คำชมที่ไม่คาดคิด

"นายจะแก้สมการเชิงอนุพันธ์ตัวนี้ด้วยวิธีแยกตัวแปรธรรมดาไม่ได้หรอกนะรัน ถ้าทำแบบนั้น คำตอบที่ได้จะกลายเป็นขยะไร้ค่าในพริบตา" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นแทรกความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวของสภานักเรียน กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมไม้สนจากคนตรงหน้าทำให้รันต้องชะงักปลายปากกาที่กำลังจรดลงบนกระดาษร่าง รันเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกหมั่นไส้ คิรินในชุดยูนิฟอร์มเนี้ยบกริบกำลังยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากำลังจ้องมองโจทย์คณิตศาสตร์ขั้นสูงที่รันได้รับมอบหมายให้ทำเพื่อแลกกับการเข้าถึงฐานข้อมูลลับของระบบตัวตึง "ขยะงั้นเหรอ? นายพูดเหมือนกับว่าถ้านายมาแก้เอง มันจะกลายเป็นผลงานระดับเหรียญทองโอลิมปิกอย่างนั้นแหละนะ คุณประธาน" รันโต้กลับพลางยักไหล่กวนๆ แม้ในใจจะแอบยอมรับว่าวิธีที่คิรินเพิ่งพูดออกมามันดู ‘มีน้ำหนัก’ มากกว่าวิธีที่เขาคิดไว้ถึงสามเท่า คิรินขยับกายเดินเข้ามาใกล้ ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองหดหายลงจนรันได้กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูง เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกับรัน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่บรรทัดกลางของสมการ "สังเกตตัวแปรอิสระตรงนี้สิ" คิรินเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าใช้การแปลงลาปลาซเข้ามาช่วย ความซับซ้อนจะลดลงเกือบครึ่ง รัน... นายมีไหวพริบในการมองภาพรวมที่ดีมาก แต่นายมักจะตกม้าตายเพราะความขี้เกียจที่จะลงรายละเอียดจุดเล็กๆ เหล่านี้" รันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นี่ไม่ใช่คำด่า และไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือการวิเคราะห์จากมุมมองของคนที่เก่งกว่าเขาอย่างแท้จริง "นาย... กำลังชมว่าฉันมีไหวพริบงั้นเหรอ?" รันถามเสียงแผ่ว ความกวนประสาทหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วอก คิรินชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนเจ้าตัวจะเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป เขารีบเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง แสร้งทำเป็นจัดเนคไทที่ดูสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว "อย่าสำคัญตัวผิด ฉันแค่พูดตามข้อเท็จจริง ถ้าสมองนายไม่ดีพอที่จะรับมือกับภารกิจระดับ S ของระบบไม่ได้ มันก็จะกลายเป็นภาระของสภานักเรียนไปด้วย" รันแอบยิ้มมุมปาก เขาเห็นใบหูของคนเย็นชาตรงหน้าขึ้นสีจางๆ แม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นมาปิดกั้นโลกภายนอกดูเหมือนจะเริ่มปริแตกออกเพราะคำถามธรรมดาๆ ของเขานี่เอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของรันอย่างเฉียบพลัน ทำให้บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นต้องพังทลายลง [ภารกิจลับระดับ SSS อัปเดต: 'หัวใจที่ซ่อนเร้น' - ค้นหาความลับที่ประธานนักเรียนปกปิดไว้ภายใต้ความเย็นชาภายใน 1 ชั่วโมง หากทำสำเร็จ จะได้รับแต้มสถานะ 'เสน่ห์ดึงดูด' +50 และปลดล็อกความทรงจำส่วนที่หายไปของเจ้าของร่างเดิม] รันชะงักกึก ภารกิจระดับ SSS ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ? ยิ่งไปกว่านั้น... สิ่งที่ระบบระบุว่า ‘ความลับที่ปกปิดไว้’ คืออะไรกันแน่? "เป็นอะไรไป?" คิรินหันกลับมาเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของรัน สายตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้กลับมีความสงสัยเจือปน "เปล่า..." รันรีบเก็บอาการ ก่อนจะหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่คิรินวางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่น "แค่คิดว่า... บางทีคนเย็นชาแบบนาย อาจจะมีอะไรน่าสนใจมากกว่าที่ใครๆ เห็นก็ได้นะ คิริน" เมื่อรันก้าวเข้าไปใกล้คิรินอีกครั้งโดยตั้งใจจะใช้โอกาสนี้สืบค้นข้อมูล จู่ๆ ประตูห้องสมุดก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจของสมาชิกสภานักเรียนคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องแล้ว! ข้อมูลลับของสถาบันที่ถูกเก็บไว้ใน 'ห้องนิรภัยชั้นที่ 9' กำลังถูกแฮ็ก... และดูเหมือนว่าคนที่ทำแบบนั้น จะเป็น 'คนข้างใน' ที่เราไว้วางใจที่สุด!" คิรินเบิกตากว้าง สายตาของเขาสบเข้ากับรันทันที ความเงียบงันที่แสนอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ในขณะที่หน้าต่างระบบของรันเริ่มแสดงตัวเลขถอยหลังที่รวดเร็วกว่าปกติ รันรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นบนฝ่ามือ เมื่อคิรินค่อยๆ เอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น ราวกับจะยืนยันว่าเขาจะไม่หายไปไหน แต่ในสายตาคู่นั้น... กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "รัน... บอกฉันมาตามตรง" คิรินเค้นเสียงต่ำ "นายมาที่นี่เพื่อช่วยงานฉัน หรือเพื่อรอเวลาที่จะแทงข้างหลังฉันกันแน่?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรันในตอนนี้นะคะ! - ลูกกวาดสีรุ้ง