สัญญาณเตือนภัยสีแดงเข้ม

“ปล่อยมือซะ ไค่หลิน! ถ้ายังขืนดันทุรังจะกางอาณาเขตป้องกันระดับนั้นต่อไป นายได้กลายเป็นซากศพก่อนจะถึงมื้อเย็นแน่!” เสียงตะโกนของรันดังลั่นห้องโถงบัญชาการ แววตาของเด็กหนุ่มที่เคยขี้เล่นกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการพยายามควบคุมพลังงานภายในร่างกายที่ปั่นป่วน สองมือของเขากำลังกดทับลงบนแผงควบคุมหลักที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแทบจะถล่มลงมา ไค่หลิน ประธานนักเรียนผู้เยือกเย็นชาไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาปักหลักยืนตระหง่านอยู่กลางวงเวทสีครามที่กำลังแตกร้าว แสงสว่างจากพลังจิตของเขากำลังถูกดูดกลืนโดยหมอกควันสีดำสนิทที่แผ่พุ่งออกมาจากรอยแยกของมิติเหนือเพดานสถาบัน “ถ้าฉันหยุด นายก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น รัน... นักเรียนคนอื่นจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง” “แต่ถ้านายตาย สถาบันนี้ก็ไม่เหลือใครให้ปกป้องแล้ว!” รันกัดฟันกรอด จังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงสัญญาณไซเรนที่ดังต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงก็เปลี่ยนโทนเสียงไปอย่างสิ้นเชิง จากความแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก กลายเป็นเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง [ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของพลังงานมืดเกินขีดจำกัด บาตรป้องกันชั้นที่เจ็ดถูกทำลายโดยสมบูรณ์! ภัยพิบัติระดับหายนะ: ‘การจุติของความว่างเปล่า’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] เพียงชั่วพริบตา ท้องฟ้าเหนือโดมแก้วของสถาบันที่เคยใสกระจ่างกลับกลายเป็นสีเลือดเข้ม แรงปะทะมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกกำแพงมิติที่เหลืออยู่จนแตกกระจายดั่งเศษแก้ว ความกดอากาศที่เพิ่มสูงขึ้นฉับพลันทำให้รันกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงจนสำลักเลือดออกมา ไค่หลินทรุดเข่าลง สติของเขาเริ่มพร่าเลือน แต่เขายังคงพยายามขยับนิ้วเพื่อวาดวงเวทซ่อมแซมแผลในอากาศ ทว่า... ความพยายามนั้นไร้ผล เมื่อเงาสีดำรูปร่างประหลาดเริ่มแทรกซึมผ่านรอยแยกเข้ามาเหมือนงูพิษ มันไม่ได้โจมตีด้วยกำลัง แต่มันกำลังกัดกิน ‘ตัวตน’ ของทุกคนในรัศมี “ระบบ... มีทางเลือกอื่นไหม?” รันถามในใจ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความกวนประสาทที่เคยมี เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะไม่ให้คนตรงหน้าต้องดับสูญไป [ระบบ: การแทรกแซงในระดับนี้ต้องการ ‘คะแนนความกล้าหาญ’ 10,000 แต้ม และการแลกเปลี่ยนด้วย ‘พันธสัญญาเลือด’ ของโฮสต์... คุณต้องการยืนยันหรือไม่?] รันมองไค่หลินที่กำลังพยายามหยัดกายลุกขึ้น แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเลือด แต่แววตาของเขายังคงเด็ดเดี่ยวไม่เปลี่ยน... ความรู้สึกบางอย่างที่รันพยายามฝังกลบมาตลอดเริ่มทำงาน ความรู้สึกของการมีตัวตนเพื่อใครสักคนที่ไม่ใช่แค่เพื่อการเอาตัวรอด “ยืนยัน... แลกมันทิ้งให้หมดเลย!” ฉับพลันนั้น ร่างของรันก็เปล่งแสงสีทองสว่างจ้าจนมองไม่เห็นตัวตน กระแสพลังงานมหาศาลไหลทะลักออกจากร่างของเขา บีบอัดหมอกควันสีดำให้ถอยร่นกลับไป รันก้าวเดินเข้าไปหาไค่หลินท่ามกลางพายุพลังงานที่โหมกระหน่ำ เขาคว้าข้อมือของประธานนักเรียนผู้เย็นชาไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัว “นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” ไค่หลินตวาด เสียงของเขาสั่นเครือเป็นครั้งแรก “ทำไมถึงต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับคนอย่างฉัน!” รันยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่แม้ในยามวิกฤตก็ยังคงความกวนประสาทไว้ได้ไม่เสื่อมคลาย “เพราะถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะคอยกวนประสาทประธานนักเรียนสุดเนี้ยบอย่างนายในตอนเช้าล่ะ? อยู่ให้ฉันปั่นหัวไปนานๆ หน่อยเถอะน่า!” ทว่าในขณะที่รันกำลังจะร่ายอาคมปิดรอยแยก พลังงานสีดำที่ถูกขับไล่กลับรวมตัวกันเป็นร่างมนุษย์ที่คุ้นตา เงาของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อปีก่อนก้าวออกมาจากใจกลางความมืดมิดพร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในใจของไค่หลินเสียอีก “ประธานนักเรียนไค่หลิน... และคุณชายรัน ผู้มาเยือนจากต่างมิติ... พวกคุณทั้งคู่ดูจะลืมไปนะ ว่าสิ่งที่ผมฝากไว้ในสถาบันแห่งนี้ ไม่ได้มีแค่รอยแยกของมิติเท่านั้น” ร่างเงานั้นยกมือขึ้นช้าๆ ทันใดนั้น ตราประทับบนข้อมือของไค่หลินก็เริ่มลุกไหม้เป็นสีดำสนิท รันเบิกตากว้างเมื่อเห็นระบบแสดงผลแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาซ้อนทับกับสายตา [ระบบ: ตรวจพบไวรัสเจาะจงเป้าหมาย... ‘พันธสัญญาแห่งการทรยศ’ ทำงานสมบูรณ์!] หัวใจของรันแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นไค่หลินกระตุกเกร็ง ใบหน้าของประธานนักเรียนที่เคยสงบนิ่งกลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า พร้อมกับในมือที่เริ่มเรียกกระบี่แห่งแสงออกมาจ่อที่ลำคอของรัน! ขอบพระคุณทุกกำลังใจที่ร่วมลุ้นไปกับรันและไค่หลินในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจเช่นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!