ก้าวเข้าสู่สนามสอบคัดเลือก

เสียงคำรามต่ำในลำคอของ "เขี้ยวอัสนีทมิฬ" สะท้อนก้องผ่านความชื้นของไอหมอกในป่าต้องห้าม แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้ายักษ์ทำให้เศษดินร่วนร่วงหล่นลงมาจากรากไม้โบราณที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวเข้ม "อย่าขยับ" เสียงกระซิบที่ราบเรียบแต่เฉียบคมดังมาจากด้านข้าง คิริน ประธานนักเรียนหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้พ่าย ขยับตัวเข้ามาประชิดร่างของรันอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนไหล่เพื่อส่งสัญญาณเตือน นัยน์ตาคมกริบสีนิลกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด รันไม่แม้แต่จะหันไปมองคนข้างกาย ปากเรียวบางเหยียดยิ้มกวนๆ เป็นเอกลักษณ์ มือขวาหมุนมีดสั้นเวทมนตร์ในมือเล่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ราวกับว่ามหันตภัยตรงหน้าเป็นเพียงลูกแมวตัวหนึ่งกำลังนอนอ้อน "หูไวดีนี่ คิริน... แต่บอกก่อนนะว่ารอบนี้ฉันจองหัวหน้าฝูง นายอย่าริอาจมาแย่งซีนเด็ดขาด" "อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม รัน สถานการณ์นี้ไม่ใช่เกมเล่นขายของ" คิรินขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความระอาใจปนความกังวลอย่างปิดไม่มิด ถึงปากจะต่อว่า แต่ร่างกายกลับขยับมายืนบังมุมอับสายตาให้เด็กหนุ่มผู้ทะลุมิติโดยสัญชาตญาณ ไอเวทมนตร์สีฟ้าครามเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วของประธานนักเรียนหนุ่ม เตรียมพร้อมปลดปล่อยอาคมป้องกันสูงสุด [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันระดับสูงในพื้นที่: ป่าต้องห้ามโซน B] [ระบบเปิดใช้งานภารกิจเฉพาะกิจ: "ล่าท้าฝูงเขี้ยวอัสนีทมิฬ"] [เงื่อนไข: กำจัดหัวหน้าฝูงโดยไม่ใช้อุปกรณ์ป้องกันระดับสูง และปกป้องสมาชิกในทีมร่วมเดินทาง] [รางวัล: แต้มประสบการณ์ x5,000, ทักษะติดตัวใหม่ "เนตรทะลวงมิติระดับ 2"] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังเวททั้งหมดเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า รันแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ระบบเจ้านี่ช่างรู้เวลาจริงๆ ให้ตายสิ เลือกภารกิจได้จังหวะนรกเสียจริง แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสนุกจนเลือดในกายสูบฉีด "ทีมเหรอ? ฉันมีนายเป็นภาระอยู่คนเดียวก็หนักหนาพอแล้วน่า คิริน" รันเอ่ยเย้าแหย่ แม้สถานการณ์จะตึงเครียดจนแทบขาดใจ บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดด้วยกลิ่นอายความตายของเหล่าสัตว์เวعที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ชั่วพริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็เย็นเฉียบลงฉับพลัน! เงาสสีดำสนิทพุ่งแหวกม่านหมอกออกมาด้วยความเร็วสูงกว่าเสียง กรงเล็บแหลมคมสะท้อนแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้หนา มันพุ่งตรงมาที่จุดที่ทั้งคยืนอยู่ เป้าหมายคือคอหอยของรัน! "ระวัง!" คิรินอุทานเสียงหลง ร่างเพรียวพุ่งเข้าประชิดตัวรันพร้อมกับกางบาตรเวทมนตร์รูปทรงหกเหลี่ยมขึ้นรับการโจมตี แรงปะทะทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้และใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ แรงลมกระโชกจนเส้นผมสีเงินยวงของคิรินปลิวไสวไปตามแรงเหวี่ยง รันอาศัยจังหวะที่คิรินรับแรงกระแทก พุ่งตัวมุดต่ำลงไปใต้ท้องของเจ้าเขี้ยวอัสนีทมิฬ ดวงตาคมกวาดมองหาจุดอ่อนตามข้อมูลที่ระบบประมวลผลให้ในเสี้ยววินาที "เจอแล้ว... จุดเชื่อมต่อกระดูกสันหลังส่วนคอ!" ฉวะ! มีดสั้นเวทมนตร์เคลือบด้วยจิตสังหารเข้ม ข้นกรีดผ่านเนื้อหนาของอสูรกาย เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสะเทือนผืนป่า