กลยุทธ์เอาชีวิตรอดฉบับรัน

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ปอดฉีกเพราะสูดละอองเกสรดอกหญ้าพิษพวกนี้เข้าไป ก็หุบปากแล้วถอยไปอยู่ข้างหลังผมซะ ประธานนักเรียน” เสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นของรันดังก้องขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของฝูง ‘หมาป่าเงาพิษ’ ที่กำลังล้อมวงเข้ามาในระยะประชิด คิรินที่ยืนอยู่เคียงข้างถึงกับชะงักฝีเท้าที่เตรียมจะพุ่งออกไปปะทะด้วยดาบแสงในมือ ดวงตาคมกริบของคนเย็นชาตวัดมองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยความกังขา “นายจะทำอะไร? นี่คือมอนสเตอร์ระดับกลาง การใช้สมุนไพรพื้นบ้านไร้สาระแบบนั้นมันไม่ช่วยให้รอดหรอกนะรัน” คิรินเอ่ยเสียงเย็น แม้ในสถานการณ์วิกฤตความนิ่งสงบของเขาก็ยังคงน่าประทับใจ แต่รันกลับเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ “คำว่า ‘ไร้สาระ’ ของคุณ มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เราไม่ต้องเหนื่อยแรงก็ได้นะคะ” รันแค่นยิ้ม มือเรียวหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตออกมาจากกระเป๋ามิติ ก่อนจะสะบัดข้อมือเพียงเบาๆ ขวดแก้วแตกกระจายอยู่บนพื้นหญ้าระหว่างพวกเขากับฝูงหมาป่า กลิ่นหอมฉุนกึกปนเปด้วยไอเย็นวาบกระจายตัวออกไปราวกับม่านหมอก ฝูงหมาป่าที่เคยขู่ฟ่อเตรียมจะกระโจนเข้าใส่กลับหยุดชะงัก จมูกของพวกมันเริ่มฟุดฟิดด้วยความสับสน ก่อนที่ความดุร้ายในดวงตาสีแดงฉานจะเปลี่ยนเป็นอาการมึนงงและลนลาน พวกมันเริ่มหันไปกัดกันเองด้วยความโกลาหล “มันไม่ใช่ยาสลบ” รันอธิบายพลางเก็บขวดเปล่าลงระบบ “แต่มันคือสูตรผสมพิเศษที่ผมปรุงขึ้นจากรากต้นฝิ่นจันทรากับยางไม้สนกัมมันต์ กลิ่นของมันรบกวนประสาทการรับรู้ทิศทางของพวกมันโดยตรง ยิ่งพวกมันพยายามขู่หรือคำราม สารเคมีก็จะยิ่งกระจายตัวเข้าไปในระบบทางเดินหายใจ ผลลัพธ์ก็อย่างที่เห็น… พวกมันสูญเสียการควบคุมและคิดว่าเพื่อนตัวเองคือศัตรู” คิรินมองภาพฝูงมอนสเตอร์ที่เคยน่าเกรงขามกำลังตะลุมบอนกันเองด้วยความตื่นตะลึง เขาหันกลับมามองรันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มมีรอยร้าว “นายไปเอาความรู้นี้มาจากไหน?” คิรินถามพลางลดดาบลง “ความลับของพ่อมดค่ะ แต่ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ หลังจบภารกิจนี้ไป เลี้ยงกาแฟผมสักแก้วสิคะประธาน” รันตอบพลางหัวเราะร่า ในขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ระบบแจ้งเตือน: ความสำเร็จขั้นต้น - การกำจัดศัตรูโดยไม่เสียหยาดเหงื่อ ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 150% ความสัมพันธ์กับ ‘คิริน’ เพิ่มขึ้น 5 คะแนน] รันไม่ได้แปลกใจกับตัวเลขความสัมพันธ์ที่เพิ่มขึ้น เขาเดินฝ่าวงล้อมความวุ่นวายไปอย่างใจเย็น ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน แทนที่จะใช้กำลังรันเลือกที่จะจัดการกับสภาพแวดล้อมและกลไกของธรรมชาติ นั่นคือสไตล์ที่เขาเลือกใช้เพื่อพิสูจน์ว่า ‘สมอง’ มีค่ามากกว่า ‘กล้ามเนื้อ’ ในโลกที่หมุนไปด้วยระบบเช่นนี้ “ไปกันต่อเถอะค่ะ ยิ่งอยู่นานกลิ่นมันจะเริ่มเปลี่ยนทิศทาง ผมไม่อยากให้เรากลายเป็นเหยื่อความมึนของตัวเองซะก่อน” รันหันมาโบกมือให้คนตัวสูงที่ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ “รัน” คิรินเรียกชื่อเขา น้ำเสียงดูลังเลเล็กน้อย “เรื่องเมื่อกี้… ถือว่าไม่เลว” “แค่นี้เองเหรอคะ? คำชมจากประธานนักเรียนผู้แสนเย็นชาเนี่ยนะ?” รันหันกลับมาฉีกยิ้มกว้าง แววตาซุกซนนั้นทำให้คิรินถึงกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่แทบจะหลุดออกมาจากมุมปาก ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังของวิหารเก่าแก่เพื่อมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปพักใหญ่กลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงปกติที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบตัวตนที่ไม่ได้รับอนุญาตในพื้นที่ ‘บอสลับ’ ระดับ SSS: ผู้คุมกฎแห่งบรรพกาล ตื่นขึ้นจากการหลับใหล!] รันหยุดกะทันหัน อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงจนไอเย็นเกาะที่ปกเสื้อ ความรู้สึกคุ้นเคยแบบประหลาดแล่นผ่านร่าง คิรินที่เดินตามมาข้างหลังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาคว้าแขนรันไว้แน่นและดึงให้ถอยหลัง แต่ทว่า พื้นดินใต้เท้าของพวกเขากลับแยกออกเป็นทางยาว จากรอยแยกนั้น ดวงตาสีทองขนาดมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมขึ้นในความมืดมิด เสียงคำรามที่ก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาดทำให้ผนังวิหารพังทลายลงมา รันเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่หมาป่า แต่มันคือ... เงาของคิรินที่กำลังมองไปยังร่างนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด “นั่นมัน… ไม่ควรมีอยู่จริง” คิรินพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รันมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นไอคอนระบบที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมข้อความว่า ‘ภารกิจโอนถ่ายเจ้าของ’ ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความแสบสันของรันในตอนนี้มากๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! ลูกกวาดสีรุ้ง