ตัวแทนผู้กอบกู้หน้า

"เลือกให้ดีล่ะ รัน... เพราะถ้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว สิ่งที่นายพยายามสร้างมาทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงเศษฝุ่น" เสียงของระบบทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเงียบหายไปในมิติจิตสำนึก ทิ้งให้รันยืนอยู่กลางโถงทางเดินของสถาบันเซนต์ไคเนอร์ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสมเพช เยาะเย้ย และคาดหวัง รันยกยิ้มมุมปาก ความกวนประสาทที่ซ่อนอยู่ในแววตาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เขาเพิ่งได้รับชื่อให้เป็นตัวแทนสถาบันลงแข่งใน 'ศึกประลองปัญญาและพลังแห่งดวงดาว' ซึ่งเป็นงานกระชับมิตรระดับทวีป แต่ดูเหมือนจะมีคนไม่กี่คนที่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของคณะกรรมการ "นี่น่ะเหรอตัวแทนของเรา? เด็กปีหนึ่งที่วันๆ เอาแต่เล่นตลกกับระบบเนี่ยนะ?" เสียงทุ้มต่ำของนักเรียนชายจากสถาบันพันธมิตรดังขึ้น เขาคือ 'คาร์ล' อัจฉริยะจากสถาบันทิศใต้ ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการเหยียดหยามคนอื่นด้วยคำพูด รันไม่ได้หันไปมองในทันที เขากำลังเช็กสถานะหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า [ภารกิจลับ: รักษาเกียรติภูมิแห่งสถาบันและทำให้คู่ต่อสู้จดจำชื่อของนายไปตลอดกาล รางวัล: พลังจิตขั้นสูงระดับ S] "คุณครับ... หรือต้องเรียกคุณว่า 'คนพูดมากที่ยังไม่มีผลงาน' ดีนะ?" รันหันไปพร้อมรอยยิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบ "การที่ชื่อผมปรากฏอยู่ในโผรายชื่อ มันน่าจะเป็นเครื่องยืนยันแล้วไม่ใช่เหรอว่า เกณฑ์การตัดสินของคณะกรรมการเข้มงวดกว่ามาตรฐานความคิดเห็นส่วนตัวของคุณเยอะ" คาร์ลหน้าแดงก่ำ ก้าวเท้าเข้ามาหาหวังจะข่มขวัญ แต่กลับถูกมือหนึ่งขวางเอาไว้เสียก่อน "ถอยไป" เสียงที่เย็นชาจนราวกับน้ำแข็งขั้วโลกทำให้บรรยากาศโดยรอบนิ่งสนิท 'ไคลิน' ประธานนักเรียนผู้สง่างามเดินแทรกเข้ามากลางวง ดวงตาสีไพลินของเขากวาดมองรันเพียงครู่ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้ท้าทาย "สถาบันเราตัดสินใจอย่างไร นั่นคือธุระของคนในสถาบัน" ไคลินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ส่วนเรื่องฝีมือ... ถ้าคุณมั่นใจว่ารันไม่เหมาะสมที่จะลงแข่ง ก็เชิญพิสูจน์บนสนามประลอง อย่ามาทำตัวเป็นคนไร้รสนิยมด้วยการด่าทอในโถงทางเดิน" รันแอบยักคิ้วให้แผ่นหลังกว้างของคนเย็นชาข้างหน้า เขาไม่เคยชินเลยจริงๆ กับนิสัย 'ปกป้องแต่ปากแข็ง' ของไคลิน คนๆ นี้มักจะทำเป็นไม่สนใจเขา แต่ทุกครั้งที่มีเรื่อง ไคลินกลับเป็นคนแรกที่กระโดดเข้ามารับกระสุนแทนเสมอ คาร์ลแค่นหัวเราะ "ดี! งั้นเรามาดูกันว่าระบบตัวตึงของนาย จะช่วยให้รอดจากการโดนผมอัดยับในรอบคัดเลือกได้ไหม!" หลังจากคู่แข่งเดินจากไป รันก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาเหลือบมองไคลินที่กำลังจะเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร "ขอบคุณนะครับ ประธาน" รันเอ่ยขึ้นเบาๆ ไคลินชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับมา "อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่ไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกเกียรติของสถาบันเพราะเด็กหลังห้องอย่างนาย" "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าผมชนะและคว้าชัยชนะกลับมาได้ ประธานจะถือว่าผมเป็น 'คนของสถาบัน' อย่างเต็มภาคภูมิไหมครับ?" ไคลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "รัน... นายแบกรับความคาดหวังที่นายเองก็ยังไม่รู้ว่ามันหนักหนาแค่ไหน อย่าเพิ่งมั่นใจไปเลย" เมื่อร่างสูงของไคลินลับตาไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของรันอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมในห้องจัดเก็บอุปกรณ์ประลอง! ระบบคาดการณ์ว่าอาจมีการก่อวินาศกรรมเกิดขึ้นในอีก 10 นาที!] [เงื่อนไขภารกิจเปลี่ยน: คุณมีเวลา 10 นาทีในการไปถึงห้องจัดเก็บและหยุดยั้ง 'บุคคลปริศนา' มิฉะนั้นสถาบันจะล่มสลายก่อนเริ่มการแข่งขัน!] รันเบิกตากว้าง ความรู้สึกสนุกปนระทึกพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ในใจกลับเร่งจังหวะขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาออกวิ่งทันที! แต่ในขณะที่กำลังเลี้ยวผ่านมุมตึก รันกลับชนเข้ากับใครบางคนที่เดินสวนมาอย่างแรงจนร่างของเขากระเด็นถอยหลัง ก่อนจะพบว่าคนที่เขาชนคือ 'อาจารย์สาวลึกลับ' ที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ซึ่งเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูไม่เหมือนของในสถาบันแห่งนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้รันต้องหยุดกึก ไม่ใช่เพราะเขาทำแฟ้มเธอร่วง แต่เป็นเพราะบนหน้าปกแฟ้มนั้น มีสัญลักษณ์ 'ตรากางเขนสีเลือด' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในนิมิตตอนที่เขาข้ามมิติมาครั้งแรก "รีบไปไหนเหรอจ๊ะ... รัน?" เธอถามด้วยน้ำเสียงหวานหูที่แฝงไปด้วยความสั่นสะเทือน "การแข่งขันที่แท้จริงมันยังไม่เริ่มหรอกนะ... เพราะคนที่จะล้มสถาบันแห่งนี้ลง ไม่ใช่คนจากสถาบันอื่น... แต่มันคือ 'นาย' เองต่างหาก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ ลูกกวาดสีรุ้งสัญญาว่าจะพาคุณไปพบกับความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมในตอนหน้าค่ะ!