ศึกเดิมพันชีวิต

"ตื่นขึ้นมาได้แล้ว... หรือเจ้ายังอยากฝันหวานอยู่ในโลกจอมปลอมที่ข้าสร้างขึ้นนี่อีกนานแค่ไหนกันล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยพลังกดดันมหาศาลดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของรัน ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจในยามที่สติสัมปชัญญะกำลังล่องลอยอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นและความตาย เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัว เปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วกะพริบถี่เพื่อปรับรับแสงสว่างจ้า ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ความฝันอันเลือนรางอีกต่อไป หากแต่เป็นสนามประลองของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดียที่บัดนี้ถูกย้อมไปด้วยสีเลือดและควันไฟจากสงคราม กลิ่นอายความมืดอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว กองทัพปีศาจจากมิติเบื้องล่างนับพันชีวิตกำลังพรูเข้ามาประชิดกำแพงเวทมนตร์ชั้นสุดท้าย เสียงคำรามกึกก้องผสานกับเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น เหล่านักเรียนและอาจารย์ต่างยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างไม่เกรงกลัวความตาย คลื่นพลังเวทหลากหลายสีสันถูกสาดซัดออกไปเพื่อต้านทานกองทัพอสูรกายอย่างสุดกำลัง รันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวรีบปาดคราบเหงื่อและรอยเลือดบนใบหน้าออกลวกๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เวลามานั่งพะวงกับภาพลวงตาเมื่อครู่ "ให้ตายสิ... เล่นงานกันแรงเกินไปหน่อยแล้วมั้งเนี่ย" รันพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนที่สมาธิทั้งหมดจะถูกดึงกลับมายังหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าครามที่เด้งขึ้นตรงหน้าด้วยความเร็วสูง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับสูงสุด!] [ภารกิจหลักเฉพาะกิจ: ปรุง 'ยาสลายพลังมืดขั้นบรรพกาล' เพื่อพลิกสถานการณ์สนามรบ] [เงื่อนไข: ต้องใช้เวลาหลอมรวม 3 นาทีเต็ม และห้ามถูกขัดจังหวะเด็ดขาด] [รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกเนตรทิพย์แห่งบรรพกาล และฉายา 'วีรบุรุษผู้พลิกฟ้า'] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวตนและรีเซ็ตระบบถาวร] ตัวเลขเวลานับถอยหลังสีแดงฉานเริ่มกระพริบเตือนเสียงดังระรัวในหัว รันกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เดิมทีการปรุงยาชนิดนี้ต้องใช้เวลาเตรียมการนับสัปดาห์ แต่นี่ระบบกลับบีบให้เขาต้องทำให้เสร็จภายในสามนาทีท่ามกลางห่ากระสุนเวทมนตร์และเสียงกรีดร้องของผู้คนเนี่ยนะ! "รัน! ทางนี้รับมือไม่ไหวแล้วนะ!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของคิลินดังขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่น ประธานนักเรียนหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและระเบียบวินัย บัดนี้เส้นผมสีเงินยวงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือด เครื่องแบบนักเรียนระเบียบจัดหลุดลุ่ย ร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารัน คทาเวทมนตร์ในมือแผ่ไอเย็นเยือกแข็งจนน้ำแข็งรอบตัวเกาะหนาเพื่อสกัดกั้นการบุกรุกของอสูรเงาร่างยักษ์ คิลินหันกลับมามองแวบหนึ่ง ดวงตาสีไพลินคู่นั้นเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและคำสั่งกลายๆ ว่า *'เจ้าต้องทำหน้าที่ของเจ้าให้สำเร็จ ส่วนทางนี้... ข้าจะซื้อเวลาให้เอง'* รันสบตากับคู่ปรับหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับมีความเข้าใจลึกซึ้งสื่อผ่านทางสายตาโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาแม้แต่คำเดียว รันพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น มือไม้ไม่รอช้า โยนวัตถุดิบหายากนับสิบชนิดลงในหม้อปรุงยาเวทมนตร์ที่ถูกอัญเชิญออกมากลางสนามรบ เปลวไฟสีครามถูกจุดขึ้นด้วยพลังปราณของรัน ความร้อนสูงแผ่กระจายจนอากาศบิดเบี้ยว ทว่าอสูรปีศาจตนหนึ่งที่หลุดลอดแนวป้องกันเข้ามาได้กลับพุ่งตรงเข้ามาหมายจะปลิดชีพรันในพริบตา กรงเล็บแหลมคมพุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า "อย่าหวังเลยว่าจะได้แตะต้องเขาก็แล้วกัน!" คิลินพุ่งตัวเข้ามาขวางกั้นอย่างไม่คิดชีวิต ดาบน้ำแข็งในมือตวัดรับกรงเล็บปีศาจจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างของประธานนักเรียนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว รสชาติคาวเลือดทะลักขึ้นมาจุกที่ลำคอ แต่คิลินไม่มีทีท่าจะถอยแม้แต่น้อย เขายันกายลุกขึ้นยืนหยัดอย่างมั่นคง ปิดตายเส้นทางข้างหน้ารันไว้ด้วยร่างกายของตนเอง "มีเวลาอีกแค่หนึ่งนาที... รีบหน่อยรัน!" คิลินตะโกนเสียงกร้าว ลมหายใจหอบถี่แต่แววตากลับเปล่งประกายความดุดันราวกับพญาอินทรี รันเหงื่อกาฬแตกพลั่ก สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการควบคุมอุณหภูมิในหม้อปรุงยาที่กำลังเดือดพล่าน ของเหลวภายในเปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีทองสว่างไสวทีละน้อย เสียงแจ้งเตือนของระบบเร่งเร้าจนหัวใจแทบวาย [เวลาเหลือ 15 วินาที...] [10 วินาที...] [5 วินาที...] รันตักของเหลวเรืองแสงสีทองอร่ามลงในขวดแก้วคริสตัลเป็นจังหวะเดียวกับที่คิลินต้านทานการโจมตีระลอกสุดท้ายไม่ไหว ร่างสูงทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นท่ามกลางฝุ่นควัน ปีศาจระดับสูงตนหนึ่งง้างกรงเล็บเตรียมปิดฉากทั้งคู่ในดาบเดียว "ตอนนี้แหละ!" รันไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาปาขวดคริสตัลพุ่งทะยานแหวกอากาศออกไปอย่างแม่นยำ ขวดแก้วแตกกระจายกลางอากาศ ละอองแสงสีทองบริสุทธิ์สาดกระเซ็นราวกับสายฝนแห่งความหวัง พลันสัมผัสโดนหมอกควันแห่งความมืดที่ปกคลุมสนามรบ *ฟู่ววว—!* ปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์ทำงานอย่างรุนแรง กองทัพปีศาจนับพันที่โดนละอองยาต่างกรีดร้องโหยหวน ร่างกายของพวกมันสลายกลายเป็นไอสีดำแล้วจางหายไปในอากาศราวกับภาพลวงตา ความมืดมิดที่ปกคลุมสถาปัตยกรรมอาร์เคเดียมานานนับชั่วโมงค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่สาดส่องลงมาอีกครั้ง เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังระงมไปทั่วบริเวณ เหล่านักเรียนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนล้า รันหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าเปรอะเปื้อนเขม่าควันแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างโล่งอก เขารีบหันไปประคองร่างของคิลินที่นอนหายใจรวยรินอยู่ไม่ไกล "นายเนี่ยนะ... ชอบทำตัวเป็นฮีโร่อยู่เรื่อยเลยนะคิลิน" รันเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลก แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้ง คิลินปรือตาขึ้นมองใบหน้านั้น แววตาเย็นชาในยามปกติบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก ริมฝีปากซีดเซียวขยับยิ้มบางเบา "ถ้าข้าไม่ทำ... ใครจะปกป้องคนปากดีอย่างเจ้ากันล่ะ..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและชัยชนะอยู่แค่เอื้อม จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือสถาบันก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่เสียดแก้วหูจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดหูก็ดังมาจากรอยแยกมิติเบื้องบน *ตึง! ตึง! ตึง!* แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงมาจนเหล่านักเรียนสำรอกเลือดออกมาพร้อมกัน รันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเงาร่างมหึมาที่แท้จริงก้าวพ้นรอยแยกมิติออกมา มันไม่ใช่ปีศาจลิ่วล้อทั่วไป แต่เป็น... [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ 'ราชาอสูรบรรพกาล' ตื่นจากการหลับใหลล้านปี] [ระบบกำลังรีเซ็ตเป้าหมาย...] [คำเตือน: บุคคลลึกลับที่ยืนอยู่เบื้องหลังราชาอสูร คือผู้ที่ถือครองกุญแจควบคุมระบบที่แท้จริง... และเขากำลังจ้องมองมาที่คุณ] รันชะงักค้าง เม็ดเหงื่อกาฬไหลรินลงมาจากขมับเมื่อเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทบนยอดเขากำลังยกย่องให้สัญญาณบางอย่าง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูเขาโดยตรง— *"ในที่สุด... ข้าก็หากล่องความทรงจำที่หายไปเจอเสียทีนะ เจ้าหนู..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคเคียงข้างรันและคิลินมาจนถึงบทนี้นะคะ