แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ใต้แสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัว คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าห้องใต้ดินฝั่งตะวันตกของอาคารหอพักประวัติศาสตร์ ไม่ใช่พื้นที่รกร้างไร้ผู้คนอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ รันหรี่ตามองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่เหนือปลายนิ้ว นิเรียวของเขากำลังกวาดผ่านรหัสโค้ดชุดแล้วชุดเล่าด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิเบาๆ ในอากาศ ระบบตัวตึงทำงานอย่างเงียบเชียบแต่ทรงพลัง อัตราการประมวลผลพุ่งสูงถึงเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นตัวเลขที่การันตีว่า ทุกกับดักทางดิจิทัลที่เขาออกแบบไว้พร้อมทำงานแล้ว "นายมั่นใจแค่ไหนว่าพวกมันจะเลือกทางนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นชาตามธรรมชาติเอ่ยขึ้นจากมุมมืด คิรินกอดอกพิงเสาหินเก่าคร่ำคร่า แสงไฟสีส้มสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและกรอบหน้าคมคายที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินความเสี่ยง นี่ไม่ใช่การเล่นเกมเด็กๆ แต่เป็นการซ้อนแผนตลบหลังกลุ่มเงาทมิฬที่แฝงตัวเข้ามาในสถาบันแห่งนี้มานานหลายสัปดาห์ รันชะงักมือที่กำลังพิมพ์คำสั่งสุดท้ายริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ประธานนักเรียนหนุ่มผู้ไร้พ่ายรู้สึกหมั่นไส้แกมระอาใจอยู่ไม่น้อย "ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มค่ะ... ท่านประธาน" รันจงใจลากเสียงยาวด้วยความกวนประสาทเล็กน้อยเพื่อลดความตึงเครียด "คนพวกนั้นกระหายข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์สำรองของสภานักเรียนยิ่งกว่าอะไรดี และทางเข้าลับตรงนี้ก็ถูกลบออกจากแผนผังอาคารตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน มีเพียงคนวงในระดับสูงหรือพวกแฮกเกอร์ฝีมือพระกาฬเท่านั้นถึงจะหาเจอ... และบังเอิญว่า ฉันเปิดประตูต้อนรับพวกมันไว้เรียบร้อยแล้วด้วย" คิรินไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย สายตาสะท้อนแวววิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง แม้ภายนอกพวกเขาจะดูเหมือนคู่กัดที่มักจะหาเรื่องเถียงกันได้ทุกสามเวลา แต่ลึกๆ แล้ว ความไว้วางใจระหว่างพวกเขากลับก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชื่องท่ามกลางวิกฤตครั้งนี้ "ถ้าพวกมันมีกำลังมากกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ล่ะ แผนสำรองของนายคืออะไร" คิรินถามต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้น "แผนสำรองเหรอคะ?" รันหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ไม่มีหรอกค่ะ... เพราะคนอย่างรันคนนี้ ไม่เคยเผื่อใจไว้สำหรับความพ่ายแพ้" สิ้นคำพูดของร่างบาง สัญญาณไฟฉุกเฉินสีส้มก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ เสียงเตือนระดับต่ำดังขึ้น *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอระบบตัวตึงปรากฏจุดสีแดงสามจุดกำลังเคลื่อนตัวผ่านประตูเขตหวงห้ามชั้นที่สองเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับผีดิบที่ได้กลิ่นเลือด "มาแล้วค่ะ..." รันกระซิบเสียงเบา ดวงตาหรี่ลงมองภาพจากกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่ซ่อนอยู่ตามซอกมุม "เตรียมตัวต้อนรับแขกไม่เชิญกันเถอะค่ะ" บรรยากาศภายในห้องใต้ดินพลันเงียบสงัดลงทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่พยายามย่างก้าวอย่างเงียบเชียบดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดทึบด้านนอก กลุ่มเงาดำสามร่างสวมชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิทและหน้ากากอนามัยสีเข้มปกปิดใบหน้ามิดชิด ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูเหล็กกล้าที่รันจงใจปลดล็อกรอไว้ หนึ่งในนั้น ส่ง0สัญญาณมือให้เพื่อนร่วมทีม ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กส่งเสียงครั่นคครื้นน่าขนลุก ทว่าสิ่งที่รอพวกมันอยู่ภายในห้อง กลับไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์ข้อมูลความลับที่ตามหา แต่เป็นความว่างเปล่า... และเงาร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนไขว่ห้างพิงโต๊ะทำงานตัวเก่าอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังรอคอยเพื่อนสนิทมาจิบน้ำชาในยามบ่าย "ยินดีต้อนรับสู่กับดักนะคะ แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน ผู้บุกรุกคนแรกชะงักกึก ปืนเก็บเสียงในมือถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่รันทันทีอย่างไร้ความลังเล "แกเป็นใคร... เด็กนี่มาทำอะไรตรงนี้!" รันไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเบาๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถามคำถามโง่ๆ แบบนั้น ระวังสมองจะฝ่อก่อนวัยอันควรนะคะ... และที่สำคัญที่สุด" รันดีดนิ้วดัง *เป๊าะ!