ปาร์ตี้ฉลองชัยชนะสุดอลเวง

"หมอบลงไปซะ ถ้าไม่อยากให้ปาร์ตี้ฉลองชัยชนะกลายเป็นงานศพของใครสักคน!" เสียงกระซิบแหบพร่าของรันดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงที่กระหึ่มไปทั่วโถงจัดเลี้ยงหรูหราของสถาบัน เขากระชากคอเสื้อคิรินให้โน้มลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ทว่าทัศนวิสัยของประธานนักเรียนผู้แสนเย็นชาในวินาทีนี้นั้น... ช่างเลือนรางและเต็มไปด้วยมวลความร้อนที่พุ่งพล่านจากภายในกาย "รัน... นายทำอะไร... กับเครื่องดื่มของฉัน..." คิรินเอ่ยเสียงสั่น นัยน์ตาสีน้ำแข็งที่เคยเรียบเฉยบัดนี้สั่นไหวระริก แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีระเรื่อจัดจนดูผิดวิสัยคนเคร่งขรึม รันแค่นยิ้มมุมปาก พลางเหลือบมองแก้วพันช์สีชมพูอมม่วงที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เขาเพิ่งสังเกตเห็นประกายวิ้งๆ ผิดปกติที่ลอยวนอยู่ในนั้น มันไม่ใช่ส่วนผสมของผลไม้แน่นอน แต่มันคือ 'น้ำอมฤตเสน่หา' ระดับต่ำที่พวกตัวประกอบสมองกลวงในห้องพยายามกลั่นแกล้งเขา ทว่าดันมีคนโชคร้ายหยิบผิดไปดื่มเสียก่อน "เปล่าครับท่านประธาน ผมแค่จะบอกว่า... ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือจากเอวผม เดี๋ยวผมจะกดสกิล 'สยบมาร' ให้คุณหลับกลางอากาศเดี๋ยวนี้เลย" รันขู่ฟ่อพลางพยายามแกะมือหนาที่เกาะแน่นราวกับตีนตุ๊กแกออกจากเอวสอบ ทว่าคิรินกลับไม่ฟัง ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงภาพใบหน้าของรันที่ขยายใหญ่ขึ้นจนน่าตกใจ ความรู้สึกโหยหาที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านอยู่ในอก ระบบตัวตึงในหัวของรันดังแจ้งเตือนรัวจนแทบจะระเบิด *[แจ้งเตือน: ตรวจพบสารกระตุ้นอารมณ์ประเภท 'ยาเสน่ห์ระดับกากๆ' กำลังออกฤทธิ์อย่างรุนแรงต่อเป้าหมาย: คิริน!]* *[คำแนะนำจากระบบ: หากไม่อยากให้สถานการณ์บานปลายจนเป็นข่าวหน้าหนึ่งของโรงเรียน กรุณาพาเป้าหมายออกไปจากพื้นที่พลุกพล่านโดยด่วน!]* รันสบถในใจเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจรวบตัวคิรินที่เริ่มจะคุมสติไม่อยู่ให้ลุกขึ้น เสียงเพลงแดนซ์เริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นเพลงช้าที่หวานเชื่อม สมาชิกในงานต่างมองมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยสายตาสงสัย ปนหมั่นไส้ และประหลาดใจ "โอ๊ย! ท่านประธานครับ เดินดีๆ หน่อยสิครับ!" รันร้องลั่นเมื่อคิรินถลาเข้ามาซุกหน้าลงที่ไหล่ของเขาอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายตีขึ้นจมูกจนรันใจสั่นแปลกๆ "รัน... กลิ่นนาย... ทำไมมันหอมจัง" คำพูดนั้นทำเอารันแทบจะหน้ามืด นี่ไม่ใช่คิรินคนเดิมที่เขารู้จักแน่ๆ รันลากร่างสูงโปร่งหลบเข้ามุมมืดหลังม่านกำมะหยี่สีแดงสด บรรยากาศเงียบสงัดตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านช่องว่างเข้ามา "นายมันตัวป่วน... รัน... ตั้งแต่วันแรกที่นายเข้ามา... กฎระเบียบของฉันมันก็พังไม่เป็นท่า" คิรินพึมพำ นัยน์ตาสีน้ำแข็งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรัน ความเยือกเย็นถูกแทนที่ด้วยเพลิงที่แผดเผาอย่างควบคุมไม่ได้ รันจ้องกลับด้วยแววตาที่พยายามจะกวนประสาทเหมือนเคย แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะ "ผมก็แค่เด็กใหม่ที่อยากจะทำลายระบบเดิมๆ ของโรงเรียนนี้เท่านั้นแหละครับ ไม่ได้คิดจะทำลายหัวใจใครสักหน่อย" ทันใดนั้น คิรินก็รวบข้อมือรันไว้แน่นแล้วดันเขากับผนังกำแพง ระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น รันสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย กลิ่นอายของยาเสน่ห์ทำให้อีกฝ่ายดูดุดันและอันตรายกว่าทุกครั้งที่เคยเจอ "ถ้านายทำไม่ได้... ฉันจะสอนนายเอง... ว่าการทำให้หัวใจคนอื่นสยบ... มันต้องทำยังไง" ไม่ทันที่รันจะได้โต้ตอบ ประตูลับหลังม่านก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องเข้ามาเต็มๆ ใบหน้าของรันและคิรินที่อยู่ในท่าทางล่อแหลมปรากฏแก่สายตานักเรียนทั้งงานที่พากันเดินตามมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าการถูกจับได้ คือร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังกลุ่มนักเรียน เขาคนนั้นคือ 'อดีตประธานนักเรียน' ผู้ลึกลับที่หายตัวไปจากสถาบันเมื่อสองปีก่อน ซึ่งในมือถือรายงานลับฉบับหนึ่งที่ประทับตราประทับสีแดงฉาน "ปาร์ตี้สนุกดีนี่... แต่ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างฉันมาร่วมด้วยนะ" ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางงาน "และข่าวร้ายคือ... กิจกรรมที่พวกเธอเล่นสนุกกันคืนนี้ ได้ไปกระตุ้น 'บางอย่าง' ที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้โถงนี้ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว" พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงจนโคมไฟระย้าด้านบนแกว่งไกว เสียงคำรามก้องจากใต้พิภพดังทะลุขึ้นมาจนทุกคนหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว รันเบิกตากว้างเมื่อเห็นระบบแสดงผลหน้าต่างสีแดงฉานขึ้นตรงหน้า *[ภารกิจระดับ SSS: ผนึกแห่งความโกลาหลแตกออก!] *[เงื่อนไข: ท่านและคิรินต้องร่วมมือกันหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมา มิฉะนั้นสถาบันแห่งนี้จะหายไปจากแผนที่ภายใน 10 นาที!]* คิรินที่เพิ่งสร่างจากฤทธิ์ยาเล็กน้อยมองไปยังจุดที่พื้นแตกออก สายตาของเขากลับมาคมกริบดังเดิม ก่อนจะคว้ามือรันไว้แน่น "ดูท่าทาง... คืนนี้เราจะไม่ได้เต้นรำกันแล้วนะ รัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรันในตอนนี้นะคะ - ลูกกวาดสีรุ้ง