้กลายเป็นหมันพอดีนะคะ คุณประธานนักเรียน" รันเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงติดตลก รอยยิ้มมุมปากมีความกวนประสาทตามสไตล์ตัวตึงประจำสถาบันที่คิรินคุ้นเคยดี แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบโต้อย่างเคย แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อยชะงักไปนิด ก่อนที่เจ้าตัวจะวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* คิรินไม่หันกลับมามอง แต่เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านความเงียบนั้นกลับแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย "นายเงียบปากสักนาที จะตายไหมรัน" "อุ๊ย แรงจังค่ะ" รันหัวเราะในลำคอเบาๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินทอดน่องไปยังระเบียงกระจกบานใหญ่ที่เปิดรับลมยามค่ำคืน สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกราตรีลอยเข้ามาปะทะจมูก ท้องฟ้ายามนี้ประดับประดาด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มผู้ทะลุมิติให้ดูราวกับภาพวาด รันเท้าแขนลงกับราวระเบียงเหล็กดัด มองทัศนียภาพเบื้องล่างที่เงียบสงบของสถาบันการศึกษาที่เต็มไปด้วยความลับและระบบปริศนาที่เขาต้องเอาตัวรอดมาตลอดหลายเดือนนี้ ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวตามออกมาจากในห้อง รันเหลือบสายตามองเงาสะท้อนบนกระจกใสก็เห็นว่าคิรินเดินมายืนอยู่ข้างกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น ไหล่กว้างของประธานนักเรียนหนุ่มอยู่สูงกว่าเขาเล็กน้อย และบรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายก็เต็มไปด้วยความอึมครึมที่ยากจะคาดเดา "ระบบของนาย..." คิรินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองออกไปไกลโพ้น ทว่าสันจามีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏชัดเจน "มันเคยเตือนนายไหม... ว่าการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นมากๆ จะทำให้แผนการทั้งหมดพังไม่เป็นท่า?" รันหันขวับ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วคิรินไม่เคยเอ่ยถึงเรื่อง 'ระบบ' ตรงๆ สักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายยอมเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเกินกว่าจะล้อเล่น "หืม? หมายความว่ายังไงคะคุณประธาน หรือว่าคุณกำลังกลัวว่าฉันจะเข้าไปปั่นหัวระเบียบอันแสนน่าเบื่อของคุณจนพังพินาศกันแน่?" รันแสร้งยิ้มกริ่มกลบเกลื่อนความประหลาดใจในแววตา แต่คิรินไม่ยอมเล่นด้วย ดวงตาคมเข้มคู่นั้นหันกลับมาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรันนิ่งสนิท แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของหนุ่มหล่อสุดเย็นชาคนนี้จนเห็นขนตางอนยาวและสันจมูกโด่งเป็นสันคมชัดเจน หัวใจของรันกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อจู่ๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ถูกลดทอนลงโดยที่อีกฝ่ายเป็นคนขยับเข้ามาใกล้ "ฉันไม่ได้หมายถึงระเบียบ..." คิรินกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟังอย่างประหลาด รันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความกวนประสาทที่เคยมีหายวับไปกับตาเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คิรินพยายามกดทับมาตลอด มือเรียวที่เท้าอยู่บนราวระเบียงเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว "แล้ว... นายหมายถึงอะไรล่ะคะ" รันถามเสียงเบาลงโดยอัตโนมัติ บรรยากาศรอบตัวคล้ายถูกบีบอัดให้แคบลงจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวผิดจังหวะ คิรินถอนหายใจยาวราวกับพยายามรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบผู้ที่ไม่เคยแสดงจุดอ่อนให้ใครเห็น กลับมีร่องรอยความสั่นไหวเล็กๆ ที่มุมปาก มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาแตะกลุ่มผมนุ่มของรัน แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศก่อนจะทิ้งมือลงข้างลำตัวอย่างหักห้ามใจ "ฉันหมายถึง..." คิรินหลบสายตาไปเสมองทางอื่นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาตรงๆ ด้วยความแน่วแน่ที่ทำเอารันแทบหยุดหายใจ "ฉันหมายถึง... นายกำลังทำให้ฉันเสียศูนย์ รัน... นายทำให้ฉันละสายตาจากเป้าหมายของตัวเองไม่ได้เลย ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉัน... ที่ฉัน..." ประโยคขาดหายไปในลำคอ ทว่าความเงียบที่ตามมากลับดังยิ่งกว่าเสียงตะโกนใดๆ คิรินเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าหล่อเหลานั้นขึ้นสีแดงจางๆ อย่างเห็นได้ชัดภายใต้แสงจันทร์ แม้เจ้าตัวจะพยายามรักษาฟอร์มความนิ่งขรึมไว้แค่ไหน แต่ร่องรอยความเขินอายผสมความอึดอัดใจก็ฟ้องออกมาจนหมดสิ้น รันเบิกตากว้าง สมองที่เคยประมวลผลรวดเร็วราวดิจิทัลคอมพิวเตอร์กลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ ข้อความสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของประธานนักเรียนผู้แสนเย็นชาและเคร่งครัดในกฎระเบียบคนนี้ เป็นสิ่งเดียวที่ไม่อยู่ในอัลกอริทึมการคาดการณ์ของระบบเลยแม้แต่น้อย "คะ... คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย!" รันหลุดอุทานออกมา น้ำเสียงที่เคยฉะฉานกลับติดขัดอย่างน่าประหลาด สองแก้วใสร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ต้องมีใครมาสัมผัส ร่างโปร่งผถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนสะโพกชนเข้ากับราวระเบียง "นี่คุณ... เมาชาสมุนไพรของสภารึเปล่าคะเนี่ย ถึงได้มาพูดจาแปลกๆ แบบนี้!" "ฉันไม่ได้เมา" คิรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว เขาก้าวตามรันเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งจนรันไม่มีทางถอยหนี ดวงตาคมกริบฉายแววความอัดอั้นตันใจที่เก็บงำมานาน "และฉันก็ไม่ได้พูดเล่น... รัน นายได้ยินชัดเจนดีอยู่แล้ว" รันอ้าปากค้าง สมองกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ทว่ายังไม่ทันที่รันจะได้หาคำพูดไหนมาสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์มความกวนของตัวเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นในโสตประสาทของระบบก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจของเป้าหมายหลัก 'คิริน' พุ่งสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย (140 bpm) เนื่องจากความรู้สึกจริงใจที่ถูกเปิดเผย]* *[ภารกิจลับพิเศษอัปเดต: 'คำสารภาพใต้แสงจันทร์' — ตอบรับความรู้สึกของประธานนักเรียนผู้เย็นชาภายใน 60 วินาที เพื่อปลดล็อกสถานะความสัมพันธ์ระดับสูงสุด!]* *[คำเตือน: หากปฏิเสธ ระบบจะทำการรีเซ็ตความทรงจำของเป้าหมายและลงโทษผู้ใช้ด้วยการหักแต้มเสน่ห์ 50% ทันที!]* รันเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่ออ่านข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า หักแต้มเสน่ห์ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เหรอ! แบบนั้นเขาก็กลายเป็นเด็กหนุ่มไร้ตัวตนในสถาบันนี้น่ะสิ! ทว่ายังไม่ทันที่รันจะได้กดเลือกคำตอบใดๆ ประตูระเบียงด้านหลังที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจของเลขาธิการสภานักเรียนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกพังไม่เป็นท่า "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ระบบป้องกันภัยรอบสถาบันจู่ๆ ก็แจ้งเตือนสีแดง และมีบุคคลปริศนาบุกรุกเข้ามาทางเขตหวงห้ามใต้ดินแล้วครับ!" คิรินขมวดคิ้วมุ่นทันที ความโรแมนติกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาของประธานนักเรียนแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในฐานะผู้นำทันที เขาหันกลับมามองรันที่ยังคงยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ด้วยความสับสนระคนตกใจ "อยู่ในห้องนี้ ล็อกประตูให้เรียบร้อย..." คิรินเอ่ยสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปตามเสียงรายงาน ทว่าก่อนที่คิรินจะก้าวพ้นขอบประตู รันกลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววไหวระริกแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ "ใครบอกว่าจะให้อยู่คนเดียวล่ะคะ..." รันยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้หัวใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากคำสารภาพเมื่อครู่ "เรื่องสนุกๆ แบบนี้... ฉันไม่พลาดหรอกนะ คุณประธาน!" คิรินชะงักไปนิด ก้มมองมือที่จับชายเสื้อของตนไว้ ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปากเป็นครั้งแรกในรอบค่ำคืน—รอยยิ้มที่ไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและท้าทาย *[แจ้งเตือนระบบ: ผู้ใช้ยอมรับเงื่อนไขเฉพาะกิจ... ปลดล็อกสกิลคู่หู 'ประสานจิตวิญญาณ' ชั่วคราว! เตรียมรับมือกับบททดสอบถัดไปได้ ณ บัดนี้!]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!