* ทันใดนั้น แสงไฟนีออนทั่วทั้งห้องก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ร่างของผู้บุกรุกทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่ารอบกายของตนถูกล้อมไว้ด้วยเหล่านักเรียนจากคณะกรรมการสภานักเรียนในชุดเครื่องแบบเรียบร้อย พร้อมด้วยกระบองพลังงานแสงอาทิตย์ที่ถูกเปิดใช้งานจนเกิดเสียงประจุไฟฟ้าดัง *เปรี๊ยะๆ* สะท้อนความน่าเกรงขาม "พวกแกตกอยู่ในวงล้อมแล้ว วางอาวุธลงซะ!" เสียงประกาศกร้าวของคิรินดังมาจากด้านหลังกลุ่มผู้บุกรุก ร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากเงาดวามด้วยท่าทีเยือกเย็นและทรงอำนาจ แววตาคมกริบมองตรงไปยังหัวหน้าทีมผู้บุกรุกด้วยความกดดันที่แม้แต่ผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ยังต้องชะงัก ผู้บุกรุกทั้งสามหันรีหันขวาง ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พวกมันรู้ตัวทันทีว่าพลาดท่าเสียแล้ว นี่ไม่ใช่ภารกิจลับ แต่เป็นการเดินเข้ากรงขังที่ถูกเตรียมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "ถอย!" หัวหน้าผู้บุกรุกคำรามลั่น พร้อมกับควักวัตถุลึกลับทรงกลมสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ถ้าพวกแกเข้ามาใกล้กว่านี้ ได้พินาศกันหมดแน่!" รันหรี่ตามองวัตถุในมือของอีกฝ่ายทันที ระบบตัวตึงส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วในหัวสมอง *[คำเตือน! ตรวจพบวัตถุระเบิดพลังงานความหนาแน่นสูงระดับ B-Class ความเสี่ยงในการทำลายล้างสูงถึง 70%]* "ระวังค่ะ! มันมีระเบิดพลังงาน!" รันร้องเตือนเสียงดังลั่น พร้อมกับพุ่งตัวหลบหลังเสาหินอย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่หัวหน้าผู้บุกรุกจะทันได้กดชนวนระเบิดในมือ แสงประกายสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาดเข้าที่ข้อมือของมันอย่างแม่นยำ! *เพล้ง!* วัตถุทรงกลมหลุดร่วงจากมือกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างแรง แต่ยังไม่ทันที่ระเบิดจะทำงาน คิรินก็สะบัดมือส่งคลื่นพลังงานสนามแม่เหล็กเข้าครอบ 0คลุมวัตถุดังกล่าวทันที ทำให้ปฏิกิริยาเคมีภายในถูกระงับลงในเสี้ยววินาที ผู้บุกรุกคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจากการถูกโจมตีที่ข้อมือ ก่อนที่สมาชิกสภานักเรียนคนอื่นๆ จะกรูเข้าไปกดตัวพวกมันทั้งสามคนลงกับพื้นอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ สถานการณ์คลี่คลายลงอย่างรวดเร็วกว่าที่คาดไว้ รันถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินออกมาจากที่กำบัง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้กลุ่มผู้บุกรุกที่ถูกมัดมือไพล่หลังเรียบร้อยแล้ว "เกือบไปแล้วสินะคะเนี่ย..." รันพึมพำเบาๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าหัวหน้าผู้บุกรุกที่ถูกกดหน้าแนบพื้น "ไหนดูซิว่าใต้หน้ากากนี่ จะเป็นหน้าตาของใครที่กล้ามาเล่น e-sport นอกสถานที่กับสภานักเรียนของเรา" รันยื่นมือออกไปหมายจะกระชากหน้ากากอนามัยออก ทว่าในจังหวะนั้นเอง ดวงตาภายใต้หน้ากากของผู้บุกรุกกลับเบิกกว้างขึ้น มันไม่ได้แสดงความหวาดกลัว ทว่ากลับฉายแววเย้ยหยันประหลาดออกมา ซึ่งทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของรันกรีดร้องเตือนภัยสุดขีด "รัน! ถอยออกมา!" คิรินตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง *ปัง!* เสียงกระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องห้องใต้ดิน ทว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้พุ่งมาจากผู้บุกรุกที่ถูกจับกุม... แต่มันทะลุผ่านกระจกฝ้าบานเกล็ดแคบๆ จากมุมมืดภายนอกอาคาร พุ่งตรงเข้ามาปักเข้าที่แผงควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลักที่อยู่ด้านหลังรันอย่างแม่นยำราוניจับวาง! *เปรี๊ยะ! บึ้ม!* ประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากแผงควบคุม ระบบทั้งหมดดับวูบลงในทันที ความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยระยะไกลที่ดังโหยหวนขึ้นจากด้านนอก รันยืนนิ่งค้างกลางอากาศ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่แผนของกลุ่มผู้บุกรุกสามคนนี้... แต่มันมี "มือที่สี่" ที่ซ่อนอยู่ และพวกเขากำลังเล่นเกมที่ใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ในความมืดสลัวที่เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉาน ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาประตูทางออกฉุกเฉินอีกด้าน ร่างนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากโลหะเรียบสนิทที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายเย็นเยียบ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้สันหลังวาบหวาม *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ! ตรวจพบผู้ใช้งานระบบระดับตำนาน (System User) อีกหนึ่งรายในพื้นที่ พลังงานเป้าหมายเกินขีดจำกัดความปลอดภัยระดับ SSS!]* — ลูกกวาดสีรุ้ง —