กับดักกลิ่นไอเวท

กลิ่นอายของชาสมุนไพรเกรดพรีเมียมลอยกรุ่นเคล้าไปกับละอองเวทมนตร์สีฟ้าจางๆ ที่ถูกควบคุมไว้ด้วยค่ายกลระดับสูง ภายในห้องทำงานลับใต้ดินของสภาวะการศึกษา รันกำลังเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาสีเข้มพินิจมองแคปซูลแก้วตรงหน้าด้วยแววตารู้ทัน ในขณะที่คิรินยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งขรึมจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง "ไม่คิดเลยนะคะว่าหนูทดลองตัวนี้จะอดทนได้น้อยกว่าที่ระบบประเมินไว้เสียอีก" รันเปรยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อย ดวงตาเรียวรีมองร่างเงาที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์ ซึ่งกำลังดิ้นรนอย่างทุรนทุรายอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ ร่างนั้นคือสายลับจากตระกูลขุนนางฝ่ายตรงข้ามที่แฝงตัวเข้ามาในสถาบันแห่งนี้เพื่อขโมยบันทึกค่ายกลโบราณ แผนการทุกอย่างถูกวางไว้แนบเนียนจนกระทั่งเผชิญหน้ากับ 'ยาสะกดรอยกลิ่นไอเวท' ผลงานชิ้นเอกที่รันปรุงขึ้นเองผ่านระบบตัวตึง ทันทีที่ละอองยาเจือจางสัมผัสกับผิวหนัง มันไม่ได้ส่งผลให้หมดสติในทันที แต่มันกลับทำปฏิกิริยากับพลังเวทแฝงในตัวเป้าหมาย ขับเน้นกลิ่นอายเฉพาะตัวที่ต่อให้แปลงกายเป็นสายลมก็ไม่สามารถลบเลือนได้ "นายทำได้ยังไง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น คิรินปรายตามองเด็กหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอย่างไม่ทุกข์ร้อน แม้ภายนอกประธานนักเรียนหนุ่มจะรักษามาดนิ่งเอาไว้ได้ดีเยี่ยม แต่ประกายความทึ่งในแววตานั้นปิดไม่มิด "ความลับของมือโปรค่ะคุณประธาน" รันยิ้มมุมปาก ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังหอบหายใจรดพื้น "อีกอย่าง... ยานั่นไม่ได้แค่สะกดรอยนะคะ แต่มันกำลังกัดกร่อนผนึกเวทที่เขาใช้ปกปิดตัวตนอยู่ต่างหาก" สิ้นคำพูดของรัน แสงสีม่วงเข้มก็พวยพุ่งขึ้นจากร่างของสายลับ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนก้องห้องใต้ดิน ผนึกเวทมนตร์โบราณที่ถูกฝังไว้ลึกในขั้วหัวใจแตกสลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นตราสัญลักษณ์รูปงูพันกุหลาบดำ—สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่กำลังพยายามแทรกซึมเข้ามาควบคุมสถาบัน คิรินก้าวเข้ามาประชิดตัวรันโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบจ้องมองตราสัญลักษณ์นั้นด้วยความตื่นตระหนก "นั่นมัน... กลุ่มเงาอัสนี? พวกมันกล้าส่งคนเข้ามาถึงระดับนี้เชียวหรือ" "ก็เพราะพวกมันคิดว่าสถาบันนี้มีแต่พวกคุณหนูคุณชายที่วันๆ เอาแต่ท่องตำราเวทถึงได้กล้าทำอะไรตามอำเภอใจไงคะ" รันหันไปสบตากับคนข้างตัว ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้กลิ่นกายสะอาดๆ ทำให้อุณหภูมิรอบตัวดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รันจะมาใส่ใจในตอนนี้ นิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ติ๊ง! ภารกิจลับ: กระชากหน้ากากหนอนบ่อนไส้ สำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ +5,000 แต้ม] [ปลดล็อกทักษะใหม่: "เนตรทิพย์วิเคราะห์เวท" (ระดับ S)] รันเลิกคิ้วขึ้นอย่างพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับต้องค้างเติ่ง เมื่อจู่ๆ หน้าจอระบบที่ควรจะแสดงผลรางวัลกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง "ติ๊ดๆๆ" ถี่รัวจนน่าปวดหัว [คำเตือนระดับวิกฤต! ตรวจพบการแทรกแซงคลื่นพลังงานภายนอก ค่ายกลป้องกันสถาบันกำลังถูกเจาะ!] [เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบัน... ระยะห่าง 300 เมตร... 200 เมตร...] คิรินหน้าเปลี่ยนสีทันที สัญชาตญาณของอัจฉริยะอันดับหนึ่งบอกให้เขารู้ว่าสถานการณ์กำลังหลุดจากการควบคุม มือหนาคว้าแขนของรันเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "หนีออกจากที่นี่ก่อน รัน ระบบป้องกันกำลังจะล่ม!" "สายไปแล้วค่ะ..." รันพึมพำ ดวงตาสีเข้มมองทะลุผ่านผนังหินหนาออกไปด้านนอกด้วยทักษะใหม่ที่เพิ่งได้รับ แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งใต้ดิน ฝุ่นผงตลบอบอวลจนแทบมองไม่เห็นทาง ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกถูกบิดงอด้วยพลังเวทที่รุนแรงจนเกินจินตนาการ และก่อนที่ฝุ่นควันจะจางลง ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักลึกอยู่บนใบหน้าครึ่งซีกที่โผล่พ้นฮู้ด "เก่งมาก... เด็กน้อยที่บังaaniอาจมาเล่นกับของเล่นของฉัน" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับความกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบทรุด และเมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นสบตา รันก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด เพราะใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดนั้น... คือคนเดียวกันกับอาจารย์ที่ปรึกษาประจำหอพักที่เพิ่งจะเซ็นเอกสารอนุมัติให้เขาเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! — ลูกกวาดสีรุ้ง —