สวนกลับด้วยความเหนือชั้น

“ถ้ารับมือกับแรงโน้มถ่วงระดับนี้ไม่ไหว ก็ก้มกราบขอร้องดีๆ สิคะ เผื่อฉันจะเมตตาช่วยลดระดับสนามพลังลงสักครึ่งหนึ่ง” เสียงหัวاาะเยาะเย้ยของ ‘มีอา’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองกลางแจ้งของสถาบันเวทมนตร์เซนต์ลูมิเนศ ร่างเพรียวระหงในชุดยูเครื่องแบบนักเรียนตัดแต่งพิเศษยืนกอดอกอย่างเหนือกว่า ปลายคางเชิดขึ้นด้วยความถือดี ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมองลอดผ่านม่านพลังงานสีครามลงมายังร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง แรงดันมหาศาลจากศิลาอาคมระดับสามกำลังบด ขยี้ไหล่ทั้งสองข้างของรันให้จมลงกับพื้นหินแกรนิต รอบลานประลองเนืองแน่นไปด้วยสายตานับร้อยคู่ เสียงซุบซิบนินทากระซิบกระซาบดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง หลายคนส่งสายตาสมเพชเวทนา ขณะที่อีกหลายคนกำลังรอดูความพินาศของเด็กหนุ่มผู้บังอาจไปท้าทายอำนาจของกลุ่มนักเรียนชนชั้นสูง แต่ทว่า… ท่ามกลางแรงกดดันที่สามารถทำให้กระดูกมนุษย์แตกละเอียดได้ รันกลับไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างที่ทุกคนคาดคิดเลยแม้แต่น้อย มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยซึ่งมักจะทำให้คนที่เกลียดเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง รันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับมีอา ดวงตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับเขากำลังนั่งชมละครสัตว์ฉากโปรด มากกว่าจะตกเป็นเหยื่อในสถานการณ์คับขัน “แรงกดแค่นี้… จัดว่าเบาไปหน่อยนะคะสำหรับคนคอแข็งอย่างฉัน เกรงว่าถ้าจะให้กราบจริงๆ คุณมีอาคงต้องไปฝึกฝนวิชาดึงหน้าให้หนาขึ้นอีกสักสามปีค่ะ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในรัศมีวงเวทย์ มันไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับชัดเจนและก้องกังวานพอกระแทกเข้าโสตประสาทของทุกคนในที่นั้นอย่างจัง มีอาหน้าถอดสี รอยยิ้มเหยียดหยันบนใบหน้าแข็งค้างทันที “ปากดีนักนะ! คอยดูเถอะ แกจะไม่มีปัญญาแม้แต่จะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ!” นิ้วเรียวบางดีดเข้าหากลางอากาศ ส่งกระแสมานาสีครามพุ่งทะยานเข้าไปกระตุ้นศิลาอาคมให้ทำงานด้วยขีดสุด เสียงหึ่งต่ำดังสนั่นหวั่นไหว แรงโน้มถ่วงพุ่งทะยานขึ้นอีกเท่าตัวจนพื้นหินใต้เข่าของรันปริร้าวเป็นรอยแยกละเอียด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ราบเรียบแต่ทรงพลังก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของรัน [ติ๊ง! ตรวจพบการโจมตีด้วยสนามพลังเวทมนตร์ระดับ 3] [ระบบกำลังประเมินโครงสร้างพลัง… พบจุดอ่อนในวงเวทย์ควบคุม] [เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: ‘ยาลวงตาสะท้อนกลับ’ (Illusion Mirror Pill) - ระดับตำนาน] [เงื่อนไขการทำงาน: เปลี่ยนแปลงทิศทางและเป้าหมายของพลังงาน 100% พร้อมสร้างภาพลวงตาหลอกหลอนประสาทสัมผัสของผู้ใช้] รันหรี่ตาลงเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายที่ขมับแต่มันไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนขึ้นในแววตา มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมราวกับกำลังคว.านหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะดีดปลายนิ้วออกไปเบาๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่นละออง *ป็อป!* เสียงคล้ายฟองสบู่แตกดังขึ้นแผ่วเบา ละอองแสงสีรุ้งจางๆ กระจายตัวออกเป็นวงกว้างกลืนหายไปกับสนามพลังสีครามในพริบตา ไม่มีใครทันสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ ยกเว้นแต่คนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม ‘คิริน’ ประธานนักเรียนหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและสายตาเฉียบคมดั่งเหยี่ยว นัยน์ตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในอากาศ ร่างสูงสง่าในชุดประธานนักเรียนก้าวเท้าออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังจะเล่นตลกชิ้นใหญ่อีกแล้ว และเป้าหมายคงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมีอาผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิ่วคนนั้น ณ ใจกลางลานประลอง… จู่ๆ แรงโน้มถ่วงที่ควรกดทับร่างของรันไว้ กลับมลายหายไปราวกับถูกตัดสవిทช์ รันค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ปัดฝุ่นตามหัวเข่าด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเพิ่งเดินเล่นในสวนดอกไม้ มีอาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง นางรีบส่งกระแสจิตเร่งเร้าศิลาอาคม “เกิดอะไรขึ้นทำไมมันยังลุกขึ้นมาได้! เพิ่มพลังอีกส,ิ เร็วเข้า!” ทว่า… สิ่งที่เกิดขึ้นกลับสวนทางกับคำสั่งโดยสิ้นเชิง ศิลาอาคมสีครามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลำแสงพลังงานที่ควรพุ่งเข้าหารัน กลับพลิกตลบกลับหลังด้วยความเร็วเหนือเสียง กลายเป็นพายุแรงโน้มถ่วงยักษ์ที่พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของมีอาเองอย่างไร้ความปรานี! “กรี๊ดดด!