ติดอยู่ในถ้ำกับท่านประธาน

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกแค่ก้าวเดียว เราคงได้ตกลงไปเป็นอาหารของฟอสซิลในชั้นหินปูนเบื้องล่างจริงๆ แล้วนะคะ ท่านประธาน" น้ำเสียงของรันเจือแววประชดประชันเล็กน้อย ทว่าแฝงความเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด ความมืดสนิทราat with ink รอบตัวทำให้ประสาทสัมผัสอื่นตื่นตัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เสียงหยดน้ำที่ดัง 'ติ๋ด... ติ๋ด...' สะท้อนก้องไปตามผนังถ้ำหินงอกหินย้อย กลิ่นอื้นชื้นของดินและหินปูนผสมผสานกับกลิ่นอายเย็นยะเยือกที่ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย สร้างบรรยากาศที่ทั้งกดดันและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เหตุการณ์ถล่มของปากถ้ำเมื่อครู่เกิดขึ้นเร็วเกินกว่าใครจะตั้งตัว ภัยธรรมชาติที่ไม่คาดฝันจากการสำรวจภาคสนามของสถาบันทำให้พวกเขาต้องพลัดหลงลึกเข้ามาในเขตต้องห้าม และตอนนี้ ทางออกเดียวถูกปิดตายด้วยกองหินนับตัน คิรินยืนนิ่งสนิทอยู่ในความมืด แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวของสถาบันแนบชิดกับผนังถ้ำเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและเคร่งครัดในกฎระเบียบเสมอ บัดนี้กลับสะท้อนประกายความกังวลระคนความสับสน เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน มือเรียวยาวข้างหนึ่งยันผนังหินไว้เพื่อทรงตัว "ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มัน..." คิรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่ายังคงความเย็นชาไว้ตามนิสัย "ถ้าเธอไม่ดึงฉันกลับมาเมื่อกี้ เราคง..." "เราคงไม่ได้ยืนเถียงกันอยู่ตรงนี้สินะคะ?" รันสวนกลับทันควันพลันถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า "เลิกโทษตัวเองเถอะค่ะท่านประธาน พลังงานสำรองในอุปกรณ์สื่อสารเป็นศูนย์ เส้นทางข้างนอกถูกปิดตาย และที่สำคัญที่สุด... แบตเตอรี่ในไฟฉายของฉันเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ" พรึบ! ราวกับคำพูดเป็นจริง ไฟฉายขนาดพกพาในมือของรันกะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะดับสนิทลงอย่างไร้เยื่อใย ความมืดมิดสนิทชนิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือของตัวเองเข้าโอบ บรรยากาศในความมืดเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่จึงกลายเป็นสิ่งเดียวที่เด่นชัด รันรู้สึกได้ถึงไอร้อนแผ่วเบาที่ลอยมาจากร่างสูงของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยย่อท้อต่อสิ่งใด แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ คนที่มักจะถือตัวคนนั้นกลับยืนนิ่งเงียบอย่างผิดวิสัย "รัน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเด็กหนุ่มแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าความเงียบรอบตัวจะแตกสลาย "เธอ... กลัวความมืดหรือเปล่า" รันชะงักไปนิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นในความมืด แม้จะมองไม่เห็นหน้ากัน แต่เขาก็มโนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่ายได้ไม่ยาก "ปกติก็ไม่หรอกค่ะ แต่ถ้าต้องติดอยู่กับคนน่าเบื่ออย่างประธาน... มันชวนให้อึดอัดจนหายใจไม่ออกมากกว่าความมืดเสียอีกนะคะ" "ปากดี..." คิรินพึมพำลอดไรฟัน แม้จะเป็นการต่อปากต่อคำในสถานการณ์ย่ำแย่ แต่มันกลับช่วยเจือจางความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจลงไปได้อย่างน่าประหลาด ท่ามกลางความมืดที่ไร้ทางออก จู่ๆ เสียงกลไกจักรกลอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของรัน *[ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะวิกฤต: ผู้ใช้ติดอยู่ในเขตพื้นที่ปิดตายระดับ S (ถ้ำโบราณใต้ดิน)]* *[ระบบตัวตึงทำการประเมินสถานการณ์... อัตราการรอดชีวิต 12%]* *[เปิดใช้งานภารกิจลับเฉพาะกิจ: 'ร่วมมือฝ่าความมืด' - ค้นหาทางออกร่วมกับเป้าหมาย (คิริน) โดยไม่ใช้กำลังทหารหรืออุปกรณ์ทำลายล้าง]* *[รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกทักษะเนตรทิพย์แห่งความมืด (Dark Vision) และเพิ่มความสนิทสนมกับตัวละครหลัก +50]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังชีวิต 30% และติดอยู่ในถ้ำนาน 48 ชั่วโมง]* รันกระพริบตาปริบๆ ในความมืด ระบบตัวแสบนี้ช่างสรรหาเวลาในการสร้างภารกิจเสียจริง แถมบทลงโทษยังโหดหินจนชวนให้ปวดหัว แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือการเพิ่มแต้มความสนิทสนมกับ 'คุณชายน้ำแข็ง' ข้างกายคนนี้ต่างหาก "ท่านประธานคะ..." รันเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนคิรินสังเกตได้ "ถ้าไม่อยากกลายเป็นอนุสาวรีย์ในถ้ำแห่งนี้ไปตลอดกาล ฉันว่าเราคงต้องพักเรื่องศัตรูคู่อาฆาตไว้ชั่วคราวแล้วจับมือกันเดินหน้าดีไหมคะ?" คิรินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงฝีเท้าขยับเข้ามาใกล้ในความมืด ร่างสูงของประธานหนุ่มขยับเข้ามาจนไหล่ชนกัน ไออุ่นจากร่างกายของเขาช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บรอบตัวได้เป็นอย่างดี มือเรียวยื่นมาคว้าชายเสื้อของรันไว้หลวมๆ อย่างไม่รู้ตัว เป็นสัญญาณยอมจำนนโดยปริยายที่หาดูได้ยากยิ่ง "ตามใจเธอ... แต่อย่าเดินสะดุดขาตัวเองล้มก็แล้วกัน" คิรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน รันยิ้มมุมปาก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าตามทิศทางที่ระบบนำทางประเมินไว้ สัมผัสแปลกประหลาดบางอย่างก็พุ่งวาบผ่านผิวหนังจนขนลุกซู่ เสียงลมหายใจปริศนาดังขึ้นแผ่วเบา... แต่มันไม่ใช่เสียงลมหายใจของเขาและคิรินอย่างแน่นอน พื้นถ้ำใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับร้อยปี กำลังค่อยๆ ขยับตัวลืมตาตื่นขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รันมาโดยตลอดนะคะ น้อมรับทุกคอมเมนต์ด้วยใจดวงน้อยๆ เลยค่ะ