เลือดสีดำพุ่งกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อคลุมสีขาวสะอาดของรัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มหยุดชะงัก เขากลับเหยียดยิ้มกว้างขึ้นด้วยความสะใจ "ฝีมือไม่เลว... แต่ยังช้าไปสามวินาที" เสียงทุ้มต่ำของคิรินดังขึ้นเหนือศีรษะ ประธานนักเรียนหนุ่มใช้เวทน้ำแข็งตรึงขาหลังของสัตว์เวทตัวยศเอาไว้ ทำให้มันไม่สามารถสะบัดร่างของรันหลุดออกไปได้ การประสานงานที่ไม่ได้นัดหมายแต่กลับเข้าขาอย่างน่าประหลาด ทำให้ความตึงเครียดในใจของทั้งคู่ลดลงไปครึ่งหนึ่ง "ชมกันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง ท่านประธาน... เก็บแรงไว้หอบตอนนับแต้มเถอะ!" รันตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของสัตว์เวท ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระชากมีดสั้นขึ้นด้านบนจนสุดแรง ร่างมหึมาของหัวหน้าฝูงเขี้ยวอัสนีทมิฬชะงักกึก ดวงตาสสีแดงฉานค่อยๆ หม่นแสงลง ร่างทึบหนาล้มครืนลงกับพื้นดินจนเกิดเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอดินหลังฝนตก [ติ๊ง! ภารกิจ "ล่าท้าฝูงเขี้ยวอัสนีทมิฬ" สำเร็จลุล่วง] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ x5,000] [ทักษะติดตัว "เนตรทะลวงมิติระดับ 2" ถูกปลดล็อกแล้ว] [ระดับความสัมพันธ์ระหว่าง "รัน" และ "คิริน" เพิ่มขึ้น 15%] รันหอบหายใจถี่เล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขาทรุดตัวลงนั่งกับโขดหินใกล้ๆ พลางปาดคราบเลือดบนแก้มออกลวกๆ สายตากวาดมองเพื่อนร่วมทีมจำเป็นที่ยืนอยู่ไม่ไกล คิรินกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดเช็ดคราบละอองเลือดบนมือของตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นรอยคลายความตึงเครียดที่มุมปากคู่นั้น "นาย... ไม่เป็นไรใช่ไหม" คิรินเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม "ระดับนี้แล้ว จะให้เป็นอะไรได้ล่ะ" รันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย "ว่าแต่... นายเองก็ใช้ได้นี่ หนี้บุญคุณครั้งนี้ ฉันจะถือว่าทดแทนกันไปก็แล้วกันนะ" คิรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีประกายระยิบระยับคู่นั้น หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่มีสาเหตุ เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีจางๆ "ใครให้นายมาทดแทน ฉันแค่ทำตามหน้าที่ประธานนักเรียนต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวกำลังจะกลับเข้าสู่ความสงบ หากแต่... เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และแรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวกลับเริ่มก่อตัวขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกของป่าต้องห้ามอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของสัตว์เวทธรรมดา แต่มันคือ... รันหุบยิ้มทันที ดวงตาคมหรี่แคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงกว่าเดิมนับร้อยเท่าพุ่งตรงมายังทิศทางที่พวกเขายืนอยู่ คิรินเองก็ชักดาบประจำกายออกมาอีกครั้ง สีหน้าเคร่งเครียดกว่ารอบแรกเสียด้วยซ้ำ [เตือนภัยเร่งด่วน: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตนอกเหนือขอบเขตการทดสอบระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดใน 3... 2... 1...] เสียงแจ้งเตือนจากระบบตัดขาดลง พร้อมกับเงาร่างขนาดมหมหึมาที่แหวกม่านหมอกหนาทึบออกมา พร้อมกับดวงตาสีทองอร่ามที่จ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสองคนด้วยความกระหายเลือด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความแสบสันของรันในตอนนี้มากๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!