เสียงปรบมือจากก้นบึ้งหัวใจ

เสียงสะท้อนของประโยคว่า *"ทำได้ไม่เลวเลยนี่... น้องชาย"* ยังคงลอยวนอยู่ในโสตประสาทของรัน ราวกับคลื่นใต้น้ำที่กระแทกเข้ากับแนวหินผาอย่างต่อเนื่อง ทว่าในวินาทีนี้ ไม่มีเวลาให้เด็กหนุ่มได้เอ่ยคำย้อนถามหรือไขข้อข้องใจใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อบรรยากาศภายในหอประชุมใหญ่ของสถาบันเซนต์ลูเมียกำลังระอุไปด้วยแรงกดดันจากมวลชนนับพันชีวิต สายตาทุกคู่ต่างพุ่งเป้ามาที่เวทีกลาง ณ จุดที่ร่างโปร่งในชุดนักเรียนระเบียบจัดยืนหยัดอยู่ ท่ามกลางเศษซากละอองแสงอณูมานาที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากการปะทะครั้งประวัติศาสตร์ รันปัดฝุ่นตามเนื้อตัวด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่เป็นเพียงการเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ทว่าดวงตาสองข้างกลับประกายแสงวาววับอย่างรู้ทัน รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งสงบ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถง ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบอันคุ้นเคยจะดังขึ้นในหัว *[ติ๊ง! ยินดีด้วย! ผู้เล่น ‘รัน’ บรรลุเงื่อนไขลับ: "การหักล้างตรรกะแห่งความสมบูรณ์แบบ" สำเร็จ]* *[ได้รับแต้มประสบการณ์สะสม x 50,000 แต้ม!]* *[สถานะระบบ: ปลดล็อกเลเวล 50 (MAX-CAP ก่อนกำหนด)!]* *[ปลดล็อกทักษะพิเศษระดับตำนาน: ‘เนตรทะลวงจิต’ (Psychic Eye) — ความสามารถในการมองทะลุชั้นเกราะป้องกันจิตใจและอ่านความรู้สึกที่แท้จริงของเป้าหมายได้ในระยะ 10 เมตร]* รันกระตุกยิ้มกว้างขึ้นอีกนิดในใจ ระบบนี้ช่างรู้ใจเขาเสียจริง ในเวลาที่แต้มกำลังร่อยหรอ การประทานรางวัลชุดใหญ่ไฟกระพริบเช่นนี้ย่อมทำให้เขากลายเป็น "เศรษฐีใหม่" แห่งห้วงมิติได้ในชั่วข้ามคืน แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขายิ่งกว่าตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋ว ก็คือปฏิกิริยาของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า คิริน... ประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความรู้สึกและยึดถือระเบียบวินัยดั่งชีวิต ตอนนี้กำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเย็นชาหรือหงุดหงิดอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่มีความซับซ้อนบางอย่างฉาบอยู่เบื้องลึก ราวกับผืนน้ำนิ่งสงบที่กำลังสะท้อนภาพพายุหมุน ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงปรบมือเบาๆ จะดังขึ้นจากแถวหน้า แปะ... แปะ... แปะ... มันเป็นเสียงที่ไม่ได้ดังกระหึ่มเหมือนเสียงเฮของฝูงชน แต่มันกลับทรงพลังจนสามารถกดขยี้เสียงซุบซิบทั้งหมดในหอประชุมให้มลายหายไปในพริบตา คิรินเป็นผู้เริ่มปรบมือนั้นด้วยตนเอง ปลายนิ้วเรียวยาวกระทบกันเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่น ดวงตาคมกริบประสานเข้ากับนัยน์ตาซุกซนของรันอย่างไร้การหลบเลี่ยง รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่เคยคาดคิดว่าคนอย่างคิรินจะยอมแสดงความชื่นชมใครต่อหน้าธารกำนัลได้ถึงเพียงนี้ "นายแพ้แล้วนะ ประธาน" รันเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความกวนประสาทตามนิสัยเดิม "หรือว่าอยากจะขอแก้มตัวรอบสอง? แต่บอกไว้ก่อนนะ ค่าสนามครั้งต่อไปแพงมาก หินมานาเกรด S สามก้อน... ฉันถึงจะยอมขยับนิ้ว" คำพูดติดตลกนั้นไม่ได้ทำให้คิรินโกรธเคืองแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหารันทีละก้าวอย่างมั่นคง ฝีเท้าของประธานนักเรียนไม่มีความเร่งรีบ ทว่ากลับสร้างแรงกดดันอันน่าประหลาดให้กับผู้คนที่เฝ้ามองอยู่โดยรอบ จนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง เมื่อระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ คิรินก็หยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม ร่างสูงกว่าเล็กน้อยทำให้เขาต้องก้มมองลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง "นายไม่เคยทำให้ฉันคาดเดาได้เลยสักครั้ง... รัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มีเพียงเขากับรันเท่านั้นที่ได้ยิน "วิธีที่นายใช้จัดการกับระบบป้องกันค่ายกลเมื่อครู่ มันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปในสถาบันนี้จะคิดค้นขึ้นมาได้ในเวลาไม่ถึงสี่นาที" รันหัวเราะในลำคอเบาๆ "ความลับทางการค้าครับ... เอ้ย! ความลับส่วนบุคคลต่างหากเล่า" เขาเกือบหลุดปากพูดภาษาโลกเดิมออกไปเสียแล้ว "ถ้ามัวแต่เอาแต่มองความต่างของพวกเรา นายก็คงตามหลังฉันไปตลอดกาลนั่นแหละ ท่านประธาน" แทนที่จะแสดงท่าทีฮึดฮัด คิรินกลับระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักนั้นดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาในพริบตาเดียว และในวินาทีนั้นเอง ทักษะใหม่ที่เพิ่งได้รับมาหมาดๆ อย่าง ‘เนตรทะลวงจิต’ ก็ทำงานขึ้นอัตโนมัติ คลื่นพลังงานสีครามจางๆ ไหลผ่านนัยน์ตาของรันชั่วแวบเดียว ภาพสะท้อนเบื้องลึกในจิตใจของคิรินปรากฏขึ้นในหัวของเขา... มันไม่ใช่ความริษยา ไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือ ‘ความเคารพ’ และ ‘ความสนอกสนใจ’ ที่ถูกปิดตายไว้ภายใต้กฎระเบียบอันเข้มงวดมานานแสนนาน รันชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของคิริน บัดนี้ได้พังทลายลงต่อหน้าเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทันใดนั้น เสียงปรบมือระลอกใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากเหล่านักเรียนที่ตั้งสติได้ บรรดาเสียงเชียร์และเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วทั้งหอประชุม ชัยชนะในครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การพิสูจน์ฝีมือ แต่เป็นการประกาศศักดาให้ทุกคนในสถาบันเซนต์ลูเมียได้ประจักษ์ว่า ยุคสมัยเก่าที่ถูกครอบงำด้วยกฎเกณฑ์อันแข็งกระด้างได้สิ้นสุดลงแล้ว และผู้กำหนดกติกานับจากนี้ คือเด็กหนุ่มผู้มาจากต่างมิติคนนี้ คิรินยกมือขึ้นตบไหล่ของรันเบาๆ สองครั้ง แรงกดเบาๆ นั้นแฝงไว้ด้วยความหมายลึกซึ้งที่สื่อถึงการยอมรับจากคู่ปรับคนสำคัญ "นายชนะแล้ว รัน... และต่อจากนี้ไป กฎของสถาบันแห่งนี้ จะต้องถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยมือของนาย" คิรินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะผละตัวออกไปช้าๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทายครั้งใหม่ รันยืนมองแผ่นหลังที่เดินลับตาไปของประธานนักเรียนพลางอมยิ้ม เขาเหยียดแขนบิดขี้เกียจแก้เมื่อย พร้อมกับเตรียมตัวรับมือกับความวุ่นวายที่จะตามมาในอนาคตอันใกล้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวขาลงจากเวที เสียงเตือนระบบรูปแบบใหม่ที่กระชั้นชิดและรุนแรงกว่าเดิมก็กรีดร้องดังก้องขึ้นในโสตประสาท *[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมิติที่จุดอับสายตาชั้นใต้ดิน B4!]* *[เงื่อนไขพิเศษกระตุ้น: "ประตูแห่งพันธนาการ" กำลังเปิดออกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต...]* *[ภารกิจเร่งด่วน: จงหยุดยั้ง "เงาปริศนา" ก่อนที่ความลับสูงสุดของสถาบันจะถูกเปิดเผยในอีก 3 นาทีข้างหน้า!]* รันหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตาเมื่อเงาสีดำสนิทสายหนึ่งพาดผ่านหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมโถงทางเดินชั้นบน—และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาร่างนั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่เขา พร้อมกับส่งรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!