บรรยากาศหวานอมเปรี้ยว

"เลิกจ้องแบบนั้นสักที ฉันไม่ได้ต้องการคำขอบคุณ... แค่เห็นว่านายยืนอยู่ตรงนี้แล้วมันเกะกะสายตาเฉยๆ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องพยาบาลหลังเหตุการณ์นองเลือด คิรินในชุดนักเรียนที่ดูเนี้ยบกริบแม้จะผ่านสมรภูมิมาไม่กี่ชั่วโมง ยืนหันหลังให้เตียงคนไข้ มือเรียวยาวของเขาวางถุงกระดาษสีน้ำตาลที่มีไออุ่นระอุวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นกลับดูเย็นชาและห่างเหินอย่างจงใจ รันที่เพิ่งฟื้นจากอาการอ่อนเพลียพยายามยันกายขึ้นนั่ง ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือแสงสีทองที่พุ่งทะลุร่างชุดเกราะทมิฬตัวนั้น แรงสะท้อนจากการปลดปล่อยพลังงานทำเอาแขนเขาสั่นระริกราวกับจะแตกสลาย แต่สิ่งที่กวนใจยิ่งกว่าความเจ็บปวด คือท่าทีของประธานนักเรียนผู้แสนเย่อหยิ่งคนนี้ "อ๋อ... เกะกะสายตาจนต้องไปซื้อคัพเค้กร้านดังที่คิวยาวเป็นกิโลฯ มาให้เนี่ยนะ?" รันเค้นเสียงหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่มองแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน "ประธานครับ ถ้าจะเอาของมาให้แล้วปากแข็งแบบนี้ ผมว่าระบบในหัวผมคงจะรวนจนขึ้นเตือนภัย 'ระดับความเป็นไปได้ที่จะถูกคนซึนทำร้ายหัวใจ' แล้วล่ะมั้ง" คิรินชะงักไปครู่หนึ่ง ไหล่กว้างที่ดูสง่างามนั่นไหวเล็กน้อยก่อนเขาจะหันกลับมา แววตาสีเงินเย็นเยียบของเขาดูสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "อย่าเพ้อเจ้อให้มันมากนัก รัน" คิรินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้รันสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่าย "ที่ฉันซื้อมา เพราะฉันไม่อยากให้ใครมาหาว่าโรงเรียนดูแลนักเรียนได้ไม่ดีพอ โดยเฉพาะตัวปัญหาที่ชอบเอาชีวิตไปเสี่ยงแบบนาย ถ้าไม่มีอะไรกินแล้วเกิดเป็นลมตายกลางโถงทางเดิน ใครจะรับผิดชอบ?" รันยิ้มมุมปาก ความหวานอมเปรี้ยวของสถานการณ์นี้มันช่างน่าอภิรมย์เหลือเกิน เขารู้ดีว่าภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั่น คิรินกำลังซ่อนความกังวลไว้ลึกแค่ไหน ระบบตัวตึงในหัวของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนด้วยจังหวะที่แปลกไป... ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจ แต่มันคือการวิเคราะห์ค่าความสัมพันธ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ "งั้นคำขอบคุณล่ะ?" รันแกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาเห็นคิรินกลั้นหายใจ แววตาที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำกลับไหวระริกเหมือนมีคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำ "คนซื้อมาให้ตั้งใจขนาดนี้ ถ้าผมไม่ขอบคุณสักคำ มันคงจะเสียมารยาทแย่" คิรินรีบถอยห่างไปก้าวหนึ่ง ใบหูที่เคยขาวจัดบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อจางๆ จนแทบมองไม่เห็น "ไร้สาระ... ฉันแค่ทำตามหน้าที่" เขากำลังจะหันหลังเดินหนี แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังสนั่นขึ้นในหัวของรัน—ไม่ใช่เสียงธรรมดา แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่แทรกผ่านเข้ามาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างเขาทั้งสอง [คำเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมในระยะ 50 เมตร... บอสลับแห่งหอสมุดต้องคำสาป กำลังเคลื่อนที่เข้าสู่เขตหอพัก... ค่าความเสี่ยงระดับ SSS] รันชะงัก ใบหน้าที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที คิรินเองก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาหยุดเดินแล้วขมวดคิ้วแน่น มือขวาของเขากุมกระบี่ประจำตัวที่วางพิงไว้ข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ "คิริน... ฟังนะ" รันพยักหน้าให้หน้าต่างระบบที่เขามองเห็นเพียงคนเดียว "ดูเหมือนความวุ่นวายมันยังไม่จบหรอก เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะสิ่งที่กำลังจะพังประตูเข้ามาตอนนี้... มันไม่ใช่คน" แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้กระจกหน้าต่างห้องพยาบาลแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาสีดำขนาดมหึมาที่โผล่พ้นเงามืดของทางเดินเข้ามา ดวงตาสีแดงฉานนับสิบดวงจ้องมองมายังพวกเขาเหมือนกำลังเลือกเหยื่อที่จะขย้ำเป็นอันดับต่อไป เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหูของ 'เจ้าแห่งความมืด' ดังสะท้อนก้องไปทั่วสถาบัน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรันแทบหยุดเต้น คือการที่ระบบแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายออกมาเป็นตัวอักษรสีทองอร่ามที่เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน [ภารกิจลับเปิดใช้งาน: ปกป้อง 'หัวใจของสถาบัน' จากการถูกสังเวย... หากผู้รับภารกิจเสียชีวิต ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะถูก 'ลบ' ทิ้งจากฐานข้อมูลโลกใบนี้อย่างถาวร] ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นไปกับรันและคิรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!