ผลการประเมินที่สะเทือนทั้งสถาบัน

กระดาษรายงานผลการประเมินประจำภาคการศึกษาถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น จนบรรดาคณาจารย์ที่นั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมตัวยาวถึงกับสะดุ้งเฮือก ห้องประชุมใหญ่ของสถาบันเซนต์ลูมิเนิร์สในยามนี้เงียบกริบ ชนิดที่ว่าหากมีเข็มสักเล่มตกกระทบพื้น คงได้ยินเสียงก้องกังวานไปทั่วทิศทาง กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านออกมาจากสีหน้าของเหล่าผู้ทรงคุณวุฒิแต่ละท่าน โดยเฉพาะคณบดีฝ่ายวิชาการที่กำลังถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าตัวเลขบนกระดาษแผ่นนั้นจะเป็นเรื่องจริง "นี่มัน... ความผิดพลาดของระบบประเมินหรือเปล่าคะ?" เสียงสั่นเครือของอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์ขั้นสูงดังขึ้นทำลายความเงียบ นางกวาดสายตามองหน้าเพื่อนร่วมงานทีละคน "เด็กห้องท้ายแถวคนนั้น... เด็กที่เคยได้คะแนนภาคปฏิบัติเป็นศูนย์ติดต่อกันสามเดือนซ้อน จะทะยานขึ้นมาแตะหลักเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในทุกหมวดวิชาได้อย่างไร!" ไม่มีใครตอบคำถามนั้นทันที ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังกราฟแสดงผลการพัฒนาศักยภาพที่พุ่งทะยานขึ้นราวกับเส้นกราฟหุ้นของบริษัทมหาชนขนาดใหญ่ รันไม่ได้แค่สอบผ่าน แต่เขาทำคะแนนทุบสถิติสูงสุดในรอบทศวรรษของสถาบัน ทิ้งห่างแม้กระทั่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างคิรินไปหลายช่วงตัว ในขณะเดียวกัน ณ บริเวณโถงทางเดินด้านนอกห้องประชุม คิรินยืนกอดอกพิงผนังหินอ่อน เย็นชาและสงบนิ่งดังเช่นเคย แต่หากสังเกตให้ดี นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับไหววูบเล็กน้อยยามที่หางตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโฮโลแกรมส่วนกลาง ซึ่งประกาศรายชื่อและอันดับผลการประเมินแบบเรียลไทม์ ชื่อของ 'รัน' อยู่ในตำแหน่งสูงสุดของตาราง สีทองอร่ามของตัวอักษรบ่งบอกถึงสถานะพิเศษที่นานทีปีหนจะมีนักเรียนสักคนเอื้อมไปถึง "น่าสนใจดีนี่..." มุมปากของประธานนักเรียนหนุ่มยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น แต่กลับซ่อนความรู้สึกท้าทายเอาไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังประตูห้องประชุมที่ปิดสนิท เขารู้ดีว่าเบื้องหลังคะแนนมหาศาลเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่แค่พรสวรรค์ที่เพิ่งตื่น ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิดของรัน ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างฮัมเพลงอย่างสบายใจอยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่กลางสนามโรงเรียน [ระบบแจ้งเตือน: คะแนนความประหลาดใจจากคณะอาจารย์ทะลุเป้าหมายระดับ A! ปลดล็อกทักษะลับ 'เนตรวิเคราะห์ขั้นสูง' และแต้มสะสมพิเศษ 5,000 แต้ม!] รันกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาดีดนิ้วเบาๆ ส่ง1ในระบบพรางตาให้คลายลงนิดหน่อย เพื่อรับลมชมวิวความโกลาหลที่เขากำลังจะสร้างขึ้น การทดสอบเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... และเขาก็ไม่ใช่เหยื่อให้ใครมาชี้นำอีกต่อไป แต่ทว่า ในจังหวะที่รันกำลังจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อเตรียมรับมือกับบรรดาอาจารย์ที่จะต้องกรูกันออกมาตามตัวเขานั้น ลมพัดแรงกว้านเอาเศษใบไม้แห้งปลิวว่อน ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงฉับพลันราวกับถูกกลืนกินด้วยเงาปริศนา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เงาร่างสูงโปร่งทอดทับลงมาบังแสงแดดจนมิด เมื่อรันเงยหน้าขึ้นสบตา ก็พบกับบุคคลที่ไม่คาดฝัน—รองผู้อำนวยการลึกลับผู้ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนมาก่อน กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาคมกริบประหนึ่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อ "เธอสินะ... รัน เด็กหนุ่มผู้สร้างปาฏิหาริย์ที่กำลังทำให้โครงสร้างทั้งหมดของสสถาบันสั่นคลอน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "ตามฉันมาที่ห้องใต้ดินชั้นสิบ... มีบางสิ่งที่เธอต้องอธิบายให้ฉันฟังเป็นเป็นการส่วนตัว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรันในตอนนี้นะคะ!