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดดังลั่น มีอาไม่ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย แรงกดมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างของนางจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นแรงเสียดทานบดขยี้ชุดเครื่องแบบราคาแพงจนยับยู่ยี่ ทรงผมที่จัดแต่งมาอย่างประณีตหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ความอับอายพุ่งพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจเมื่อภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงส่งพังทลายลงในพริบตา แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบของความบันเทิงที่รันจัดเตรียมไว้ ภายใต้ฤทธิ์ของ ‘ยาลวงตาสะท้อนกลับ’ ภาพหลอนสุดสะพรึงและน่าขันได้ทำงานพร้อมกัน มีอาเริ่มมองเห็นพื้นหินรอบตัวกลายเป็นกองโคลนดูดกลิ่นเหม็นเน่า และที่แย่ยิ่งกว่านั้น… นางกลับรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่กำลังละลายหายไปทีละชิ้นท่ามกลางสายตานับร้อยคู่! “ม… ไม่นะ! อย่ามองฉัน! หยุดมองนะพวกแก!” มีอาหวีดร้องสุดเสียง มือทั้งสองข้างพยายามปัดป่ายอากาศอย่างบ้าคลั่งเพื่อปิดบังเรือนร่าง ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วนางยังคงสวมชุดเครื่องแบบเรียบร้อยดีทุกประการ ภาพความสติหลุดและการแสดงออกราวกับคนเสียสติท่ามกลางลานประลอง ทำให้เหล่านักเรียนที่มุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงหัวเราะฮือฮาออกมาดังลั่น “ยัยนั่นเป็นอะไรไปน่ะ? จู่ๆ ก็กรี๊ดแล้วก็พยายามแก้ผ้าตัวเองกลางลานประลองเนี่ยนะ?” “เสียสติไปแล้วหรือเปล่า? หรือว่ารับแรงสะท้อนจากอาคมของตัวเองไม่ไหวจนสมองกลับ?” เสียงวิจารณ์ดังเซ็งแซ่ มีอาหน้าซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นางพยายามจะลุกขึ้นวิ่งหนีแต่ขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงเหมือนเป็นอัมพาต รันก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของหญิงสาว ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนที่ดูอย่างไรก็ชวนหมั่นไส้มากกว่าจะเป็นมิตร “บอกแล้วไงคะว่าแรงโน้มถ่วงมันอันตราย ถ้าควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็อย่าหาทำเรื่องอวดเก่งแบบนี้อีกเลยนะคะคุณมีอา มันน่าอายแย่เลยไม่ใช่เหรอคะเนี่ย?” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยเตือนราวกับรุ่นพี่ใจดีกำลังสั่งสอนรุ่นน้อง ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบลานประลองก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามพื้นหิน เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่ทว่าเงียบงัดดังขึ้นจากทางเข้าลานประลอง ร่างสูงโปร่งของคิรินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ารัน แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองสภาพความวุ่นวายตรงหน้า ก่อนจะเบนกลับมาจ้องมองเด็กหนุ่มผู้สร้างเรื่องด้วยประกายตานิ่งลึกที่อ่านไม่ออก “เล่นสนุกเกินไปหน่อยแล้วมั้ง… รัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังกดดันจนคนรอบข้างต้องเงียบเสียงลง รันไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตาประธานนักเรียนหนุ่มนัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยความท้าทาย มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเสียงเตือนจากระบบรอบใหม่ดังแทรกขึ้นมาในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS: คิริน กำลังเข้าประชิดตัวในระยะอันตราย] [ระบบปลดล็อกภารกิจลับเฉพาะกิจ: "สยบความเย็นชาด้วยวาจาเดียว"] [เงื่อนไข: ทำให้ประธานนักเรียนผู้ไร้ความรู้สึก ต้องเอ่ยปากขอร้องคุณต่อหน้าทุกคนภายใน 3 นาที มิฉะนั้นจะถูกหักแต้มสะสมทั้งหมด!] รันหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นกับบททดสอบใหม่ที่ท้าทายกว่าเดิม เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวคิรินจนระยะห่างเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่หยุดหายใจลุ้นระทึก “ถ้าประธานคิรินคิดจะเข้ามาจัดการฉันล่ะก็… ระวังตัวไว้หน่อยจะดีกว่านะคะ เพราะบางที คนที่อาจจะต้องเสียอาการจนกราบฉันคนต่อไป… อาจจะเป็นคุณเองก็ได้ค่ะ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความแสบสันของรันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!