ความจริงที่ถูกเปิดเผย

“ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่ขยับมือไปแตะปุ่มสัญญาณเตือนภัยนั่นเด็ดขาดนะ ‘สายลับ’... เพราะนอกจากมันจะส่งเสียงดังน่ารำคาญแล้ว มันยังจะส่งกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าไปทักทายเส้นประสาทคุณด้วย” รันเอ่ยเสียงเรียบพลางโยนอุปกรณ์ดักฟังขนาดจิ๋วลงบนพื้นรองเท้าหนังขัดมันของคนตรงหน้า นัยน์ตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความนิ่งสงบที่ต่างไปจากปกติ มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดเล็กๆ ปรากฏชัด นี่ไม่ใช่การหยอกล้อเหมือนทุกครั้งที่เขาใช้รับมือกับไคลิน แต่มันคือบรรยากาศของคนต้อนหนูเข้ามุมจนจนตรอก ชายในชุดคลุมสีเข้มที่ถูกรันไล่ต้อนจนมามุมอับในห้องเก็บของใต้ดินของสถาบันทรุดตัวลงนั่งพิงผนังเย็นเยียบ ลมหายใจของเขาสั่นพร่า ดวงตาที่เคยซ่อนอยู่ใต้หมวกฮู้ดเผยให้เห็นร่องรอยของความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “แก... แกเป็นใครกันแน่ รัน” เสียงแหบพร่าเค้นออกมาจากลำคอ “คนธรรมดาไม่มีทางอ่านเกมของ ‘องค์กรเงามืด’ ออกได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้” ไคลินที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียวขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบของประธานนักเรียนหนุ่มหรี่ลง เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในท่าทางของอีกฝ่ายมากกว่าแค่ความกลัว มือของสายลับคนนั้นสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะรัน แต่เพราะสิ่งที่เขากำลังจะพูดออกมา “ผมก็แค่เด็กหนุ่มที่ไม่อยากให้ชีวิตในรั้วโรงเรียนต้องพังพินาศเพราะแผนการสกปรกของพวกคุณน่ะครับ” รันก้าวเข้าไปใกล้ กดดันด้วยรัศมีที่ระบบ ‘ตัวตึง’ กำลังสำแดงอิทธิพล “เอาล่ะ ก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลง บอกมา... ใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง และทำไมต้องเจาะจงเป้าหมายมาที่ไคลิน?” สายลับแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เลือดซึมออกมาจากมุมปากของเขา “แกคิดว่าพวกเราเล่นงานแค่ประธานนักเรียนงั้นเหรอ? นายมันโง่ รัน... นายมองเห็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง แต่ลืมไปว่าใต้น้ำนั้นมันคือมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทั้งเมืองนี้!” “อย่าลีลา” ไคลินแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่กดดันยิ่งกว่า “พูดมาให้จบ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนและจัดการนายด้วยวิธีของสภานักเรียน” สายลับเงยหน้าขึ้น จ้องมองทั้งคู่ด้วยแววตาเวทนา “พวกเขาสร้าง 'ระบบ' ขึ้นมาไม่ใช่เพื่อคัดเลือกอัจฉริยะ แต่มันคือการคัดกรอง 'ภาชนะ' ต่างหาก... ภาชนะที่จะรองรับพลังงานที่ถูกดึงมาจากมิติอื่น และไคลิน... นายไม่ใช่แค่เป้าหมาย แต่นายคือ ‘ภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุด’ ที่พวกเขารอคอยมาตลอดสามสิบปี!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนวนช้าๆ รันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากระบบในหัว ระบบกำลังแสดงกราฟความเสี่ยงที่พุ่งสูงขึ้นจนเป็นสีแดงฉาน “หมายความว่ายังไงที่ว่าภาชนะ?” รันถาม พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “แผนการของพวกคุณไม่ได้มีแค่การแทรกแซงอำนาจบริหารสถาบันใช่ไหม?” “เราจะเปลี่ยนโรงเรียนแห่งนี้ให้กลายเป็น ‘ประตูเชื่อมมิติ’ ในคืนวันจันทร์ถัดไป” สายลับเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “เมื่อไคลินถูกชิงตัวไป ภาชนะจะถูกเปิดออก พลังงานจากเบื้องบนจะไหลทะลักลงมา และโลกนี้... จะถูกรีเซ็ตใหม่โดยสมบูรณ์ ทุกอย่างที่พวกแกพยายามสร้างมา มันไม่มีค่าอะไรหรอก!” ไคลินนิ่งอึ้ง มือที่เคยกอดอกไว้คลายออก ความมั่นใจในฐานะอัจฉริยะที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตสั่นคลอนอย่างรุนแรง เขาหันมามองรัน แววตานั้นเต็มไปด้วยความสับสนและต้องการพึ่งพาเป็นครั้งแรก “รัน... ระบบที่นายมีอยู่” ไคลินกระซิบเสียงแผ่ว “มันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?” คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัวของรัน ราวกับถูกกระแทกเข้าที่หน้าอก ความจริงที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดเกี่ยวกับที่มาของระบบกำลังถูกท้าทายด้วยสถานการณ์ที่ใหญ่เกินกว่าที่เด็กนักเรียนคนหนึ่งจะรับมือไหว ทันใดนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมสีน้ำเงินเข้มก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของรัน โดยที่เขาไม่ได้เรียก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้พิทักษ์ภาชนะ' - คุณต้องเลือกระหว่างการเปิดเผยความลับของระบบเพื่อช่วยไคลิน หรือรักษาความลับนั้นไว้เพื่อเอาตัวรอด] [คำเตือน: บอสลับกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่พิกัดปัจจุบัน เวลาเหลืออีก 00:05:00 น.] รันมองดูตัวเลขถอยหลังที่เต้นตุบๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะระเบิด ก่อนจะหันไปสบตากับไคลินที่มองมาด้วยสายตาที่รอคอยคำตอบ ในวินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของนักเรียนหรือยามรักษาความปลอดภัย แต่มันคือเสียงโลหะกระทบพื้นที่มีจังหวะสม่ำเสมอจนน่าขนลุก ประตูเหล็กของห้องเก็บของเริ่มถูกบางอย่างที่ทรงพลังบิดจนผิดรูป รันรู้ตัวดีว่านี่ไม่ใช่แค่การทะเลาะวิวาทของเด็กวัยรุ่นอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามที่เขาไม่เคยเตรียมใจมาล่วงหน้า “เตรียมตัวให้พร้อมนะไคลิน” รันคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น “ถ้าเราจะตาย... ก็ต้องตายในฐานะตัวตึงที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ว่ามันจะเป็นเทพหรือปีศาจจากมิติไหนก็ตาม!” ประตูเหล็กถูกพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ไม่มีใบหน้า แต่มีดวงตาสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขา สองมือของรันเริ่มเปล่งแสงสีทองที่เขาไม่เคยควบคุมได้มาก่อน ระบบในหัวส่งเสียงร้องเตือนดังระงมเป็นสัญญาณสุดท้ายก่อนความมืดมิดจะเข้าปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ลูกกวาดสีรุ้ง