การยกระดับพลังของระบบ

“ถ้าคุณยังเอาแต่นิ่งเงียบแบบนี้ ต่อให้มีสมองอัจฉริยะระดับท็อปของประเทศ ผมก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอกนะ คุณประธาน” เสียงของรันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานสภานักเรียนที่เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง คิรินในชุดนักเรียนเนี้ยบกริบยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเอกสารตรงหน้า ทว่าปากกาสีเงินในมือกลับไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มแผ่รังสีความกดดันจนน่าอึดอัด แต่สำหรับรัน... มันเป็นเพียงแค่เครื่องพิสูจน์ว่า ‘เหยื่อ’ กำลังหลงทาง คิรินวางปากกาลงช้าๆ เสียงโลหะกระทบโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ ดึงความสนใจของรันให้ไปหยุดอยู่ที่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ไร้อารมณ์คู่นั้น “นายทำภารกิจที่มอบให้สำเร็จเกินความคาดหมาย… รัน ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าภายใต้หน้ากากคนกะล่อนนั่น นายซ่อนอะไรไว้อีกกันแน่” “ความลับก็คือความลับสิครับ คุณประธาน” รันยิ้มมุมปาก พลางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ “แต่ถ้าคุณอยากรู้คำตอบ… บางทีคุณอาจจะต้องลอง ‘เชื่อใจ’ ผมดูสักครั้ง” ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรัน ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังชัดเจนจนสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [ติ๊ง! ภารกิจ 'พิชิตใจคนเย็นชา (ระดับปรมาจารย์)' สำเร็จลุล่วง!] [คะแนนค่าความสัมพันธ์: ทะลุเกณฑ์สถานะ ‘ไว้ใจในระดับลึก’] [ตรวจสอบเงื่อนไขการอัปเกรดระบบ... สำเร็จ!] [กำลังทำการอัปเกรดระบบตัวตึงสู่เวอร์ชัน 2.0…] หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของรันเพียงผู้เดียว รันแสร้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลบสายตาคิรินที่เริ่มจะคาดเดาความผิดปกติของเขาได้ ร่างกายของเขารู้สึกร้อนวูบราวกับมีกระแสพลังงานสายใหม่ไหลเวียนเข้าสู่เส้นเลือด ทุกสัมผัสรอบข้างชัดเจนขึ้น ผนังห้องที่เคยเรียบเฉยกลับดูมีรายละเอียดซับซ้อนขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ [ระบบ 2.0 ปลดล็อกสกิลใหม่: ‘เนตรวิเคราะห์เชิงลึก’ (Deep Analysis Eye) และ ‘อาณาเขตซัพพอร์ตไร้ขีดจำกัด’ (Boundless Support Field)] “รัน? นายเป็นอะไรไป” คิรินลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที น้ำเสียงที่เคยเย็นชาแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เขาเอื้อมมือจะมาแตะที่ไหล่ของรัน รันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจูนพลังงานมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในร่างกาย เมื่อเขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับคิริน ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปชั่วขณะ—มันไม่ได้เป็นเพียงดวงตาสีน้ำตาลธรรมดา แต่มีละอองแสงสีรุ้งระยิบระยับซ่อนอยู่ข้างใน ภาพที่รันเห็นผ่าน ‘เนตรวิเคราะห์เชิงลึก’ เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาเห็นเส้นใยพลังงานสีเทาที่ห่อหุ้มร่างกายของคิรินเอาไว้ เป็นพลังงานที่ถูกสะกดกั้นด้วยความเครียดและการแบกรับภาระหนักอึ้งในฐานะผู้นำสถาบัน และที่น่าตระหนกที่สุด... คือเส้นใยพลังงานเหล่านั้นกำลังเชื่อมต่อกับ ‘บางอย่าง’ ที่ดำมืดซึ่งฝังตัวอยู่ในส่วนลึกของอาคารสภานักเรียนแห่งนี้! “ประธาน... คุณรู้ตัวไหมว่าไม่ใช่แค่คุณที่กำลังจับตาดูผม” รันเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความจริงจังที่คิรินไม่เคยได้ยินมาก่อน คิรินชะงัก สายตาที่เคยเฉยเมยเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก “นายพูดเรื่องอะไร? ห้องนี้ปลอดภัยที่สุดในสถาบันแล้ว” “นั่นคือสิ่งที่คุณ ‘คิด’ ครับ” รันก้าวเดินไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่หน้าตู้หนังสือไม้เก่าแก่ที่ดูเหมือนจะเป็นของประดับธรรมดา “สกิลใหม่ของผมบอกว่า... มีช่องโหว่ของมิติถูกเปิดไว้หลังตู้หนังสือนี่ และมันกำลังกัดกินพลังงานของคุณอยู่ทุกวินาที” คิรินขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวเข้ามาข้างๆ รัน “ไร้สาระ... ฉันตรวจสอบทุกตารางนิ้วของห้องนี้มาเป็นร้อยรอบแล้ว” รันไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชี้มือไปที่จุดกึ่งกลางของตู้ “ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองสัมผัสดูสิครับ แต่อย่าเพิ่งใช้พลังเวทของคุณ... ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของผม” รันหลับตาลง เรียกใช้ ‘อาณาเขตซัพพอร์ตไร้ขีดจำกัด’ ไอหมอกสีขาวนวลแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นน้ำ กระจายตัวปกคลุมรอบห้อง ในชั่วพริบตา ความหนาวเย็นที่เคยเป็นจุดเด่นของห้องนี้ก็มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยไออุ่นที่น่าอัศจรรย์ คิรินเบิกตากว้างเมื่อเห็นฝุ่นละอองในอากาศลอยตัวนิ่งสนิท ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ ณ จุดนั้น “นี่มัน... พลังอะไรกัน รัน?” คิรินพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความทึ่ง “พลังของคนที่พร้อมจะซัพพอร์ตคุณไปตลอดทางไงครับ” รันลืมตาขึ้น ดวงตาสีรุ้งประกายวาวโรจน์ “ตอนนี้... มาดูกันเถอะว่าความลับที่น่ารังเกียจซ่อนอยู่หลังตู้นี้คืออะไรกันแน่” รันใช้มือสัมผัสที่บานไม้ เสียงกลไกบางอย่างดังกังวานขึ้นไม่เหมือนเสียงไม้ธรรมดา แต่มันเป็นเสียงของรอยร้าวในห้วงมิติ ทันใดนั้น ตู้หนังสือทั้งตู้ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเอกสารบนโต๊ะคิรินปลิวว่อนไปทั่วห้อง เงาดำมืดพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น ไม่ใช่ผีหรือสัตว์ประหลาด แต่เป็นร่างของ ‘คน’ ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด คิรินชักสีหน้าถอยหลังทันทีเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้น “เป็นไปไม่ได้...” คิรินอุทาน “อาจารย์ใหญ่? ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่... แล้วทำไมท่านถึงดูเหมือน... ไม่ใช่คน?” ร่างที่ปรากฏกายขึ้นแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว ดวงตาของ ‘อาจารย์ใหญ่’ เป็นสีแดงฉานไร้ตาดำ และในมือนั้นถืออุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่รันจำได้ทันทีจากเมนูระบบของเขา... มันคือ ‘เครื่องควบคุมจิตระดับสูง’ ที่ควรจะสูญหายไปนานแล้ว! รันคว้าข้อมือของคิรินไว้แน่น “อย่ามองตาเขานะครับประธาน! เขาไม่ได้มาเพื่อคุยกับเรา... เขามาเพื่อ ‘รีเซ็ต’ ข้อมูลทั้งหมดในสมองของคุณ!” ทว่าก่อนที่รันจะได้ทันทำอะไรไปมากกว่านั้น แสงสีแดงวาบขึ้นจากเครื่องมือในมือของอาจารย์ใหญ่ ร่างของคิรินก็ทรุดฮวบลงกับพื้น รันรีบโผเข้าประคองร่างของอีกฝ่ายไว้ทันควัน ในขณะที่เสียงระบบแจ้งเตือนดังรัวถี่ยิบจนรันแทบจะคุมสติไม่อยู่ [คำเตือน! ภัยคุกคามระดับสูงสุดตรวจพบ!] [ภารกิจพิเศษ: ป้องกันการลบความทรงจำของเป้าหมายหลัก (คิริน)] [หากภารกิจล้มเหลว: ความสัมพันธ์ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต และระบบจะถูกทำลาย!] รันมองหน้าคิรินที่เริ่มหมดสติ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับอาจารย์ใหญ่ร่างปลอมด้วยแววตาดุดัน “จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม? ได้... งั้นก็มาดูกันว่าระบบ 2.0 ของฉันจะทำให้คุณ ‘พัง’ ได้หนักแค่ไหน!” รันเหวี่ยงมือออกไป กลางอากาศปรากฏวงแหวนเวทสีรุ้งขนาดยักษ์เตรียมพร้อมจะปล่อยพลังซัพพอร์ตระดับสูงสุดเข้าปะทะกับเงานั้น แต่แล้ว... มือของคิรินที่หมดสติไปแล้ว กลับคว้าข้อมือของรันไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “รัน... อย่า... อย่าปกป้องฉัน... วิ่งหนีไป!” คิรินลืมตาขึ้น แต่ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเช่นเดียวกับศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า! หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะหัวใจเต้นแรงไปกับรันและคิรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! ลูกกวาดสีรุ้ง