การตื่นขึ้นของบอสลับ

"ถอยออกไปให้ห่างจากเขตอาคมเดี๋ยวนี้ ไค่หลิน! อย่ามองไปที่ดวงตานั่น!" เสียงตวาดของรันดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว อากาศรอบตัวสถาบันเวทมนตร์บิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นริ้วคล้ายกระจกที่แตกร้าว ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามสดใสบัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีม่วงคล้ำปนเลือด กลิ่นอายของความตายและความแค้นที่ถูกกักขังมานานนับศตวรรษทะลักออกมาจากรอยแยกมิติเหนือหอคอยดาราศาสตร์ ไค่หลิน ประธานนักเรียนผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกชะงักฝีเท้า มือเรียวของเขากำไม้กายสิทธิ์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตระหนก เมื่อเห็นเงาร่างมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวพ้นออกมาจากห้วงมิติ ร่างนั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต หากแต่เป็นโครงกระดูกในชุดเกราะสีสนิมที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟสีดำมืดมิด "นั่นมัน... จอมพลทมิฬเนโรห์ไม่ใช่หรือคะ? รัน... มันควรจะตายไปตั้งแต่สงครามยุคบรรพกาลแล้วนี่นา!" ไค่หลินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยราบเรียบสั่นไหวเล็กน้อย รันไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความเคร่งเครียด นิ้วมือรัวพิมพ์บนอินเทอร์เฟซระบบที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว หน้าต่างภารกิจสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ อยู่ตรงหน้าเขา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับบอสลับ - จอมพลทมิฬเนโรห์ (สถานะ: กึ่งอมตะ)] [ภารกิจฉุกเฉิน: ยับยั้งการพังทลายของสถาบันเวทมนตร์ภายใน 30 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวละคร/สูญเสียความทรงจำทั้งหมด] "ระดับกึ่งอมตะงั้นเหรอ... เล่นเอาซะตึงมือเลยนะเจ้าพวกนักพัฒนาเนี่ย" รันสบถพลางแค่นยิ้มเยาะโชคชะตา "ไค่หลิน นายยังจำตอนที่พวกเราฝึกประสานเวทมนตร์กันได้ไหม? ถึงเวลาใช้บทเรียนนั้นแล้ว" ไค่หลินหันมาสบตารัน ครู่หนึ่งที่ความเย็นชาในแววตาของเขาจางหายไป เหลือเพียงความเชื่อมั่นที่ฉายชัด "ถ้าเป็นคุณ... ต่อให้ต้องแลกด้วยพลังเวททั้งหมดของฉัน ฉันก็พร้อมค่ะ" บอสลับเนโรห์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เป็นเปลวไฟสีดำจ้องมองลงมายังร่างเล็กๆ สองร่างที่กล้าหาญยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า มันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กวาดดาบยักษ์ในมือผ่านอากาศเพียงครั้งเดียว แรงปะทะมหาศาลก็ฉีกกระชากโล่เวทมนตร์ป้องกันของสถาบันจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียนดังระงมไปทั่วบริเวณ รันพุ่งตัวออกไปด้านหน้า ร่างของเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ "ระบบ! เปิดโหมดเพิ่มประสิทธิภาพการวิเคราะห์จุดอ่อนด่วน!" [ดำเนินการ: ใช้แต้มค่าความนิยมทั้งหมดเพื่อปลดล็อก 'ดวงตาแห่งสัจจะ' เป็นเวลา 180 วินาที] โลกทั้งใบในสายตาของรันเปลี่ยนไป ทุกอย่างช้าลงจนเห็นการเคลื่อนไหวของอนุภาคเวทมนตร์ เขาเห็นจุดแสงสีทองเล็กๆ กระพริบอยู่ใต้เกราะหน้าอกของเนโรห์ นั่นคือหัวใจของมัน! "ไค่หลิน! เล็งไปที่จุดศูนย์กลางของเปลวไฟนั่น! ฉันจะเปิดทางให้!" ทั้งสองประสานพลังเวทอย่างลงตัว รันใช้เวทสร้างภาพลวงตาเบี่ยงเบนความสนใจ ขณะที่ไค่หลินร่ายมนตราอัญเชิญมังกรเพลิงดาราพุ่งเข้าโจมตีจุดอ่อนในชั่วพริบตาที่ช่องว่างเปิดออก แรงระเบิดมหาศาลทำให้หอคอยสั่นสะเทือน เนโรห์คำรามด้วยความเจ็บปวด เปลวไฟสีดำรอบกายมันเริ่มแปรปรวน ทว่า ในขณะที่ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่ใกล้เพียงเอื้อม เนโรห์กลับหยุดนิ่งสนิท มันค่อยๆ ลดดาบลงแล้วหันมาทางรันอย่างช้าๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของทุกคนหยุดเต้น "เจ้าคิดว่าคนธรรมดาอย่างเจ้า จะฆ่าเทพแห่งความตายได้งั้นหรือ..." เสียงที่แหบพร่าและกดต่ำดังก้องในจิตใจของทุกคน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีดำสนิทก็เด้งขึ้นมาขวางทัศนวิสัยของรัน รัวรวดเร็วกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนวิกฤต: บอสลับ 'เนโรห์' เข้าสู่สถานะ 'ตื่นเต็มรูปแบบ'] [รหัสข้อผิดพลาดระดับพระเจ้า: ระบบไม่สามารถแทรกแซงข้อมูลได้] [คำเตือนสุดท้าย: ผู้เล่นรัน ได้โปรดถอยออกไป... เพราะนี่ไม่ใช่บททดสอบ แต่เป็นจุดจบของโลกใบนี้] เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายเงียบลง ร่างกายของรันชาวาบเมื่อเห็นเนโรห์ก้าวเท้าลงมาจากอากาศโดยตรง ไม่ใช่ออกมาจากการเรียกใช้เวทมนตร์ แต่เป็นการ 'แทรกแซง' ความเป็นจริง บอสลับผู้นี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่สถาบันอีกต่อไป แต่มันกำลังเดินตรงมาที่เขา พร้อมกับเงาร่างของคนที่รันคุ้นเคยดีที่สุดปรากฏขึ้นซ้อนทับด้านหลังของมัน คนที่รันไม่มีวันลืม... คนที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต รันกลืนน้ำลายลงคอ มือของเขาที่สั่นเทาพยายามคว้าแขนไค่หลินไว้ แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ เพราะภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวจนหลุดออกจากความเป็นจริง เนโรห์ยื่นมือที่เย็นเยียบมาสัมผัสใบหน้าของรันเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำถามที่สั่นคลอนทุกความเชื่อของรันจนหมดสิ้น "ตื่นขึ้นมาได้แล้ว... หรือเจ้ายังอยากฝันหวานอยู่ในโลกจอมปลอมที่ข้าสร้างขึ้นนี่อีกนานแค่ไหนกันล่ะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรันและไค่หลินมาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนี้นะคะ!