ไม้ตายก้นหีบ

"รีบไปไหนเหรอจ๊ะ... รัน?" เสียงหวานหยดย้อยที่เคลือบไว้ด้วยพิษสงรอบตัวดังขึ้นหยุดฝีเท้าของเด็กหนุ่มผู้ถือครองระบบตัวตึงไว้กลางโถงทางเดินกว้าง ประโยคทิ้งท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนี้ รันไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไปต่อปากต่อคำกับผู้หญิงอันตรายคนนั้น สายตาคมกริบของเขาจดจ้องไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า—หน้าจอที่กำลังแสดงเวลาถอยหลังของรอบตัดสินการประลองอัจฉริยะประจำปี ซึ่งเหลืออีกเพียงสามนาทีเท่านั้น ติ๊ด... เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองที่สั่นระริก *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะกดดันระดับวิกฤต! คำเตือน: คู่แข่งในรอบชิงชนะเลิศได้ทำการปลดล็อกสารกระตุ้นสมอง "นีโอ-ซูพรีม" ซึ่งเป็นโมเลกุลต้องห้ามระดับ S อัตราความสำเร็จในการเอาชนะด้วยวิธีปกติลดลงเหลือ 0.00%]* รันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำให้คนมองต้องนึกหมั่นไส้ "ศูนย์เปอร์เซ็นต์อย่างนั้นเหรอ... ระบบนี่มันชักจะดูถูกมันสมองของอดีตเชฟนักปรุงยาใต้ดินอย่างฉันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง" รันพึมพำกับตัวเองขณะที่เรียวมือกวาดผ่านอากาศอย่างไร้ร่องรอย กระเป๋าหนังสีเข้มข้างเอวถูกเปิดออก เผยให้เห็นขวดแก้วคริสตัลขนาดจิ๋วสามขวดที่บรรจุของเหลวสีรุ้งประกายมุกเอาไว้—นี่คือ "ไม้ตายก้นหีบ" ที่เขาใช้เวลาเคี่ยวกรองส่วนผสมข้ามวันข้ามคืนโดยอาศัยวัตถุดิบหายากจากภารกิจลับก่อนหน้านี้ ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าพุ่งทะยานเข้าสู่สนามประลองหลักทันเวลาพอดี เสียงเฮโลจากอัฒจันทร์รอบด้านดังอึงอลราวกับคลื่นทะเลคลั่ง ทว่าจุดศูนย์กลางของสายตาทุกคู่กลับพุ่งเป้าไปที่ร่างสูงสง่าของประธานนักเรียนหนุ่มสุดเย็นชาอย่าง คิริน ซึ่งยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว แววตาของคิรินในยามนี้ว่างเปล่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยประกายความอัจฉริยะที่เฉียบคมจนน่ากลัว สมกับฉายาอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครเคยโค่นลงได้ "นายมาช้าไปสามสิบวินาที รัน" คิรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังพอที่จะกดดันให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงได้ในพริบตา "คิดจะใช้ลูกไม้ตื้นๆ อะไรมากลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในครั้งนี้อีกงั้นเหรอ?" รันยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งกวนประสาทและมีเสน่ห์จนทำให้สาวๆ บนอัฒจันทร์ถึงกับใจเต้นระส่ำ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับหยิบขวดแก้วคริสตัลสีรุ้งขึ้นมาหมุนเล่นในอุ้งมืออย่างใจเย็น แสงไฟจากสปอตไลท์สาดส่องกระทบกับผิวแก้วจนเกิดประกายระยิบระยับ "ความพ่ายแพ้มันไม่ใช่คำศัพท์ในพจนานุกรมของคนอย่างฉันหรอกนะ ท่านประธาน" รันก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะปฏิบัติการที่อยู่ตรงกลางสนาม กลิ่นอายความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่มทำให้คิรินขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ "อีกอย่าง... ของดีน่ะ เขาเก็บไว้เสิร์ฟเป็นจานสุดท้ายต่างหากล่ะ" กรรมการผู้ควบคุมการประลองให้สัญญาณเริ่มการแข่งขันทันที หน้าจอแสดงโจทย์การปรุงยาสกัดจิตวิญญาณปรากฏขึ้นกลางอากาศ—โจทย์ที่ยากที่สุดในประวัติศาสตร์สถาบัน ซึ่งกำหนดให้ผู้เข้าแข่งขันต้องใช้เวลาสกัดสารบริสุทธิ์ภายในเวลาเพียงห้าสิบวินาทีเท่านั้น คิรินไม่รอช้า สองมือเรียวยาวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำราวจักรกล ชั้นเชิงการควบคุมอุณหภูมิและพลังจิตของเขาอยู่ในระดับไร้ที่ติ สารในบิ๊กเกอร์ของคิรินเปลี่ยนจากสีใสเป็นสีครามเข้มอย่างรวดเร็วท่าเสียงฮือฮาของผู้ชมรอบสนาม หลายคนต่างพากันกระซิบกระซาบว่านี่คือความสมบูรณ์แบบที่มนุษย์ปุถุชนไม่มีทางเอื้อมถึง ในขณะเดียวกัน รันกลับไม่ได้แสดงท่าทีลนลานแม้แต่น้อย เขากลับหลับตาลงชั่วขณะ ปล่อยให้สติสัมปชัญญะเชื่อมต่อกับระบบตัวตึงในห้วงความคิด *[คำสั่งพิเศษ: เปิดใช้งานโหมด 'ประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์' และ 'การปรุงยารสชาติแห่งความทรงจำ'*] พรึบ! ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ประกายตาสสีนิลของรันก็เปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ เขามือซ้ายหยิบขวดแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีรุ้งเทลงไปในเบ้าหลอมทันที โดยไม่สนกฎเกณฑ์การตวงวัดแบบเดิมๆ ที่ตำราเรียนระบุไว้ การกระทำที่ดูสะเพร่าในสายตาคนนอกนี้ ทำให้คิรินถึงกับเหลือบสายตามามองด้วยความประหลาดใจแกมดูแคลน "คิดจะเล่นตลกอะไรในวินาทีสุดท้ายกัน..." คิรินพึมพำในลำคอ ทว่า... ทันทีที่ของเหลวสีรุ้งสัมผัสกับความร้อนระดับสูงปฏิกิริยาเคมีที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น! ตูม! เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากเบ้าหลอมของรัน แต่ไม่มีควันไฟหรือความเสียหาย มีเพียงละอองแสงสีรุ้งพวยพุ่งกระจายตัวออกเป็นรูปวงแหวน กลิ่นหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าหลังฝนตกพรำๆ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งสนามประลอง กลิ่นนั้นไม่ได้หอมหวานเลี่ยน แต่กลับลึกล้ำและสดชื่นจนทำให้ทุกคนที่สูดดมเข้าไปรู้สึกราวกับจิตวิญญาณได้รับการชำระล้าง คิรินที่กำลังจะกดปุ่มส่งมอบผลงานชะงักกึก สารในมือของเขาเกิดปฏิกิริยาต่อต้านละอองแสงนั้นจนเกิดอาการสั่นไหวอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงผลพลังงานของคิรินเริ่มกระพริบเตือนเป็นสีแดง จากความสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ร่วงหล่นลงมาเหลือแปดสิบ... ห้าสิบ... และหยุดนิ่งที่ศูนย์! "บ้าน่า..." คิรินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาทางสีหน้าที่หาดูได้ยากยิ่งจากประธานนักเรียนผู้ไร้ความรู้สึกคนนี้ "นี่มัน... สารละลายโครงสร้างโมเลกุลย้อนกลับ? นายทำลายสมดุลสารของฉันด้วยกลิ่นของพืชตระกูลไหนกันแน่?" รันระบายยิ้มกว้าง เดินเข้าไปใกล้โต๊ะของคู่แข่งที่ยืนนิ่งค้างราวกับรูปปั้น ดวงตาทั้งสองข้างพราวระยับด้วยชัยชนะ "ไม่ได้ใช้พืชตระกูลไหนหรอกนะ ท่านประธาน" รันกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "แต่ฉันแค่อาศัย 'ยาสูตรพิเศษ' ที่ปรุงจากความทรงจำอันน่าปวดหัวของนาย... เมื่อตอนที่เราปะทะกันครั้งแรกต่างหากล่ะ ความเย็นชาของนายมันมีช่องโหว่ตรงความทรงจำที่อยากลืมเลือน... และฉันก็แค่หยิบมันมาปรุงใหม่ให้กลายเป็นรสชาติที่นายไม่มีทางต้านทานไหว" สิ้นคำพูดของรัน หน้าจอหลักกลางสนามก็ประกาศผลการประลองอย่างเป็นทางการ *[ผู้ชนะการประลองรอบตัดสิน: รัน! ด้วยคะแนนเอกฉันท์ 100 ต่อ 0 คะแนน!]* เสียงกรีดร้องและเสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสนามประลองจะถล่มลงมา ความอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่ครองบัลลังก์มานานนับปีถูกโค่นลงอย่างงดงามด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มผู้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ รันยกมือขึ้นโบกทักทายผู้ชมบนอัฒจันทร์ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงการเดินเล่นในสวนหน้าบ้าน ทว่า ในขณะที่รันกำลังจะหันหลังเดินลงจากเวที เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งในหัว เสียงนั้นไม่ได้มาพร้อมกับความสดใสเหมือนทุกที แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินสีเลือดที่ทำให้รันต้องหยุดชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบลับ' นอกเหนือขอบเขตจักรวาล รหัสลับถูกปลดล็อก... และเป้าหมายที่แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีแค่การสยบสถาบันแห่งนี้อีกต่อไป]* มือวุ่นวายที่กำลังจะเก็บขวดแก้วคริสตัลชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดหลังเวที พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังวาบหวิว "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... น้องชาย" ลูกกวาดสีรุ้งขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ!