การเคลื่อนไหวของศัตรูในเงา

"กลิ่นไอศحนเวทจางๆ แบบนี้... เกรงว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราคงไม่ได้มาเพื่อชมความงามยามวิกาลของหอสมุดหลวงแน่ค่ะท่านประธาน" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเย้าหยวนลอยลอดผ่านความมืดมิดของชั้นหนังสือโบราณ รันยืนพิงชั้นไม้มะเกลือเก่าแก่ ดวงตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานท่ามกลางความตึงเครียด รอบตัวเขามีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านกระจกสีสไตล์โกธิกสาดส่องลงมาเป็นลำ คิรินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงช่วงแขก ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดเครื่องแบบนักเรียนระเบียบจัดไร้ที่ติส่งเสียงถอนหายใจเบาๆ มือเรียวยาวขยับแว่นตากระจกใสเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความสุขุม เย็นชา และเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "นายพูดมากเกินไปแล้ว รัน... ถ้าสมาธิมีไว้สำหรับเล่นลิ้น ฉันเกรงว่ารายงานทัณฑ์บนห้าร้อยหน้าของนายคงต้องเพิ่มเป็นสองเท่าในวันพรุ่งนี้" คิรินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงกระแสกดดันอันทรงพลัง แม้ปากจะเอ่ยเตือน แต่แผ่นหลังกว้างของประธานนักเรียนหนุ่มกลับขยับมาบังร่างเพรียวของรันไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ เป็นการปกป้องแบบเงียบเชียบที่ทำให้นักอ่านอย่างเราต้องแอบอมยิ้มให้กับความซึนเดระที่แก้ไม่หายนี้จริงๆ ค่ะ *ซวบ... กรับ!* เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ไหว ดังขึ้นที่มุมอับสายตาของโซนตำราต้องห้าม เงาดำทะมัดทะแมงสามร่างเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง ชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิด ใบหน้าถูกอำพรางด้วยหน้ากากโลหะเรียบไร้ลวดลาย เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครอื่น... คือแท่นหินอัคนีโบราณที่ประดิษฐาน 'ตำราเวทปฐพีพันปี' ซึ่งถูกเก็บรักษาไว้ด้วยอาคมชั้นสูง "มาเร็วกว่าที่คิดนะคะเนี่ย..." รันหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีฟ้าจางๆ ที่วูบวาบอยู่ในนัยน์ตา [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับภัยคุกคามในเขตหวงห้าม] [ระบบอัจฉริยะ 'ตัวตึง' เปิดใช้งานเควสต์ฉุกเฉิน: "ปกป้องตำราเวทโบราณจากเงาทมิฬ"] [เงื่อนไขภารกิจ: ขัดขวางการโจรกรรม จับกุมผู้บุกรุกอย่างน้อยหนึ่งรายโดยไม่ทำลายตำราเวท] [รางวัลความสำเร็จ: แต้มประสบการณ์ x5,000, ทักษะเนตรวิเคราะห์ขั้นสูง, และไอเทมสุ่มระดับ A] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกหักคะแนนประพฤติสถาบัน 50 คะแนน และสูญเสียสิทธิ์เข้าห้องสมุดถาวร] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรัน รอยยิ้มของเด็กหนุ่มกว้างขึ้นไปอีก เมื่อระบบจัดหนักจัดเต็มขนาดนี้ มีหรือที่คนอย่างเขาจะปฏิเสธ "หึ ได้เวลาทำงานแล้วล่ะค่ะท่านประธานคนเก่ง" รันพุ่งตัวออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง ความคล่องแคล่วว่องไวที่ได้รับการอัปเกรดจากระบบทำให้เขาลดระยะห่างจากผู้บุกรุกคนแรกได้อย่างรวดเร็ว มือเรียวคว้าเข้าที่ด้ามไม้กวาดเวทมนตร์ที่ตั้งอยู่ข้างชั้นหนังสือ เหวี่ยงมันออกไปอย่างแม่นยำเพื่อขัดขาของเงาดำปริศนา *ตุ้บ! เสียงร่างของโจรลึกลับล้มกระแทกพื้นหินอ่อนดังสนั่น* "เฮ้ย! มันรู้ตัว!" หนึ่งในกลุ่มผู้บุกรุกสบถออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะสะบัดมือเรียกม่านพลังสีม่วงเข้มออกมาเพื่อโจมตีสวนกลับ ลูกไฟเวทมนตร์พุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งมายังใบหน้าของรันอย่างเหี้ยมเกรียม ทว่า ก่อนที่เปลวเพลิงนั้นจะทันได้สัมผัสเส้นผม ร่างสูงใหญ่ของคิรินก็ก้าวเข้ามาประชิดได้อย่างไร้ซุ่มเสียง ฝ่ามือเรียวปัดป้องกลางอากาศ วงเวทสีเงินบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า สลายกลุ่มก้อนเปลวเพลิงให้กลายเป็นเพียงละอองแสงสีทองที่ร่วงหล่นลงมาประดุจหิมะ "อย่าประมาท รัน... คนพวกนี้ไม่ใช่โจรสมัครเล่น" คิรินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง นัยน์ตาสีเทาดั่งประกายเหล็กกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสามที่ตั้งตั้งกระบวนท่าล้อมรอบพวกเขาไว้ "รู้แล้วน่า คุณประธานก็ระวังตัวด้วยนะคะ เกิดหน้าหล่อๆ ของคุณมีแผลขึ้นมา ฉันคงต้องรับผิดชอบด้วยการป้อนข้าวป้อนน้ำไปตลอดชีวิต ซึ่งมัน... น่ารำคาญไม่น้อยเลยค่ะ" รันหัวเราะคิกคักในลำคอ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยความผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ผู้บุกรุกตรงกลางซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ ร่างของมันแผ่ไอพลังความมืดอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เด็กอมมือสองคนคิดจะขวางทางกลุ่มเงาโลหิตอย่างพวกเรา ช่างไม่เจียมสังขารเอาเสียเลย!" สิ้นเสียงนั้น อักษรเวทโบราณสีเลือดก็ปรากฏขึ้นบนพื้นห้องสมุด พลังงานมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นเป็นกรงเล็บแห่งความมืดมิด ตรึงขาของทั้งรันและคิรินไว้กับที่ แรงกดดันนี้หนักหน่วงเสียจนลมหายใจสะดุด รันขบกรามแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดพายขึ้นตามกรอบหน้า แต่แววตาหาได้มีความหวาดกลัวไม่ เขากลับหันไปสบตากับคิรินที่ยืนอยู่เคียงข้างกัน [ติ๊ง! ตรวจพบสถานะ 'ถูกพันธนาการด้วยเวทมนตร์โบราณ'] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้พลังประสานจิตวิญญาณแห่งทวิภพ เพื่อทะลวงขีดจำกัด] รันสูดหายใจเข้าลึก and ส่งยิ้มท้าทายให้คนข้างกาย "ท่านประธานคะ... เชื่อใจฉันไหมคะ?" คิรินชะงักไปเล็กน้อยยามที่ได้สบเข้ากับดวงตาสีรัตติกาลที่มุ่งมั่นคู่นั้น ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและอำนาจ "ฉันไม่เคยเชื่อใจใครง่ายๆ รัน... แต่นาย... เป็นข้อยกเว้นเสมอ" สิ้นคำพูดนั้น ประกายแสงสีเงินและสีฟ้าครามก็ระเบิดออกพร้อมกันจากร่างของทั้งสอง สะท้อนแสงเงาในความมืดจนสว่างวาบทั่วทั้งห้องสมุดหลวง แรงระเบิดแห่งเวทมนตร์ประสานทำลายพันธนาการจนแหลกละเอียดในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่หมอกควันจางลงและพวกเขากำลังจะพุ่งเข้าประจันหน้าเพื่อปิดฉากผู้บุกรุก หัวหน้ากลุ่มเงาโลหิตกลับยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหยาบกร้านคว้าเข้าที่แผ่นกระดาษเวทมนตร์สีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุม แล้วฉีกมันออกอย่างไร้ความลังเล มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม ร่างของผู้บุกรุกทั้งสามกำลังถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา... แต่ก่อนที่ร่างสุดท้ายจะเลือนหายไป หัวหน้าโจรกลับหันมามองรันด้วยรอยยิ้มลึกลับ พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างลงบนพื้นตรงหน้าเด็กหนุ่ม "ฝากไว้ก่อนเถอะ... เจ้าเด็กหัวขโมยระบบเวท... อีกไม่นาน นายจะได้รู้ว่าความจริงที่แท้จริงคืออะไร!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติไปจากเดิม—ไม่ใช่เสียงใสแจ๋วแบบทุกที แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตสีแดงฉาน รันก้มลงมองวัตถุที่ถูกโยนทิ้งไว้ มันคือแผ่นป้ายโลหะสลักตราสัญลักษณ์รูป 'ดวงตาที่สาม' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของสภาคณาจารย์ระดับสูง... บุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสถาบันแห่งนี้! คิรินขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้ามาคว้าแผ่นป้ายนั้นขึ้นมาพิจารณา สีหน้าของประธานหนุ่มเผือดสีลงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด "นี่มัน... ตราประจำตำแหน่งของรองผู้อำนวยการ..." รันเงยหน้าขึ้นสบตากับคู่ปรับหนุ่ม รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเงียบงันอันลุ่มลึกและเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามมากมาย เพราะในโลกแห่งเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยหน้ากากและคำลวงนี้... ศัตรูที่แท้จริง อาจไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในเงาที่มืดมิดที่สุด... แต่อาจกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สว่าง and สูงที่สุดของสถาบันแห่งนี้ต่างหากล่ะคะ! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และลุ้นระทึกไปกับรันและคิรินในตอนนี้นะคะ - ลูกกวาดสีรุ้ง